บทที่ 5 แค่พนักงานฝึกงาน
ใช้เวลาในการขับรถครึ่งชั่วโมงก็มาถึงที่หมาย ทันทีที่รถดับเครื่องสนิท แผ่นดินก็ก้าวลงจากรถไปโดยไม่รอหญิงสาว เธอชินกับเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แม้จะไปเรียนอยู่เมืองนอกหลายปี แต่ก่อนที่เธอจะไป เธอมักจะเอาของเล่นและขนมไปฝากแผ่นดินเสมอ ทว่าเขากลับทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา ชอบแอบเอาขนมที่เธอให้ไปโยนทิ้ง ของทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือขนม อะไรที่เกี่ยวกับเธอ แผ่นดินไม่เคยเก็บไว้เลยสักอย่าง เขาทิ้งมันอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกของเธอตอนนั้นมันพังไปหมด เธอคิดแค่ว่ามันคงเป็นความรักของเด็กเท่านั้น กระทั่งตัวเองโตขึ้นและเริ่มเข้าใจคำว่ารักมากขึ้น และเธอก็ได้รู้ว่าความจริงแล้ว นั่นไม่ใช่ความรักของเด็ก...
“คุณฟีนิกซ์มารอแล้วครับ” ครามรายงานผู้เป็นนาย
“มากับใคร”
“คุณฝันดีครับ”
“อืม” เมื่อได้ยินชื่อหญิงสาวอีกคน ใบหน้าเย็นชาที่ปรากฏในตอนแรกก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาทันที ลูกพีชมองแววตาที่เปลี่ยนไปของแผ่นดิน มันชัดเจนว่าผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญกับเขามาก เธอรู้ได้ยังไงน่ะเหรอว่าคนที่กำลังพูดถึงอยู่เป็นผู้หญิง คงไม่มีผู้ชายคนไหนตั้งชื่อตัวเองว่าฝันดีหรอกนะ
ตึก ตึก
แอ๊ด~
“รอนานไหมวะ”
“ไม่”
“ไงแสบ” เขาหันไปทักทายหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียว
“สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน” ฝันดียกมือไหว้เพื่อนเจ้านาย เวลางานเธอจะไม่หลุดเรียกอีกฝ่ายว่าพี่เด็ดขาด ต่อให้อยู่ข้างนอกก็ตาม มันไม่สมควรทำ
“อยู่ข้างนอกแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียกคุณไหม”
“ยังเป็นเวลางานค่ะ” เธอยิ้มตอบ แผ่นดินพยักหน้าอย่างไม่เซ้าซี้ แล้วแต่เธอแล้วกันว่าจะเรียกยังไง
“ใคร” ฟีนิกซ์ชี้ไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร แต่เขาก็อยากให้เพื่อนแนะนำให้รู้จัก อย่าลืมว่าเธอมากับมัน
“พนักงาน” คำว่าพนักงานที่หลุดจากปากคนตัวโตทำให้หญิงสาวหัวเราะในใจ เขาก็ไม่ได้พูดผิดนี่ ก็เธอเป็นพนักงานจริง ๆ
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อลูกพีชนะคะ”
“ฉันฟินิกซ์”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันฝันดีนะคะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณฝันดี”
“เช่นกันค่ะ”
หญิงสาวทั้งสองแนะนำตัวให้กันและกันรู้จัก ทว่าแผ่นดินกลับรู้สึกไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ที่เห็นลูกพีชดูสนิทสนมกับฝันดี ทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกัน
“คุณลูกพีชสวยมากเลยนะคะ”
“คุณฝันดีเองก็เช่นกันค่ะ”
“สรุปเรื่องงานมึงมา” แผ่นดินแทรกบทสนทนาของสองสาว ไม่รู้สิ เขาแค่ไม่อยากให้ฝันดีรู้จักกับเธอ เท่านั้นเอง..
“เธอสองคนออกไปก่อน”
“ค่ะ/ค่ะ”
เมื่อได้รับคำสั่ง ทั้งสองก็พากันออกไปรอที่นอกห้อง ปล่อยให้เจ้านายคุยเรื่องงานกันไป ส่วนพวกเธอก็มาทำความรู้จักกันต่อ แล้วดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะเข้าขากันได้ดี ฝันดีเป็นคนที่พูดสนุก พอมาอยู่ด้วยกันกับลูกพีชแล้ว ลูกพีชกลายเป็นคนเงียบไปเลย เพราะฝันดีคุยเก่งมาก
“ลูกพีชเป็นแฟนพี่แผ่นดินเหรอ” ความปากไวทำให้ฝันดีเผลอถามถึงความสัมพันธ์ของแผ่นดินกับหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเอามาก ๆ ทว่าปากของเธอกลับพ่นประโยคนั้นออกไปแล้ว
“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ” มีตรงไหนที่ดูแล้วเหมือนเราเป็นแฟนกันเหรอ ทั้งสายตา คำพูด ท่าทาง ทุกอย่างของแผ่นดินมันดูชัดเจนมากเลยนะว่าไม่สนใจเธอ
“ก็คุณแผ่นดินกับลูกพีชดูเหมาะสมกันมากเลย” แค่ผิวเผินที่คนอื่นมองเท่านั้น ความเป็นจริงเขาไม่เคยแคร์เธอเลยด้วยซ้ำ
“ไม่หรอก ลูกพีชเป็นแค่พนักงานฝึกงานค่ะ”
“จริงเหรอ” หรือว่าผู้หญิงคนนี้กำลังทดลองใจเธออยู่ ทั้งสองกำลังคบกันอยู่ใช่ไหม เพียงแต่ไม่เผยสถานะออกมาเท่านั้น จากที่ดูเมื่อกี้ เธอแค่ทักทายกับฝันดี ทว่าแผ่นดินกลับดูไม่พอใจที่เธอรู้จักกับผู้หญิงตรงหน้า เพราะอะไรกัน หรือแค่เป็นเธอ เธอคนที่เขาเกลียด...
“ค่ะ^^”
“ช่างมันเถอะ มาคุยเรื่องของเราต่อกันเถอะ”
“^^”
