บทที่ 10 ตอนที่ 10 สนใจ
“ !” ยี่หวาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเฉินเอาหลังมือสัมผัสไปที่หน้าผากของเธอ
“ ตัวก็ไม่ได้ร้อน ทำไมถึงหน้าแดง” ชายหนุ่มถามด้วยความไม่เข้าใจ เห็นใบหน้าสวยแดงผิดปกติ นึกว่าคนตรงหน้าตัวร้อนไม่สบายเสียอีก ทว่าพาใช้หลังมือสัมผัสเพื่อวัดอุณหภูมิของร่างกายเธอก็พบว่ามันปกติ
“ อะ...เอ่อ อากาศคงร้อนมั้งคะคุณเฉิน” เธอถอยห่างจากเขาหนึ่งก้าวแกล้งใช้มือพัดใบหน้าที่กำลังร้อนเพราะความเขินอายทำเหมือนว่าตัวเองร้อนเพราะอากาศ
“ งั้นเหรอ” เขาหันไปมองเครื่องปรับอากาศก็พบว่าก็เปิดตามอุณหภูมิปกติตามที่ควรเปิดอาจจะหนาวไปด้วยซ้ำเพราะเขาใส่เสื้อเชิ้ตอยู่ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเธออาจจะร้อนจริง ๆ เพราะพึ่งออกมาจากครัวมา
“ ค่ะ คุณเฉินมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่จะถูกจับได้ว่ากำลังแอบใจเต้นกับเจ้านาย
“...” เฉินส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมกับมองหน้าเธอด้วยใบหน้าเรียบ ๆ ที่ดูไม่ออกว่าเขากำลังรู้สึกอะไร
“ งั้นถ้าคุณเฉินไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อเขาดูเหมือนไม่ต้องการแล้วเธอจึงรีบขอตัวออกไปจากห้องทำงานในทันที
“...” เฉินมองยี่หวาที่เดินออกไปจากห้องของเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ซึ่งภายในใจก็แอบสงสัยอยู่เล็กน้อยว่าทำไมเธอต้องรีบออกไปถึงขนาดนั้นกัน ชายหนุ่มได้แต่คิดในแง่ดีว่าเธออาจจะมีธุระหรือต้องการพักผ่อนก็ได้จึงไม่ได้ทักท้วงตอนที่เธอออกไปแต่อย่างใด ใบหน้าหล่อก้มลงมองเมนูจากฝีมือของหญิงสาวก็ยกยิ้มขึ้น ตักอาหารเข้าปากอย่างสุภาพเรียบร้อยเพื่อซึมซับความอร่อย
5 วันต่อมา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณเฉิน” เธอเอ่ยเสียงใส ซึ่งการเข็นรถอาหารเข้ามาให้เขาในห้องทำงานเป็นเรื่องปกติของเธอแล้วในตอนนี้ ยี่หวาไม่รู้สึกอึดอัดใจอีกต่อไปเมื่อต้องเจอหน้าเขาอีกต่อไป แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก่อขึ้นมาเล็ก ๆ ภายในหัวใจดวงน้อย ๆ หญิงสาว โดยที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“ เข้ามาได้” จากขยันทำงานมาทั้งวันโดยไม่ได้พัก เฉินรีบวางปากกาลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของยี่หวา ราวกับกำลังเฝ้ารอเจ้าของเสียงนี้มาตลอดทั้งวันยังไงยังนั้น
“ อาหารมาแล้วค่ะ เดี๋ยวยี่หวาเอาไปให้ที่โต๊ะนะคะ” เมื่อมาถึงห้องทำงานหญิงสาวก็รู้หน้าที่ตัวเองทันทีว่าควรทำอะไร เธอเปิดฝาชีแล้วยกจานชามไปที่โต๊ะเหมือนเดิมทุกวันที่ทำ
“ เดี๋ยวฉันช่วย” วันนี้เฉินมาแปลก เขาอาสาจะช่วยเธอยก ทว่าก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
“ ตายแล้วคุณเฉิน ร้อนไหมคะ!?” เธอตกใจเมื่อดันชนใส่เขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้แกงร้อน ๆ ลวกใส่มือหนาทันที ยี่หวารีบเข้ามาดูอย่างไว
“ อะ ไปล้างมือก่อนค่ะคุณเฉิน” เธอดึงมือเขาเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำให้ไหลผ่านแผลเบา ๆ เขาได้แต่มองเธอด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยที่กำลังร้อนรนเพราะแผลบนมือตัวเอง
“ ยี่หวาขอโทษนะคะ ยี่หวาไม่ได้ตั้งใจ แสบไหมคะ?” เธอถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเพราะมันคือความผิดของเธอเต็ม ๆ จึงรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเจ็บ แต่ที่เธอกลัวไปอีกก็คือการถูกไล่ออกที่ทำให้เจ้านายเจ็บตัว
