บทที่ 17 ตอนที่ 17 รัก
ณ ห้องนอนของเฉิน
ห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีชายหนุ่มนอนป่วยอยู่บนเตียงจากการโดนน้ำฝน ทุกครั้งที่เขากลับมาในช่วงฤดูมักจะป่วยทุกครั้ง เขาเลยสลับมาเดือนละครั้งเพื่อลดอาการเจ็บไข้
“ คุณเฉินคะ เดี๋ยวยี่หวาจะดูแลคุณเองค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนมาถึงห้องของเฉินก็ได้เตรียมอาหารอ่อน ๆ ยาและผ้าเช็ดตัวให้เขามาแล้ว
“ ยะ...ยี่หวา” น้ำเสียงของเขาดูแหบแห้งและอ่อนแรงมาก แต่ชายหนุ่มก็พยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมามองยี่หวา
“ ค่อย ๆ ลุกนะคะคุณเฉิน” เธอช่วยประคองให้เขาลุกนั่งเพื่อที่จะได้ป้อนอาหารให้เขาได้สะดวก
“ ยี่หวา ยี่หวา” เฉินได้แต่เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เขาอยากจะพูดคุยกับเธอ แต่ก็ติดตรงที่อาการป่วยไข้หนักจนสมองเบลอ
“ อ้าปากสิคะ ยี่หวาจะป้อนโจ๊กให้” เธอค่อย ๆ ป้อนโจ๊กให้เขากินทีละคำจนหมดถ้วย
“ เก่งมากค่ะ ต่อไปก็กินน้ำกินยานะคะ จะได้หายไว ๆ”
“ อื้อ” เขาพยักหน้าและกินยาที่เธอยื่นให้อย่างว่านอนสอนง่าย ชายหนุ่มไม่ใช่พวกประเภทดื้อยา สมัยยังเด็กแม่ใหญ่มักจะป้อนยาให้เขาอยู่บ่อย ๆ เมื่อป่วย การทานยาจึงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาเลย
“ คุณเฉินทานยาง่ายมากค่ะ ค่อย ๆ นอนลงนะคะ” เธอถึงกับเอ่ยปากชมกับการทานยาง่ายของเขา ช่างแตกต่างกับเธอนักที่การสำหรับตนเป็นเรื่องที่ยากลำบาก
“ คุณเฉินพักผ่อนเถอะนะคะ ต่อไปยี่หวาจะเช็ดตัวให้ อาจจะเย็น ๆ หน่อยช่วยอดทนนิดหน่อยนะ” เธอเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลราวกับกำลังพูดปลอบเด็กน้อยที่กำลังป่วยอยู่
“ อื้อ” เขาพยักหน้าตอบรับและหลับตาลงด้วยความง่วงของฤทธิ์ยา
ยี่หวาเธอค่อย ๆ ปลดกระดุมชุดนอนเขาออกทีละเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกล้ามแน่น ๆ บ่งบอกว่าเขาเองไม่ใช่แค่ทำงานอย่างเดียว ยังหมั่นดูแลรูปร่างของตัวเองให้ดูแล เธอมองกล้ามหน้าอกเขาไม่อย่างวางตาเพราะเป็นครั้งแรกที่เห็นในระยะที่ใกล้ขนาดนี้
“ อึก” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในหัวของเธอในตอนนี้เริ่มคิดไปไกล แต่พอเห็นใบหน้าที่กำลังทุกข์ทรมานเพราะพิษไข้ความคิดพวกนั้นจึงหลุดออกไป หญิงสาวสะบัดความคิดไม่ดีทั้งหมดออกจากหัวและเริ่มต้นเช็ดตัวให้เขาอย่างตั้งใจ
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เธออยู่เช็ดตัวให้เขาทั้งคืนจนไข้ลดลงจนอุณหภูมิในร่างกายกลับมาเป็นปกติ กว่าจะดีขึ้นทำเอาหญิงสาวไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน ด้วยความอ่อนเพลียจากการดูแลชายคนรักเลยทำให้เธอฟุบหน้าหลับตาลงข้างเตียงชายหนุ่ม นอนไปทั้งที่ยังจับมือหนาแน่น
เวลา 06.00 น.
