บทที่ 7 คุณชื่ออะไร
“....” ลูกพีชมองตามรถที่ตัวเองนั่งมาในตอนแรก ทว่าตอนนี้กลับขับผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่ไยดี หญิงสาวหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ เขายังคงเป็นเขาอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงใจร้ายและเย็นชากับเธอเสมอ แล้วในขณะนั้นเอง..
เอี๊ยด!!~
“ขึ้นรถ” เสียงเจ้าของรถคันหรูที่ขับมาเทียบฟุตบาทบอกกับหญิงสาว ลูกพีชมองซ้ายมองขวาว่ามีใครอยู่ตรงนี้ไหม ทว่านอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครเลย แต่เดี๋ยวนะ...
“คุณ..” เมื่อคนบนรถเปิดไฟให้สว่างพอที่จะเห็นหน้าชัดเจน เสียงเล็กก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ นี่มันผู้ชายคนเดียวกับที่เจอที่บริษัทคุณลุงนี่ จำได้ว่าเขาทำงานให้คุณลุงด้วย
“.....”
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ขึ้นรถ”
“..ค่ะ” ลูกพีชพาตัวเองเข้ามานั่งในรถ ทันทีที่หญิงสาวขึ้นมานั่ง เขาก็ขับออกจากตรงนั้นไปด้วยความรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเร็วแค่ไหน แต่เร็วพอที่จะตามรถอีกคันทัน
“....” ลูกพีชเหลือบมองรถคันที่อยู่ข้างหน้าตัวเองด้วยแววตาว่างเปล่า
แล้วในตอนนั้นเอง เธอก็ต้องสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจเมื่อคนข้าง ๆ บีบแตรไล่รถคันข้างหน้ารัว ๆ ราวกับว่าถนนเส้นนี้เป็นของตน โชคดีตรงที่รถไม่เยอะมากเนื่องจากมันดึกแล้ว
“คะ คุณบีบแตรทำไม”
“....” เงียบ
“คุณ..”
“เงียบ” รำคาญ พูดอยู่นั่นแหละ
แล้วจังหวะที่รถสองคันขับไปเสมอกัน สายตาดุดันก็ปรายตามองเจ้าของรถคันนั้นนิ่ง ๆ เช่นเดียวกับแผ่นดินที่กำลังมองมา
‘หึ’
จากนั้นก็เหยียบคันเร่งแซงไป ทิ้งไว้เพียงสายตาของอีกฝ่ายที่มองตามด้วยความสงสัย แผ่นดินตกใจเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวอยู่กับคนที่ตนไม่ค่อยชอบขี้หน้า
“ตกใจหมดเลย” เมื่อกี้นึกว่าจะมีเรื่องกันแล้ว น่ากลัวมากเลย
“เรื่อง?” ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถเหลือบมองคนตัวเล็กที่ยกมือทาบอกตัวเอง คงจะตกใจมากเลยสินะ
“ก็อยู่ ๆ คุณไปขับแซงแบบนั้น ใครบ้างจะไม่ตกใจ”
“ก็ขับปกติ” ไม่ชนมันตายโหงก็ดีแค่ไหนแล้ว
“ว่าแต่คุณเถอะค่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นั่นได้ล่ะ มาทำธุระเหรอ หรือมากับคุณลุง”
“เห็นฉันมากับใคร” เมื่อวานเขาดูสุขุมมาก พอมาวันนี้เธอต้องคิดใหม่แล้ว ผู้ชายที่เธอนั่งรถมาด้วยเขาดูน่ากลัวกว่าที่เจอวันแรกอีก จังหวะที่เขาขับรถแซงเมื่อกี้ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องเลย น่ากลัวเกินไปแล้ว
“มาคนเดียว”
“ก็ตามนั้น”
“หรือว่าคุณ..”
“เลิกถาม รำคาญ”
“.....” ลูกพีชยอมปิดปากนั่งเงียบ เธอเหลือบมองกระจกข้างรถ เห็นรถแผ่นดินอยู่ไกล ๆ เธอไม่รู้หรอกนะว่าเขาเป็นอะไร โกรธเกลียดเธอเรื่องไหน หรือเป็นเรื่องนั้น...
