บทที่ 12 ไม่ไหวแล้ว
“คนนั้นใครอะแก”
“ไหน”
“ที่ยืนทำหน้าตายอยู่นั่นไง” คนตัวเล็กเลื่อนสายตามองตามนิ้วที่เพื่อนชี้ไปยังใครบางคน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นเบา ๆ เพื่อนเธอนี่ขยันหาคำมาว่าคนจริง ๆ แล้วดูไปว่าพี่ผืนป่าทำหน้าตาย ตอนแรกเธอก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่พอเพื่อนพูดมาแบบนั้นมันก็อดขำไม่ได้ดีนัก เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ไม่รู้ว่าพี่แกยิ้มเป็นหรือเปล่า หรือทำเป็นอยู่หน้าเดียว
“นั่นพี่ผืนป่า แกอย่าไปพูดให้พี่เขาได้ยินเชียว”
“ทำไม”
“เขาจะฆ่าแกหมกป่าน่ะสิ” จากที่รู้จักวันนั้น เขาดูไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งกับตัวเขาสักเท่าไหร่ แล้วเจ้าตัวเองก็ดูจะไม่ชอบความวุ่นวายด้วย เพื่อนเธอดันเป็นพวกผีเจาะปากมาพูดด้วยสิ คงอยู่ใกล้กันยากสองคนนี้
“แกสนิทเหรอ”
“ไม่”
“ก็นึกว่าสนิท”
“ไม่ต้องไปสนใจพี่เขาหรอกน่า”
“แถวนี้ไม่เห็นมีผู้ชายเหรอ” เซลีนกวาดสายตามองหาเหยื่อ ตั้งแต่มายังไม่เจอคนที่ถูกใจเลยสักคน เซลีนเป็นคนค่อนข้างเปิดเผย ชอบคือชอบ แล้วถ้าเมื่อไหร่ที่ได้สนใจใคร เธอจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายทันที ผู้ชายไม่จีบเราก็แค่จีบเอง การจีบผู้ชายก่อนไม่ใช่เรื่องน่าอาย ชอบใครก็แค่เดินไปบอก แต่ถ้าผู้ชายมีท่าทีปฏิเสธเรา ก็แค่จับรวบหัวรวบหางให้จบ ๆ ไป ล้อเล่น เธอเป็นพวกกล้าได้กล้าเสีย แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายดูไม่สนใจไยดี เธอก็จะพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นทันที หากแต่ว่าคนคนนั้นเธอดันชอบไปทั้งใจ เธอก็จะพยายามมากเป็นพิเศษ หวังว่าจะได้ใจเขามา
“หยุดเลยนะ” ลูกพีชห้ามเพื่อนเอาไว้ เซลีนเป็นพวกชอบมองผู้ชายก็จริง แต่ใช่ว่าจะไปกับใครง่าย ๆ แอบกระซิบว่าเพื่อนเธอยังไม่เคยมีแฟน เพราะนางบอกอยากมอบพรหมจรรย์ให้กับเนื้อคู่
“ก็ยังไม่ได้ว่าจะทำอะไรสักหน่อย” แค่เธออ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ ทำไมจะไม่รู้ว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่ คนอย่างเซลีนเจ้าเล่ห์จะตายไป
“เบื่อไหม”
“ก็ไม่ได้แย่”
“เครื่องดื่มครับ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่นั้น จู่ ๆ เด็กเสิร์ฟชายก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้กับหญิงสาวทั้งสองคน เครื่องดื่มถูกยื่นไปตรงหน้าลูกพีช เธอรับมาพร้อมกับยิ้มอ่อน ๆ ให้เด็กเสิร์ฟ
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่พนักงานที่นี่ก็ดูดีนะแก” ก้มไปกระซิบกับเพื่อนหลังเด็กเสิร์ฟออกไปแล้ว
“เอ๊ะ ยัยนี่”
“ฮ่าฮ่า” เซลีนระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ เธอชอบแกล้งให้เพื่อนด่า ไม่รู้สิ แต่เวลาที่ลูกพีชดุมันน่ารักดี
ไม่รู้ว่าต้องรอผู้ใหญ่คุยกันอีกนานแค่ไหน พวกเธอทำได้แค่ดื่มและทานอาหารรอไปพลาง ๆ จะกลับก่อนก็กลัวเสียมารยาท เลยต้องอยู่จนกว่าพวกท่านจะพากลับ
“ร้อนจัง” ลูกพีชบ่นเสียงเบา เธอรู้สึกร้อนแปลก ๆ ทั้งที่บรรยากาศก็ดีอยู่ แล้วทำไมถึงรู้สึกร้อน ๆ แบบนี้ พอเงยหน้ามองรอบ ๆ ก็เห็นต้นไม้พลิ้วไหวตามสายลมเบา ๆ หรือว่าเธอจะเมา
“ลูกพีช แกเป็นอะไร ไหวไหม” เซลีนเห็นอาการผิดปกติของเพื่อนก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง อยู่ ๆ เพื่อนก็มีอาการเหมือนหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฉะ ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อน แฮ่ก” ไม่ไหว มันบอกว่าไม่ไหวแล้ว เธอต้องใช้น้ำช่วย เผื่อมันจะดีขึ้น
“มา ฉันพาไป”
“มะ ไม่เป็นไร อยู่นี่แหละ อึก!”
