บทที่ 11 ตอนที่ 11 คิดถึง
1 วันต่อมา
เวลา 14.00 น.
พอเลิกเรียนเสร็จเธอก็รีบเดินทางมาที่คฤหาสน์โดยคนขับรถของพิมพาไม่รู้ว่าจะต้องไปรับยี่หวาในเวลานี้ ปกติคนขับรถของหล่อนจะไปรับหญิงสาวที่คอนโดเวลาบ่ายสามหรือสี่โมงเท่านั้น ทว่าวันนี้เธอกลับมาเองเพื่อหวังจะทันมาส่งเฉินที่เดินทางกลับเซี่ยงไฮ้
แต่กลับไม่ทัน เนื่องจากชายหนุ่มได้บินกลับตั้งแต่เช้าแล้ว ยี่หวาที่ได้ยินป้าพูดจึงแอบเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ทันเขา
“ ป้าสาคะ หนูทำเสร็จแล้วนะคะ เดี๋ยวจะไปเรียกคุณพิมพาที่โดมกุหลาบให้ทานมื้อเย็นนะคะ” เธอเอ่ยกับป้าสาในตอนที่จัดเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อย
“ หนูยี่หวาไปเรียกคุณพิมพาได้เลยเดี๋ยวที่เหลือป้าจะจัดการเองนะลูก” ป้าสาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้หล่อนรู้สึกชอบยี่หวามาก ๆ เนื่องจากเธอเป็นคนที่ตั้งใจทำงานมาก ทั้งยังมีกิริยามารยาทที่ดีด้วยไม่ใช่แค่ป้าที่ชอบ ทุกคนล้วนชอบและชื่นชมเธอ
หญิงสาวพยักหน้าและเดินไปที่โดมกุหลาบ เธอรู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องมาที่นี่ ปกติเวลานี้ต้องเข็นรถอาหารไปที่ห้องทำงานของเฉินแล้ว เธอทำมาตลอดแบบนั้นถึงสองอาทิตย์จนเริ่มชิน แต่มาวันนี้กลับต้องไปเรียกพิมพาที่โดมกุหลาบแทนเลยไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่ ถึงจะรู้สึกแปลกไปตนก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
“ คุณพิมพาคะ หนูทำมื้อเย็นให้คุณเสร็จแล้วนะคะ” ยี่หวามาบอกพิมพาที่กำลังใส่ปุ๋ยให้ดอกกุหลาบอย่างใส่ใจ
“ ขอบใจนะจ้ะ อีก 20 นาทีนะ ตอนนี้ฉันยังใส่ปุ๋ยให้ดอกกุหลาบไม่เสร็จเลย
“ ให้หนูช่วยนะคะคุณพิมพา” เธอเดินเข้าไปหยิบถุงมือมาใส่จากนั้นก็ช่วยหล่อนใส่ปุ๋ยทีละต้น
“ ขอบคุณมากเลยนะจ้ะหนูยี่หวา หนูเห็นดอกกุหลาบของฉันทุกวันคงจะเบื่อแย่เลยใช่ไหมจ้ะ?” พิมพาเอ่ยถามเพราะหล่อนมีกิจกรรมเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ไม่อ่านหนังสือก็จะอยู่ที่โดมกุหลาบแค่สองอย่างวนเวียนกันไป
“ ไม่เบื่อเลยค่ะ หนูน่ะยิ่งชอบเข้าไปใหญ่เลย” ในตอนแรกก็รู้เฉย ๆ ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษแต่พอให้ดอกกุหลาบมาให้เธอเลี้ยงหนึ่งต้นก็กลายเป็นหลงรักมันซะแล้ว ก่อนออกจากห้องหรือกลับมาจากทำงานยี่หวาก็มักจะแวะดูมันทุกครั้งว่าตุ้มดอกออกหรือยัง ใบเหลืองไหม มีหนอนไหม เธอคอยดูมันทุกวันจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว
“ ถ้าหนูชอบเอาไปเลี้ยงอีกสักต้นสิจ้ะ ฉันมีเยอะเลย” หล่อนดีใจที่เห็นเธอเริ่มชอบมัน
“ ไม่เป็นไรค่ะคุณพิมพาหนูเกร็งใจ” หญิงสาวรีบปฏิเสธที่หล่อนให้ทั้งเงินเดือนและกุหลาบ
“ เอาไปเลย ฉันมีเยอะมากเลย เนี่ยว่าเดือนหน้าจะสั่งให้คนมาสร้างโดมเพิ่มขึ้นมาอีกโดมหนึ่งแล้ว เพราะที่นี่มันเยอะจนแออัด ฉันกลัวว่าพวกมันจะแย่งสารอาหารกัน เอาไปสักต้นสองต้นนะหนูยี่หวา” หล่อนไม่เคยหวงกุหลาบที่จะให้เธอเลยสักครั้งแม้จะเป็นสิ่งของที่พิมพารักที่สุด เพราะคิดว่ายี่หวาเป็นคนสำคัญสำหรับตัวเองคนหนึ่งเลย
“ ขอบคุณนะคะ คุณพิมพาช่างใจดีกับหนูเหลือเกิน” เธอส่งยิ้มให้พิมพาด้วยความซาบซึ้งใจ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ ที่เจ้านายและเพื่อนร่วมงานใจดีกับเธอหมด ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ยี่หวารู้สึกว่าไม่เหนื่อยเลยสักวัน หญิงสาวได้พูดกับตัวเองในใจว่าจะขอทำงานที่นี่ไปนาน ๆ และจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่