“ฉันจะไปส่งที่คอนโด”
“คุณรู้จักคอนโดฉันด้วยเหรอ” ถามด้วยความสงสัยปนตกใจ
“....” เงียบ
“นี่”
“คอนโดนั้นฉันกำลังจะขาย” เธอคิดอะไรอยู่ แล้วคอนโดที่จะให้ไปก็คือคอนโดเขา ไม่ใช่ของเธอ ที่ให้ไปอยู่ที่นั่นก็เพราะคำสั่งนายใหญ่เท่านั้นแหละ อย่าทำเหมือนว่าเขากำลังพิศวาสเธอ รถยนต์คันหรูแล่นไปบนท้องถนนด้วยความเร็ว เพื่อไปส่งหญิงสาวที่คอนโดเก่าของตัวเอง เขาไม่รู้ว่านายใหญ่ต้องการทำอะไร เขามีหน้าที่แค่คอยฟังคำสั่งและทำตามเท่านั้น
“ขอบคุณนะคะ” อย่างน้อยเธอก็ควรขอบคุณผู้ชายคนนี้ ถ้าไม่ได้เขา เธอคงต้องนั่งตบยุงอยู่ที่ป้ายรถเมล์บ้า ๆ นั่นอีกนาน ใช่สิ! เธอลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ถามชื่อเขา ลูกพีชหันไปมองคนข้าง ๆ พร้อมกับเอ่ยถามชื่อ
“คุณชื่ออะไรเหรอคะ”
“ผืนป่า”
“โห ชื่อเท่ดีอะ”
“อยากถามอะไรอีกไหม” เขาจะได้ตอบทีเดียว ผู้หญิงนี่มันน่ารำคาญเหมือนกันนะ
“คุณอายุเท่าไหร่เหรอ”
“เท่ามัน” ใคร? พี่แผ่นดินน่ะเหรอ
“พี่แผ่นดินเหรอคะ”
“อือ”
“เอ๊ะ จะว่าไปชื่อพวกพี่สองคนก็แอบคล้ายกันอยู่นะ คนหนึ่งแผ่นดิน อีกคนผืนป่า แผ่นดินกับผืนป่า ดูคล้องจองกันดี”
“เลิกเพ้อเจ้อแล้วหุบปาก” ต้องอีกกี่ครั้งที่เขาต้องสั่งให้เธอหุบปาก เพราะทนฟังเสียงน่ารำคาญนี้ไม่ไหว
“ก็ได้..” บุคลิกวันนี้กับเมื่อวานช่างแตกต่างกันเสียจริง วันนี้ดูดุดันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ หรือว่านี่จะเป็นนิสัยจริง ๆ ของพี่เขา อีกอย่างเมื่อวานพี่เขาแทนตัวเองว่าผมด้วย
“ลงไป” ใช้เวลาไม่นาน ผืนป่าก็ขับมาถึงคอนโดเก่าของตัวเอง เขาไล่หญิงสาวให้ลงจากรถ เนื่องจากเขาต้องไปทำงานต่อ ไม่มีเวลาลงไปเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น แล้วไม่ต้องมาถามหาความเป็นสุภาพบุรุษจากเขา ไม่มีให้ใครทั้งนั้น
“ลูกพีชขอถามอีกครั้งได้ไหมคะ” เธอแค่อยากรู้อีกหนึ่งคำถาม แต่ไม่รู้ว่าเขาจะตอบหรือเปล่า
“....” ผืนป่าสบตาหญิงสาวนิ่ง
“ทำไมต้องให้พีชมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ” ในเมื่อให้เธอกลับบ้านก็ได้ หรือนอนคอนโดตัวเองก็ได้ แต่ทำไมถึงให้เธอมาอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรมาก มือถือที่อยู่ในกระเป๋าก็มีสายเรียกเข้าเสียก่อน
“ลงไป” ผืนป่าไล่คนตัวเล็กลงไปอีกครั้ง
“..ก็ได้ค่ะ” คิดว่าน่าจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีกอย่างผืนป่าก็เป็นคนของคุณลุง ไม่น่าจะทำอะไรที่นอกเหนือจากคำสั่ง เธอคิดว่าน่าจะเป็นคำสั่งของคุณลุงนั่นแหละ เพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจเท่านั้นเอง ลูกพีชเปิดประตูลงจากรถไปด้วยความมึนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมทำตามอีกคน ผืนป่าบอกชั้นกับเลขห้องไว้หมดแล้ว คนตัวเล็กเข้าไปในตัวคอนโด ตรงไปที่ลิฟต์แล้วขึ้นไปยังชั้นที่ผืนป่าบอกเอาไว้ทันที