“ ไม่เป็นไรก็เธอไม่ได้ตั้งใจ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกเจ็บบริเวณตรงที่โดนลวกเลยสักนิด กลับกันเฉินกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อโดนเป็นห่วงจากยี่หวา
“ มะ...ไม่โกรธยี่หวาใช่ไหมคะ?” แม้จะรู้สึกโล่งใจที่เขาพูดแบบนั้น แต่เธอก็จะถามเพื่อความแน่ใจว่าจะไม่ทำให้ชายหนุ่มโกรธเคืองจริง ๆ ใช่ไหม
“ ไม่โกรธ” เขาพูดไปตามตรง เฉินไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิดที่เธอทำแกงลวกใส่มือตัวเองเพราะเธอไม่ได้ตั้งใจ ความจริงเขาก็มีส่วนผิดจู่ ๆ ก็ขอยกช่วยอาหารโดยที่เธอไม่รู้ตัว
“ เจ็บตรงไหนอีกไหมคะคุณเฉิน?” เธอถามอีกครั้งเผื่อเขาจะได้รับบาดเจ็บมากกว่ามือ
“ ไม่มี”
“ แกงที่หกไปให้ยี่หวาไปตักใหม่ให้ไหมคะ?” แกงในถ้วยเหลือเพียงครึ่งเดียวเธอจึงอาสาให้ไปตักใหม่
“ ไม่เป็นไร เท่านี้ก็มากมายพอแล้ว” เขาไม่อยากให้เธอไปไหน อยากให้เธออยู่ที่นี่คอยพูดคุยกับเขาอยู่ข้าง ๆ เพราะชายหนุ่มรู้สึกว่าการที่เธออยู่ใกล้มันให้หัวใจรู้สึกอบอุ่น
“ ไม่เอาจริง ๆ เหรอคะ?” เธอถามซ้ำอีกครั้ง
“ ไม่”
“ อยากให้ยี่หวาทำอะไรให้ไหมคะ?” อย่างน้อยเธอก็ขอให้เขาเอ่ยมาว่าอยากให้ตนทำอะไรเป็นการไถ่โทษหรือไม่
“ ไม่ต้อง แค่นั่งเป็นเพื่อนฉันก็พอ” เขาพูดกับเธอไปตรง ๆ ว่าต้องการให้เธออยู่กับเขา เฉินไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลัง สนใจ เธอเพราะเขาแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาไม่เก่ง จึงทำได้แค่พูดอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามที่ตัวเองต้องการแต่ไม่ได้มากจนเกินไปเนื่องจากจะกลัวว่าหญิงสาวจะรู้สึกอึดอัด
“ ได้ค่ะ” เธอนั่งลงข้าง ๆ เขาเหมือนที่เขาขอเหมือนทุกครั้ง ในตอนแรกก็เกร็ง ๆ ที่ให้ตนนั่งใกล้ถึงขนาดนี้ แต่พอได้ทำเป็นประจำทุกวันก็ดีขึ้นจนไม่รู้สึกเกร็ง แต่ก็แอบเขินที่ได้ใกล้ชิดเฉินเพราะเขาหล่อ
“ มีอะไรที่เธออยากได้ไหม ถ้ากลับมาจากเซี่ยงไฮ้จะซื้อมาฝาก” เฉินอยากตอบแทนที่ยี่หวาที่ทำให้เขาพึ่งพอในรสชาติของอาหาร ตั้งแต่เธอมาทำงานเป็นคนครัวของแม่เขาก็เจริญอาหารขึ้นเยอะ การได้ทานอาหารอร่อย ๆ ทำให้ตนมีความสุขและเขาก็มีความสุขเป็นเท่าตัวที่ได้กลับมาเมืองไทย
“ เอ่อ...ยี่หวาไม่มีอะไรที่อยากได้หรอกคะ” เธอรีบปฏิเสธของที่เขาจะซื้อให้ทันที เพราะของที่เขาให้ในตอนนั้นมันราคาแพงมากจนเธอไม่สามารถรับชิ้นต่อไปได้อีก
“ เธอบอกว่าให้ฉันทำอะไรกับเธอก็ได้ไม่ใช่เหรอ?” เขาหันมามองเธอในขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารอย่างสุภาพ
“ ชะ...ใช่ค่ะ” ยี่หวาเริ่มกำลังกับกังวลกับคำพูดของตัวเองและสายตาที่เฉินกำลังมองมาที่ตัวเธอ ซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะสั่งให้เธอทำอะไร หากเป็นเรื่องไม่ดีเธอก็กลัว
“ งั้นก็รับของของขวัญจากฉันซะ” เขาไม่ต้องการอะไรจากเธอทั้งนั้น แค่อยากจะมอบสิ่งของเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจของเธอเท่านั้น
“ กะ...ก็ได้ค่ะ” เธอตอบตกลงด้วยความรู้สึกโล่งใจ นึกว่าเขาจะให้เธอทำอะไรไม่ดีเสียอีก ขณะนี้ความคิดไม่ดีที่มีต่อเขาไม่มีอีกแล้ว ยี่หวามองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าที่กำลังทานอาหารอย่างผู้ดีของเธออย่างเอร็ดอร่อยด้วยรอยยิ้ม