“สภาพแกไปคนเดียวไม่ได้หรอก”
“ได้สิ”
“ลูกพีช..”
“เดี๋ยวทุกคนตามหา” กลัวว่าไปหมดแล้วพ่อกับแม่จะถามหา อย่างน้อยเซลีนอยู่ ท่านก็รู้ว่าเธอไปเข้าห้องน้ำ
“ก็ได้” เซลีนมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง กลัวเพื่อนจะเป็นอะไรมากกว่านี้ ลูกพีชพาตัวเองออกไปจากจุดที่อยู่ด้วยความรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน สายตามองหาจุดที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องน้ำ
“จะไปห้องน้ำเหรอครับ”
“ชะ ใช่ค่ะ” เท้าเล็กถอยห่างทันทีเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามายืนอยู่ด้านหลัง มันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ สายตาเริ่มพร่ามัว มองคนตรงหน้าไม่ชัด
“ห้องน้ำไปทางนั้นครับ” ผู้ชายที่เข้ามาทักชี้ไปยังห้องน้ำด้านนอกที่อยู่อีกทาง ซึ่งอยู่ห่างจากผู้คนพอสมควร
“ขะ ขอบคุณค่ะ” ทันทีที่เอ่ยขอบคุณ ลูกพีชก็พาตัวเองรีบตรงไปยังห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว
“อ่า..เชี่ยเอ๊ย!” แม่งไม่โง่พอที่จะไม่รู้ว่าตัวเองโดนอะไร แต่ที่อยากรู้คือแม่งฝีมือใครเท่านั้นเอง ถ้ากูหลุดจากตรงนี้ไปได้ กูเอามึงตายคาตีนแน่สัส
ตึก ตึก
“....” ผมเหลือบสายตามองไปตามทางที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เสียงมันขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ กระทั่งเงียบไป
“อึก ไม่ไหวแล้ว” เสียงนี้มัน..
“มาทำไมตอนนี้วะ F*ck!” แล้วเสือกมาได้ถูกเวลาด้วยสิ ผมดึงเนกไทให้คลายออก แล้วดันตัวลุกขึ้นก่อนจะก้าวออกไป
ตึก!
