บทที่ 8 ทำโทษ
บทที่ 8 ทำโทษ
สริลนุชรับกล่องน้ำทับทิมมาแกะหลอดแล้วทำการเจาะตรงรูที่ไว้ใส่หลอด ก่อนจะยื่นให้เขากับมืออีกครั้ง เมื่อคุณหมอรับไปแล้วเธอก็เห็นเขายกขึ้นดื่มทันที หญิงสาวจึงเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มแต้มริมฝีปาก พลางคิดว่าได้รู้จักอีกมุมหนึ่งของเขาคือชอบคนบริการ
พอถึงเวลาปิดคลินิก พิมพรก็รีบกลับบ้านเหมือนเมื่อวาน ปล่อยให้สริลนุชนั้นจัดการกับเอกสารของคนไข้เพียงคนเดียว อีกทั้งยังเหลือคนไข้อีกสองรายที่รอตรวจอยู่ สริลนุชคิดอย่างเป็นกังวลว่า เธอกลับบ้านไม่ทันรถโดยสารเที่ยวสุดท้ายเป็นแน่ เพราะเธอยังต้องอยู่เตรียมอาหารให้เชิญคุณอีก
เมื่อคนไข้คนสุดท้ายออกจากคลินิกไป สริลนุชก็รีบไปปิดประตูคลินิก ก่อนจะไปเตรียมอาหารให้เชิญคุณอย่างกระตือรือร้น เพราะเป็นมื้อแรกที่เธอจะได้แสดงฝีมือให้เขาได้ลองทาน แล้วพอทำเสร็จเธอก็เดินไปเรียกเขาที่ห้องตรวจ
“คุณหมอคะ อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ”
เชิญคุณเงยหน้ามองเจ้าของเสียงหวานที่เอ่ยเรียกเขา ก่อนจะพยักหน้ารับคำ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องตรวจ เดินตามหญิงสาวไปยังห้องครัว พลางเอ่ยชวน
“กินข้าวด้วยกันนะ”
“ค่ะ”
ไหน ๆ เธอต้องรอเขาทานอิ่มแล้วเก็บล้างถึงจะกลับบ้านได้ เลยตกลงนั่งทานข้าวเย็นร่วมกันกับเขาแต่โดยดีไม่มีอิดออดให้น่ารำคาญ จะได้รู้ด้วยว่าเขาชอบอาหารที่เธอทำให้ทานหรือเปล่า
ชายหนุ่มนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ เขาอึ้งไปเลยทีเดียว
“ไข่ต้ม!”
มันง่ายไปหรือเปล่า มื้อนี้เธอจะให้เขากินแต่ไข่หรืออย่างไร แถมมีแค่สามฟองเท่านั้น
“ค่ะ คุณหมอทานได้ไหมคะ”
ยัง ยังมีหน้ามาถามอีก แล้วสีหน้าเจ้าเล่ห์และยิ้มอย่างเป็นต่อของเธอนั้นคืออะไร คิดจะทำอะไรอยู่กันแน่
“อืม”
เขาเพียงรับคำเบาๆ อยู่ในลำคอ กินไม่ได้ก็ต้องกินไหมล่ะจังหวะนี้ ไม่น่าเลย ไม่น่าไว้ใจให้เธอเตรียมอาหารให้เลย
เชิญคุณหยิบช้อนส้อมขึ้นมาแล้วกำลังจะตักไข่ต้มมาวางในจานก็ต้องเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวหยิบอาหารอีกหนึ่งอย่างมาวางให้ พร้อมกับเอ่ยบอกเสียงใส
“ลาบหมูพร้อมผักเคียง กินกับไข่ต้มอร้อยอร่อยค่ะ”
“หึ…นึกว่าจะให้กินแต่ไข่เสียแล้ว”
“นุชไม่ใจร้ายกับคุณหมอหรอกค่ะ”
เธอแค่แกล้งแหย่เขาเท่านั้น ก็เพราะเมื่อวานเธอหมั่นไส้ที่เขามีข้อจำกัดเยอะเหลือเกิน ก็ขอแกล้งนิดๆ หน่อยๆ จะเป็นไรไป เมื่อวางจานลาบหมูคู่กับถ้วยไข่ต้มแล้ว หญิงสาวก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะใช้ช้อนกลางตักลาบหมูใส่จานของคุณหมอเป็นการเอาใจ
“หึ!”
เชิญคุณยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ยอมรับว่ารู้สึกดีที่สริลนุชตักอาหารให้ จึงลองทานโดยใช้ช้อนของตนเองตักเข้าปากพร้อมกับแตงกวาที่หั่นมาเป็นชิ้นพอดีคำ เมื่อลิ้นได้สัมผัสรสชาติของลาบหมู เขาก็เงยหน้ามองเธอทันที
“เป็นไงคะ ถูกปากไหม”
หญิงสาวเอ่ยถามอย่างลุ้นๆ เมื่อเห็นคุณหมอได้ลองทานอาหารฝีมือของเธอแล้ว นี่เธออุตส่าห์เตรียมของทุกอย่างมาจากบ้าน แล้วค่อยมาทำการลาบก่อนหน้านี้ เขาจะได้ทานของสดใหม่
“อืม…อร่อย”
หญิงสาวลอบเป่าลมออกจากปากเมื่อได้ยินคำชม ไม่ได้โดนบ่นเหมือนที่คิดไว้
“ขอบคุณค่ะ”
“เดี๋ยวผมโอนเงินให้ คุณก็ไปเลือกซื้อของเข้าครัวได้เลย”
เชิญคุณเอ่ยบอก เธอจะได้ไปจัดการได้ตามที่เขาต้องการ โดยให้เธอเป็นคนเลือกว่าจะทำเมนูอะไรให้เขาทานในแต่ละวัน เขาได้บอกไปหมดแล้วว่าชอบหรือไม่ชอบอะไรบ้าง หวังว่าเธอจะจำได้
“ค่ะ”
หญิงสาวพยักหน้ารับ พลางทานอาหารของตนเองต่อไปด้วย
จนกระทั่งอิ่มหนำสำราญกันทั้งคู่ สริลนุชก็เก็บจานชามไปล้าง ปล่อยให้คุณหมอนั่งอยู่ที่เดิม เห็นแวบๆ ว่าเขานั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ เธอจึงไม่ได้สนใจเขาอีก
หญิงสาวรีบล้างทำความสะอาดจานชามเมื่อมองเวลาแล้วใกล้ถึงเวลารถโดยสารเที่ยวสุดท้ายจะหมด เมื่อคว่ำจานใบสุดท้ายเสร็จ เธอเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือจนแห้ง ก่อนจะหันหลังกลับมาเพื่อลาคุณหมอ แต่ก็ชนเข้ากับกำแพงหนามีชีวิต
“อุ้ย!”
เธออุทานอย่างตกใจ เขามาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แถมเท้าแขนกักเธอไว้กับอ่างล้างจานอีก! ขยับไปทางไหนก็ไม่ได้ ยังดีที่เขาเว้นระยะห่างไว้นิดหนึ่ง นิดเดียวจริง ๆ แค่มือลอดผ่านได้
“ถอยหน่อยค่ะ นุชจะรีบกลับบ้าน”
สริลนุชเอ่ยขอ เพราะเธอจะตกรถเที่ยวสุดท้ายแล้ว
“จะรีบกลับไปไหน”
เชิญคุณเลิกคิ้วถามกวนๆ พลางยิ้มมุมปากอย่างถูกใจที่ได้แกล้งเธอกลับบ้าง แล้วก้มหน้าลงไปใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นหอมบางเบาจากร่างกายสาว
“จะสามทุ่มแล้วค่ะ เดี๋ยวรถโดยสารหมด”
หญิงสาวเบี่ยงคอหนี ก่อนจะบอกเวลาพร้อมกับบอกความจำเป็นที่เธอต้องรีบ พลางถอยหลังไปจนติดอ่างล้างจานแต่ก็ยังใกล้ชิดกับเขามากอยู่ดี แทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปส่ง”
เชิญคุณเอ่ยอาสาอย่างเต็มใจ เธอจะไม่กลับบ้านก็ได้แล้วค้างคืนที่นี่เขาก็ไม่ว่า ดีเสียอีกเขาจะได้นอนกับเธอที่นี่ด้วยเลย
“แล้วจะให้นุชอยู่ทำอะไรคะ”
คลินิกก็ปิดแล้ว จานก็ล้างคว่ำเรียบร้อย ครัวก็สะอาดสะอ้าน แล้วเธอต้องอยู่ทำอะไรอีก
“ก็ทำ…แบบนี้ไง”
พูดจบเชิญคุณก็ก้มลงจูบปิดปากของเธอไม่ให้ต่อรองอะไรได้อีก และเมื่อหญิงสาวพยายามเบี่ยงหน้าหนี เขาจึงใช้มือจับท้ายทอยของเธอไว้แน่น ไม่ให้เธอทำได้ดังใจ แล้วบดริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ชิมรสหวานปานน้ำผึ้งจากริมฝีปากของเธอจนพอใจ
“อื้อ”
สริลนุชพยายามขัดขืนด้วยการใช้มือดันตัวเขาให้ออกห่าง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เหมือนดันกำแพงหนาที่ไม่ขยับเลยสักนิด พอจะเบี่ยงหน้าหนีก็โดนเขาล็อกหัวล็อกคอไว้อีก พอพยายามอ้าปากเพื่อส่งเสียงประท้วงก็โดนเขาสอดลิ้นเข้ามาพัวพันสอดรัดกับลิ้นของเธอ จนทำได้เพียงครางอื้ออึงอยู่ภายในลำคอ
“ทำโทษที่คุณคิดแกล้งให้ผมกินแต่ไข่ต้ม”
เขาหาเรื่องจูบเธอไปอย่างนั้นแหละ เห็นหน้ากวนๆ ตอนเอาจานลาบหมูมาวางให้เพิ่มแล้วรู้สึกอยากทำอะไรสักอย่างแก้เผ็ดเธอ
“เปล่าสักหน่อยค่ะ”
สริลนุชอ้อมแอ้มบอก ก้มหน้างุดด้วยความขัดเขินที่โดนเขาปล้นจูบแรกไปโดยไม่ทันตั้งตัว