“ โอ้ว นี่อาเฉินซื้อมาให้แกบอกว่ามันเป็นสายพันธุ์พิเศษ ฉันมีตั้งสามต้นจะให้หนูต้นหนึ่งนะจ้ะ” พิมพายอมให้กุหลาบแก่เธอที่ลูกชายซื้อมาให้บอกว่าเป็นสายพันธุ์หายากมากเนื่องจากสั่งให้เพาะสายพันธุ์กุหลาบนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ
“...” พอหล่อนพูดถึงชื่อเฉินมันก็ทำให้เธอรู้สึก คิดถึง เขาขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาลอยเข้ามาหัวแล้วดันไปนึกตอนที่เธอและเขาอยู่กันที่ห้องทำงานอีก
“ หนูยี่หวา หนูยี่หวา เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ?” จู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวเงียบขึ้นมาโดยไม่มีปี่ไม่มีคลุยพิมพาจึงรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา
“ อ้อ เอ่อค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไร คุณเฉินเขาอุสาซื้อมาให้แล้วคุณพิมพาก็หนูอย่างนี้จะดีเหรอคะ?” แม้ในใจอยากจะได้เพราะเป็นของที่เฉินให้มา แต่เธอก็ยังเกร็งใจอยู่ดี
“ ไม่เป็นไรเลยหนูยี่หวา เดี๋ยวตาเฉินก็เอามาให้เรื่อย ๆ หนูเอาไปเลย”
“ ขอบคุณนะคะคุณพิมพา เอ่อ...แล้วคุณ...งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ เจอกันพรุ่งนี้ สวัสดีค่ะ” ทันทีที่ปากกำลังจะเอ่ยถามถึงเฉิน ยี่หวาก็เปลี่ยนใจไม่ถามพร้อมกับขอตัวกลับในทันที
“ กลับดี ๆ นะจ้ะหนูยี่หวา” หล่อนมองยี่หวาในขณะที่กำลังเดินขึ้นรถไป ดูเหมือนว่าเธอมีอะไรจะถามตนแต่กลับไม่ถามเสียอย่างนั้น แต่ก็ไม่เป็นไรหากเธออยากถามจริง ๆ ก็คงถามขึ้นมาเอง
ด้านเฉิน
ชายหนุ่มในชุดสูทดูดีกำลังนั่งทำงานในห้องทำงานหรูจู่ ๆ เขาก็หยุดอ่านเอกสารแล้วมองไปที่หน้าประตูราวกับรอคอยบางคน
“ ขออนุญาตครับ” ชางเดินเข้ามาพร้อมกับรถเข็นอาหาร เขามาเสิร์ฟมื้อเที่ยงให้กับเจ้านายเหมือนทุกครั้ง
“ ขอบใจ” เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก่อนที่จะเปิดฝาออก กลิ่นหอมของอาหารไทยลอยขึ้นมาแตะจมูกเขา สีสันดูน่าทานเหมือนกับที่ยี่หวาเคยทำให้ไม่มีผิด
“...” ทว่าพอตักขึ้นมาชิมหนึ่งคำรสชาติกลับไม่อร่อยได้เท่าครึ่งหนึ่งที่หญิงสาวทำมาให้สักนิด
“ ฉันไม่หิว เอาไปเก็บ” เขาวางช้อนลงพร้อมกับสั่งให้ลูกน้องคนสนิทเอาไปเก็บให้พ้น ๆ ไปซะเพราะไม่สามารถกินเข้าไปได้จริง ๆ
“ เอ่อ นายท่านทานอาหารน้อยมาสัปดาห์หนึ่งแล้วนะครับ หากยังทานน้อยแบบนี้ผมเกร็งว่าจะไม่ดีต่อสุขภาพเอา” ชางเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย ตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทยเฉินก็ทานอาหารได้น้อยลงมาก ราวกับคนเบื่ออาหาร เฉินทานน้อยจนร่างกายซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
“ ฉันกินไม่ลงน่ะ ฉันคิดถึงอาหารของยี่....” เขากำลังจะเอ่ยชื่อของเธอแต่กลับหยุดชะงักไว้
“ ฉันคิดถึงอาหารไทย ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ” เขาเปลี่ยนเป็นพูดว่าคิดถึงอาหารแทนที่พูดว่าคิดถึงยี่หวา ชางพยักหน้าแล้วเข็นรถอาหารออกไป ปล่อยให้เฉินอยู่ในห้องทำงานคนเดียวอีกครั้ง
“...” เฉินเอ็นหลังพิงเก้าอี้ราคาแพงมองไปทางหน้าต่างด้วยสายตาที่เลื่อนลอย ปากอาจจะไม่พูดว่าคิดถึงเธอ แต่ใจนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ว่ากำลังคิดถึงสาวไทยที่ชื่อยี่หวาได้จริง ๆ
