บทที่ 15 ตอนที่ 15 ฉันชอบเธอ
ทันทีที่ร่างเล็กกำลังจะตกกระทบพื้น ยี่หวาคิดว่าครั้งนี้คงได้เจ็บตัวเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองแน่ หญิงสาวเลยหลับตาปี๋ ทว่าชายหนุ่มกลับพุ่งตัวมารับเธอไว้ได้ทันท่วงที ทำให้เธออยู่ใต้อ้อมกอดเขาอย่างปลอดภัย
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัวจนยี่หวาที่แนบใบหน้ากับแผงอกกว้างได้ยิน ไม่ใช่แค่เฉินที่หัวใจเต้นแรง หญิงสาวเองก็เต้นแรงไม่แพ้เขาเลย
“ ขอบคุณคุณเฉินที่ช่วยยี่หวาไว้นะคะ” เธอค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดที่แสนอุ่นนั่นด้วยความเสียดายพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ
“ ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
“ ยี่หวาไม่เป็นไรเลยค่ะเพราะคุณเฉินช่วยไว้แท้ ๆ เลย” เธอยิ้มขึ้น เสียงทุ้มที่เอ่ยถามเมื่อครู่ทำเอาหัวใจเธออ่อนระทวย
“ แน่ใจนะ?” เขาทวนถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจพร้อมกับใช้สายตาสำรวจร่างกายเธอว่าคนตรงหน้าไม่บาดเจ็บ
“ ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ เอ่อ...คือว่าคุณเฉินรอยี่หวาก่อนกลับเซี่ยงไฮ้เหรอคะ?” เธอทักถามด้วยท่าทีที่เขินอาย
“ ใช่ ฉันรอเธอ” ชายหนุ่มบอกตามความเป็นจริง
“ ขอบคุณที่รอยี่หวานะคะ ยี่หวาเองก็รีบมาหาคุณเหมือนกันค่ะ” เธอเองก็บอกไปแบบนั้นว่าตนรีบจริง ๆ
“ งั้นเหรอ ฉันมีเรื่องจะบอกเธอน่ะ” ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้น มือหนาค่อย ๆ เอื้อมมามือเล็กอย่างอ่อนโยน
“ อะ...อะไรเหรอคะ?” จากที่หน้าแดงอยู่แล้วกลับแดงลามไปถึงลำคอและใบหูเพราะการกระทำของคนตรงหน้า
“ ฉันชอบเธอยี่หวา” เขาพูดออกไปทั้งที่ใบหน้าเรียบเฉย ทว่ามันกลับแดงเมื่อสารภาพออกไปว่าชอบ ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียอาการอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและเชื่ออย่างสุดหัวใจแล้วว่าตนชอบผู้หญิงตรงหน้าคนนี้จริง ๆ เพราะตั้งแต่เกิดเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน
“!” ยี่หวาเบิกกว้าง นี่คือคำสารภาพแรกในชีวิตได้เลยทั้งยังเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของผู้ชายที่แสนเย็นชาคนนี้อีก ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริง ๆ แต่ก็ทำให้หัวใจเธอรู้สึกดีไม่น้อยเลย หญิงสาวมองไปที่ใบหน้าหล่อที่ขาวซีดและเย็นชา ตอนนี้กลับแดงก่ำ ทั้งดวงตายังสั่นไหว เธอยกยิ้มขึ้นพร้อมกับพูดบางอย่างออกไป
“ ยี่หวาเองก็ชอบคุณเฉินเหมือนกันค่ะ” ในเมื่อคนเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์อยู่ตลอดเวลากล้าบอกชอบเธอต่อหน้าเช่นนี้ มีหรือว่าตนจะไม่บอกว่าชอบตอบ หญิงสาวเองก็มีความรู้สึกชอบชายหนุ่มไม่ใช่น้อย ๆ เหมือนกัน ในตอนแรกอาจจะไม่เชื่อไปบ้างแต่พอได้เห็นหน้าและอยู่ใกล้เขาทุกวันถึงได้รู้หัวใจตัวเอง
“ สาได้ยินไหม สองคนนั้นบอกชอบกันแล้ว ฉันจะได้อุ้มหลานแล้ว” พิมพาและป้าสาที่แอบดูทั้งสองคนก็ดีใจใหญ่ โดยเฉพาะกับพิมพาหล่อนแทบจะกระโดดโลดเต้นในทันที ที่ลูกรักบอกว่าชอบผู้หญิง คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นลูกชายบอกชอบใครแล้วเสียอีก
“ สาได้ยินเต็มสองหูเลยค่ะคุณผู้หญิง” ดูป้าสาเองก็ดีใจไม่แพ้เจ้านายตัวเองเช่นกัน
“ ปะ ไป เราต้องรีบเตรียมห้องและเสียผ้าของเด็กแล้ว” ด้วยความดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พิมพารีบดึงมือป้าสาออกไปทันที
“ ในเมื่อเราก็ต่างชอบกันแบบนี้ คุณเฉินจะสะดวกคบกับยี่หวาเป็นคนรักไหมคะ?” เธอถามออกไปอย่างใจกล้า
“ ชอบแล้วต้องเป็นคนรักกันอย่างนั้นสินะ ได้สิตกลง” ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยเลยเกี่ยวกับการเป็นคนรักกัน
“ ใช่ค่ะ ก่อนอื่นยี่หวาขอเบอร์โทรหรือช่องทางการติดต่อของคุณได้ไหมคะ ตอนที่คุณกลับเซี่ยงไฮ้พวกเราคงไม่ได้เจอกัน ยี่หวาคงคิดถึงคุณมากแน่ ๆ เลย” เธอยื่นโทรศัพท์ส่งให้เขาพิมพ์เบอร์หรือช่องทางสำหรับการติดต่อ ทว่าชายหนุ่มกลับหยิบมือถือเธอด้วยความงุนงงพร้อมกับพูดเรื่องที่ไม่เหลือเชื่อมาว่า
“ ฉันไม่ใช่โทรศัพท์หรือโซเซียลน่ะ แต่ไม่เป็นไรหลังจากนี้ฉันจะใช้มันเพื่อเธอ” สำหรับเขาแล้วโทรศัพท์หรือโซเซียลไม่จำเป็นเลย เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้ แต่ถ้าหากว่าการมีสิ่งพวกนี้แล้วทำให้ได้ใกล้ชิดหรือพูดคุยกับเธอ เขาก็จะใช้มัน
“ นี่คุณเฉินไม่เคยใช้โทรศัพท์เลยอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอถามด้วยความไม่อยากเชื่อ คนประเภทนี้มันมีด้วยเหรอที่ไม่ใช้มือถือน่ะ เขาใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงกัน
“ ใช่ แต่ต่อไปนี้ฉันจะใช้มันเพื่อโทรหาและส่งข้อความหาเธอนะยี่หวา” เขาส่งยิ้มให้เธอ
“ ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อยี่หวา” จากนั้นทั้งสองจึงโผล่กอดกันก่อนที่เฉินจะเดินทางกลับเซี่ยงไฮ้
1 สัปดาห์ต่อมา
ระหว่างที่เฉินกลับไปเซี่ยงไฮ้ เขารีบสั่งให้ลูกน้องอย่างอันและชางจัดการเรื่องโทรศัพท์ให้เขา หลังจากใช้มัน ชายหนุ่มก็ส่งข้อความหาเธอทุกวันก่อนนอนก็มีโทรหาหญิงสาวทุกคืน แม้จะเป็นรักทางไกลแต่ก็ทำให้ทั้งสองมีความสุขและคลายความเหงาออกไปบ้าง
ติ๊ง
เสียงข้อความแจ้งเตือนมาจากเฉินยี่หวาที่ได้ก็รีบปิดแก๊สแล้วเปิดข้อความอ่านมันทันที
เฉิน : ทำอะไรอยู่?
ยี่หวา : กำลังทำมื้อเย็นให้คุณพิมพาอยู่ค่ะ
เธอตอบกลับด้วยความดีใจพร้อมกับถ่ายเมนูอาหารในหม้อให้เขาดู
เฉิน : อยากกินฝีมือเธอจังอาหารที่นี่ไม่อร่อยเท่าเธอทำ
เขาตอบกลับด้วยอาการเซ็ง ๆ หลังจากกินอาหารของเธอเข้าไป กินฝีมือใครก็ไม่อร่อยอีกเลย มันทำให้เขาไม่อยากกลับเซี่ยงไฮ้อีกต่อไป อยากจะอยู่ที่ประเทศไทยตลอดไป แต่จะทำแบบนั้นก็ไม่ได้อีกเพราะเขามีหน้าที่อันใหญ่หลวงนัก จึงไม่สามารถละทิ้งได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ยี่หวา : ทนอีกหนึ่งอาทิตย์นะคะคุณเฉิน เดี๋ยวก็ได้กินฝีมือยี่หวาแล้วค่ะ
เฉิน : กลับถึงไทยน้ำหนักฉันคงลดลงไปมากเลย
ยี่หวา : ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวยี่หวาขุดให้คุณเฉินกลับมามีน้ำหนักเท่าเดิมเอง
เฉินที่อ่านข้อความของยี่หวาถึงกับหลุดขำออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เฉิน : ตกลงงั้นอีกหนึ่งอาทิตย์เจอกัน ฉันทำงานก่อนนะ เดี๋ยวคืนนี้โทรหา
ยี่หวา : ค่ะ
เธอตอบกลับเขาพร้อมกับส่งอีโมจิรูปหัวใจ จากนั้นก็ทำงานของตัวเองต่อ เธอรู้สึกว่าตั้งแต่มีความรักมันทำให้เธอมีความสุขมากกว่าเดิม