“มาทำอะไรตรงนี้”
“ชะ ช่วยพีชด้วย” เดี๋ยวนะ ทำไมเธอถึงอยู่ในสภาพนี้ได้ ตามกรอบหน้าลูกพีชเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เธอนั่งหอบหายใจอยู่ที่พื้นราวกับทนไม่ไหว ซึ่งอาการมันคล้ายกับผมมาก อย่าบอกนะว่ายัยนี่ก็โดน
“แม่งเอ๊ย! ทำไมไม่รู้จักระวังตัววะ” ทั้งที่ตัวเองก็โดนแต่เสือกไปต่อว่าเธอ มันน่าตลกนะว่าไหม ตอนนี้ผมว่ามันเริ่มไม่ใช่ละ เหมือนเป็นการจงใจมากกว่าบังเอิญ หรือมีใครแอบเล่นสกปรกวะ ถ้าเป็นแบบนั้นอย่าให้ผมจับตัวได้ก็แล้วกัน กูเอามึงตายจริงแน่
“พีชไม่ไหวแล้ว แฮ่ก”
“ลุกขึ้น” ผมต้องรีบพาเธอออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะมีใครมาเจอเข้า ไม่อย่างนั้นคนจะเอาเธอไปพูดได้ ที่ช่วยไม่ได้พิศวาสอะไร ก็แค่สงสารเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกเท่านั้น
ตัวเองก็ใช่ว่าจะปกติ เสือกยังต้องมาดูแลเธออีก ทันทีที่ได้กลิ่นตัวลูกพีช ทำผมเกือบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังพอมีสติไม่ทำอะไรเธอ
“พะ พี่”
“หุบปากไป” แม่งจะเรียกทำไมนักหนาวะ อุตส่าห์หนีมาหลบตั้งไกลยังตามมาเจออีก ตอนนี้ผมอยากรู้แค่ว่าเป็นฝีมือใคร แล้วมันเป็นเหี้ยอะไรมาวางยาพวกผม
ผมประคองลูกพีชให้ขึ้นไปอยู่บนรถ เพื่อจะพากลับคอนโด โชคดีที่วันนี้ขับรถมาเอง แม้สติจะไม่เต็มร้อย แต่ก็พอขับรถพาเธอไปถึงคอนโดได้ก็แล้วกัน
“ไม่ไหวแล้ว อื้อ”
“หยุดทำเสียงแบบนี้ลูกพีช” ก่อนที่ผมจะตบะแตกไปมากกว่านี้ หยุดทำเสียงบ้า ๆ นี่ซะ ผมไม่ใช่พวกความอดทนสูงขนาดนั้น อย่าทำให้ผมต้องหมดความอดทนเลย ไม่งั้นคนที่เจ็บตัวและเสียใจจะเป็นเธอเอง
ปรื้นน!!
“เสียงรถใคร” เซลีนรวมถึงคนในงานหันขวับมองตามเสียงทันที แผ่นดินขับรถออกจากงานไปด้วยความรวดเร็ว เขาไม่สนว่าใครจะอยู่หรือไป รู้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่ไหวแล้ว ต้องรีบไปให้ถึงคอนโดให้เร็วที่สุด ก่อนหน้านั้นเขาได้ส่งข้อความบอกเด็กให้มารอที่คอนโดที่เขาเอาไว้สนองเรื่องอย่างว่าเท่านั้น และเขาต้องรีบไปให้เร็วที่สุด!
ระหว่างที่ขับรถออกจากงาน เขาก็ต้องเจอกับความยากลำบาก เมื่อหญิงสาวข้างกายเริ่มอยู่ไม่นิ่ง มือไม้ของเธอเลื่อนมาจับตามเนื้อตัวของเขา พร้อมกับเอาแต่พูดว่าไม่ไหวแล้ว
“พี่”
“เอามือของเธอกลับไป” เธอกำลังทำให้เขาหมดความอดทน อย่าลืมว่าเขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการเหมือนกับผู้ชายทั่วไป แล้วยิ่งเราทั้งคู่ตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว ถ้าเกิดเขาเอาจริงขึ้นมา อะไรก็หยุดเขาไม่ได้
“พีชไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยบอกกับชายหนุ่มพลางทำสายตาหยาดเยิ้ม จนแผ่นดินต้องใช้มืออีกข้างดันหน้าเธอให้ออกห่าง ยอมรับว่าตอนนี้เขาก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
“ชะ ช่วยพีชหน่อยนะ”
“ฟังกันหน่อยสิวะ!” แม่งเอ๊ย! ทำไมเธอถึงได้พูดยากพูดเย็นขนาดนี้วะ คนกำลังขับรถอยู่ด้วย เดี๋ยวได้ตายคู่กันพอดี
“อื้อ~”
“ลูกพีช” แผ่นดินเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ เพราะตอนนี้เขากำลังจะหมดความอดทนกับเธอ แล้วหลังจากนี้อะไรจะเกิดขึ้น ทุกอย่างล้วนมาจากการกระทำของเธอทั้งนั้น เขาปฏิเสธแล้วแต่เธอยังไม่หยุด ฉะนั้นจะมาโทษเขาว่าเป็นคนเริ่มไม่ได้ เธอต่างหากที่เริ่ม..
