บทที่ 17 ยอม

ภายในห้องนอน

“อื้อ” ลูกพีชพลิกตัวผละออกจากอ้อมกอดอีกคน ร่างกายปวดระบมไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว แค่พลิกข้างยังระบม ทำเอาใบหน้าสวยนิ่วหน้าเล็กน้อย

“เจ็บจัง..” น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยขึ้นเสียงเบา ช่วงล่างมันเจ็บจนหุบขาไม่เข้า เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นมองเพดานสีขาวสะอาดตา ลูกพีชกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสการมองเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