เฉินลืมตาฟื้นจากการเป็นไข้ก็พบว่ายี่หวากำลังนอนข้างเตียงในที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วกายเอ็นมานอนบนเตียงเขาครึ่งตัว ไม่พอมือเล็ก ๆ นุ่ม ๆ ของเธอยังจับมือเขาแน่น การกระทำของหญิงสาวทำเอาชายหนุ่มถึงกับยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ที่เธอดูแลเขาทั้งคืน
“ ยี่หวา ยี่หวา” เขาสะกิดไหล่เล็กเบา ๆ น้ำเสียงเริ่มกลับมาแต่ก็ไม่เต็มร้อยซะทีเดียว
“ หื้อ คุณเฉินอาการเป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นบ้างไหม?” ทันทีที่ตื่นหญิงสาวก็ถามถึงอาการของคนตรงหน้าเป็นอันดับแรก
“ ฉันดีขึ้นแล้ว ต้องขอบใจเธอมาก ๆ นะยี่หวา เพราะเธอฉันถึงหายป่วยไวขนาดนี้” ปกติกว่าจะหายจากการป่วยไข้ใช้เวลาเกือบสัปดาห์เลย แต่พอได้เธอมาดูแลแค่คืนเดียวการป่วยของเขาก็หายไปเกือบจะกลายเป็นปกติ ชายหนุ่มคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้เธอต้องมีพลังวิเศษเป็นแน่
“ ค่อยยังชั่ว ยี่หวาเป็นห่วงคุณแทบแย่เลยค่ะรู้ไหม” เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจพร้อมกับบอกความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยที่มีต่อเขา
“ งั้นก็ขอขอบใจเธออีกครั้งนะ อยากนอนพักผ่อนหน่อยไหมดูท่าเมื่อคืนเธอนอนท่าไม่สบายตัวเท่าไหร่นะ ขึ้นมานอนบนเตียงสิ” คำพูดที่ใสซื่อไร้เดียงสาทำเขาอดที่จะยิ้มไม่ได้เลย เฉินเอ่ยชวนให้เธอมานอนบนเตียงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ ไม่เป็นไรค่ะ กี่โมงแล้วคะคุณเฉิน?”
“ 6 โมงเช้าน่ะ”
“ ยี่หวาต้องกลับแล้ว ช่วงบ่ายมีเรียนเจอกันตอนเย็นนะคะคุณเฉิน” เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับบอกลาก่อนกลับบ้าน ช่วงเช้าของทุกวันเธอจะไม่ได้เตรียมอาหารให้พิมพาเนื่องจากหล่อนจะทานอะไรง่าย ๆ ในตอนเช้า
“ กลับดี ๆ นะแล้วตอนเย็นเจอกัน” แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่เธอต้องกลับแล้ว แต่เขาก็เข้าใจว่าเธอมีภารกิจต้องทำต่ออีก เมื่อคืนก็อยู่ดูแลเขาทั้งคืนจนไข้เกือบหายทั้งหมด เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว
เวลา 18.00 น.
เมื่อเลยเวลามาหลายชั่วโมงก็ไม่เห็นเธอมาสักที ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรหาหญิงสาวเพราะส่งข้อความไปเธอก็ไม่อ่านไม่ตอบ จึงได้คำตอบมาว่าเธอติดไข้จากเขาจึงไม่สามารถมาทำงานได้
เฉินที่ได้ยินก็ร้อนรนใจเป็นอย่างมากเพราะตัวเขาเป็นต้นเหตุให้เธอป่วย ชายหนุ่มไม่รอช้า เขารีบตรงไปหาเธอที่คอนโดในทันที
ณ คอนโดยี่หวา
“ ยี่หวา ยี่หวา ยี่หวา” เธอไปที่หน้าห้องประตูของเธอด้วยความร้อนรนใจ
“ คะ...คุณเฉินมาได้ยังไงคะเนี่ย?” เธอพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อลุกไปเปิดประตูให้ สภาพของเธอดูอ่อนแรงหน้าแดงเพราะพิษไข้
“ ไม่ต้องถาม เข้าไปข้างในเถอะ ฉันซื้อโจ๊กมาฝากเธอไปนอนรอให้ห้องเดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตโชว์ถุงโจ๊กที่แวะซื้อตอนมาพร้อมกับถุงยาลดไข้ เจลลดไข้และยาต่าง ๆ ที่ทำให้ไข้ลด
“ คุณเฉินไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่ยี่หวาพักผ่อนกินยาก็หายแล้ว” เธอเอ่ยในขณะที่ถูกเขาป้อนโจ๊กบนเตียง เธอไม่อยากรบกวนเขาลำพังแค่งานเขาก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว ยังจะต้องตามมาดูแลเธอถึงที่อีก ยี่หวาอดโทษตัวเองไม่ได้เลยที่ทำให้เฉินต้องคิดมากเรื่องเจ็บไข้ของตัวเอง
“ จะไม่ให้ฉันดูแลเธอเลยอย่างนั้นเหรอยี่หวา ฉันเป็นต้นเหตุให้เธอเป็นแบบนี้นะ ที่ฉันต้องทำถึงขนาดนี้เพราะเป็นห่วงและรักเธอยังไงล่ะ” คำพูดที่ร้อนรนช่างดูไม่เป็นตัวเขาเอาเสียเลย ปกติเขาเป็นคนที่พูดจาอย่างใจเย็นไม่ใช่เหรอยี่หวาได้แต่คิดในใจ แต่ไอ้คำสุดท้ายที่เขาเอ่ยคำว่ารักมันทำให้คนฟังถึงกับสมองขาวโพลนไปหมด
