บทที่ 16 ตอนที่ 16 ดูแล
1 สัปดาห์ต่อมา
วันนี้เป็นวันที่เฉินกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตื่นเต้น อาจจะเป็นเพราะได้เจอคนที่อยากเจอที่สุดของหัวใจอย่างยี่หวาก็ได้ สองสัปดาห์ที่เขาต้องอดทนอดกลั้นที่จะไม่แอบกลับมาเมืองไทยก่อนกำหนดเพราะความคิดถึงหญิงสาว
ทันทีที่รถคันหรูจอดลงที่หน้าคฤหาสน์บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำก็เปิดประตูพร้อมกางร่มให้ชายหนุ่ม ประเทศไทยในตอนนี้เข้าสู่ช่วงฤดูฝนเป็นทางการแล้ว
ชายหนุ่มก้าวเท้าลงมาจากรถสายตาเข้าไปข้างหน้าก็เห็นพิมพากับยี่หวายืนรอเขาด้วยรอยยิ้มแล้ว เฉินยิ้มตอบทั้งสองคนพร้อมกับรีบย่างเท้าเพื่อไปถึงตัวหญิงทั้งสองที่คิดถึงจนบอดี้การ์ดเดินตามไม่ทัน
“ อาเฉินลูกเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” พิมพาดุลูกชายใหญ่ที่เห็นผมที่เซ็ตมาเป็นอย่างดีเปียกฝน
“ ไม่ป่วยหรอกครับ เปียกแค่นี้เอง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มยกมุมปากขึ้นเพื่อให้ผู้เป็นแม่รู้สึกสบายใจ พิมพาที่เห็นลูกชายยิ้มบ่อยขึ้นก็ดีใจ
“ เป็นไงบ้างยี่หวา สบายดีใช่ไหม?” เขาเอ่ยถามหญิงคนรักอย่างใส่ใจ
“ ยี่หวาสบายดีค่ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ” เธอพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ตัวเธอดีใจเป็นอย่างมากที่ได้เจอใบหน้าหล่อ ๆ ของเฉินสักทีหลังจากที่ไม่เจอมาถึงสองอาทิตย์เต็ม
“ ไปเถอะหนูยี่หวา อาเฉินไปทานมื้อเย็นพร้อมหน้ากัน วันนี้หนูยี่หวาต้องร่วมทานข้าวด้วยกันนะลูกเพราะอีกไม่นานหนูต้องมาเป็นสะใภ้ของบ้านนี้จะได้ชิน ๆ นะลูกนะ” พิมพาพูดพลางลูบไหล่ของยี่หวาเบา ๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับเขินหน้าแดงกันเลยทีเดียว
“ คะ...คุณพิมพาพูดเกินไปแล้วค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำตะกุกตะกักที่หล่อนเอ่ยทักว่าตนจะได้เป็นสะใภ้
“ เดี๋ยวชินเอง ไปกันเถอะ” พิมพาที่เห็นยี่หวาเขินก็ดีใจใหญ่ หล่อนรีบจูงมือเข้ามาในห้องโถงที่มีอาหารวางไว้บนโต๊ะเต็มไปหมด เมนูตรงหน้าล้วนเป็นฝีมือของเธอทั้งนั้น เพื่อเป็นการต้อนรับที่เฉินกลับมา
“ อาเฉินกับหนูยี่หวานั่งข้างกันนะแม่จะไปตรงกันข้าม” พิมพาอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้ามหล่อนอยากให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
“ เชิญนั่งยี่หวา” เฉินลากเก้าอี้ให้ยี่หวานั่ง
“ ขอบคุณค่ะคุณเฉิน” เธอนั่งลงอย่างสุภาพจากนั้นเขาก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ
“ อาเฉินคงหิวแย่แล้ว มาเริ่มทานกันเถอะลูก ๆ” หล่อนรู้ดีว่าลูกชายคงต้องอยากทานฝีมือยี่หวาจนใจจะขาดจึงไม่อยากให้รออีกต่อไป ให้เฉินได้ทานฝีมือของหญิงที่รักให้เต็มที่
“ คุณเฉินทานเยอะ ๆ นะคะ คุณดูผอมลงมากเลย ดูสิคะยี่หวาทำแต่ของโปรดให้ทั้งนั้นเลย” หญิงสาวตักเมนูที่เขาชอบใส่จานอย่างใส่ใจ เวลาที่คุยกันเฉินมักจะพูดเสมอว่าเขาทานอะไรไม่ค่อยลง คิดถึงอาหารของเธออยู่ตลอดเวลา ฟังตอนแรกอาจจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก แต่พอมาเห็นเขากลับจากเซี่ยงไฮ้แล้วดูผอมลงก็เชื่อในทันทีว่าเขาไม่สามารถทานอาหารที่นั่นได้เลย
“ ขอบใจ ตั้งใจทำมาให้ฉันขนาดนี้ฉันคงต้องกินให้หมดแล้วสิ ไม่งั้นเธอคงน้อยใจ” เฉินแกล้งหยอกเล่นยี่หวาไปหนึ่งก่อนที่จะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ผู้เป็นแม่ที่เห็นทั้งสองหวานกันขนาดนี้ก็เขินจนตัวบิด
หลังจากทานข้าวกันเสร็จแล้วเฉินจึงยื่นของขวัญให้ยี่หวา ซึ่งมันเป็นของขวัญที่เขาตั้งใจเลือกมันเองกับมือ
“ ขอบคุณนะคะคุณเฉิน อะไรเหรอคะ?” เธอรับมันมาพร้อมกับถามด้วยความสงสัยว่าในกล่องนี้มันคืออะไร
“ เปิดดูสิ” เฉินมองหญิงคนรักที่กำลังเปิดของขวัญดูอย่างทะนุถนอม เขาคิดคิดในใจว่าเพียงแค่แกะของขวัญเองจำเป็นต้องอ่อนโยนขนาดนั้นเลยอย่างนั้นเหรอ
“ ว้าว สวยจังเลยค่ะ” ของที่เขามอบให้มันคือจี้เพชรที่ขนาดเล็กแบบเรียบ ๆ ซึ่งเธอนั้นชอบมันมาก เนื่องจากคราวที่แล้วเขามอบสร้อยข้อมือที่มีเม็ดโตประดับอยู่รอบ ๆ เธอมองว่ามันดูแพงเกินไปไม่เหมาะที่จะสวมใส่ในชีวิตประชีวิตประจำวัน แต่จี้เพชรนี้ดูสวยไม่สะดุดตาดียี่หวาเลยค่อนข้างจะชอบมันเป็นะพิเศษ
“ มาเดี๋ยวฉันใส่ให้” มือหนาทำการใส่จี้เพชรให้กับคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
“ ดูเข้าเธอดีนะยี่หวา” ไม่เสียแรงที่ตนเลือกมันเองกับมือแถมเธอใส่แล้วยังดูดีมากด้วย
“ จริงเหรอคะ ยี่หวาชอบมันมากเลยค่ะคุณเฉิน ยี่หวาจะใส่มันไว้ตลอดเวลานะคะ” เธอลูบจี้เพชรด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยความรู้สึกชอบมันจริง ๆ
“ ดีใจที่เธอชอบมันนะยี่หวา” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้หญิงสาว รู้สึกภูมิในใจตัวเองที่เลือกของขวัญได้ถูกใจให้เธอเสียที เพราะดูเหมือนว่าสร้อยข้อมือที่เขาให้อันกับชางไปเลือกมาให้เธอคราวก่อนยี่หวาจะไม่ชอบมันสักเท่าไหร่เนื่องจากไม่เห็นเธอใส่มันให้เห็นเลยสักครั้งเดียว
“ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ มีแต่คุณเฉินที่เอาของขวัญมาให้แต่ ยี่หวาไม่เคยเอาให้คุณเฉินเลย ไว้คราวหน้ายี่หวาเตรียมของขวัญให้คุณเฉินบ้างนะคะ” เธอเอ่ย
“ ใครบอกกันว่าเธอไม่เคยให้ อาหารของเธอมันเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้กินมาเลยรู้ไหมยี่หวา?” ของขวัญที่ดีที่สุดสหรับเขาก็คืออาหารสุดพิเศษของหญิงสาว ไม่มีสิ่งไหนที่จะชอบไปมากกว่าอาหารฝีมือยี่หวาอีกแล้ว
“ แบบนั้นเรียกว่าของขวัญได้เหรอคะ?” ยี่หวาถามด้วยงุนงง การทำอาหารมันเป็นงานที่เธอต้องทำแลกมาด้วยเงิน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมองว่าเป็นของขวัญ
“ อะไรที่ทำให้ฉันมีความสุขมันก็คือของขวัญทั้งนั้น อย่างด้อยค่าอาหารเธอเพราะอาหารของเธอคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน ฉะนั้นไม่ต้องหาของอย่างมาเป็นของขวัญให้ฉันแล้วเข้าใจไหมยี่หวา?” เฉินเอื้อมมือมาสัมผัสกับใบหน้าด้วยความรักที่เขามีต่อเธอ ยี่หวาเองก็โน้มใบหน้าเข้าหาฝ่ามือเขาอย่างโหยหา
“ คะ...คุณเฉิน หากคุณมองว่าอาหารยี่หวาเป็นของขวัญของคุณ ยี่หวาก็จะทำให้มันดีขึ้นไปอีกค่ะ ให้มันดีเท่ากับของขวัญที่คุณให้มา” มือของเตะไปที่หลังที่กำลังประคองใบหน้าของตัวเอง
“ นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ ค่ะพรุ่งนี้เจอกันนะคะ ฝันดีค่ะ”
1 วันต่อมา
เธอมาทำตามปกติแต่กลับไม่ใช่วันปกติเพราะได้เจอคนรัก พอมาถึงป้าสาก็บอกอย่างด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดว่าเฉินป่วย ยี่หวาตกใจมากรีบขึ้นไปที่ห้องนอนเพื่อหวังจะดูแลชายหนุ่ม
