บทที่ 2 ตอนที่ 2 ใจดี
“ คุณพิมพาสวัสดีค่ะ” คนที่ต้องการจะคุยกับเธอก็คือพิมพานั่นเอง หล่อนกำลังนั่งคุยกับเจ๊ปูในห้องพิเศษของร้านอาหารไทยด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อย
“ อ่าว มาแล้วเหรอหนูยี่หวา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับหนูน่ะจ้ะ มานั่งตรงนี้สิ” หล่อนส่งยิ้มมาให้หญิงสาวด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้เจอยี่หวาพร้อมกับกวักมือเรียกให้นั่งข้าง ๆ ตัวเอง
“ มีเรื่องอะไรจะคุยกับหนูอย่างนั้นเหรอคะคุณพิมพา?” ยี่หวาเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พิมพาอย่างว่านอนสอนง่าย
“ คืออย่างนี้จ้ะ ฉันอยากจะจ้างหนูให้มาทำอาหารให้น่ะ ฉันติดใจรสมือของหนูมากตั้งแต่มาทานเมื่อครั้งที่แล้ว พอกลับบ้านไปขอให้แม่ครัวทำรสชาติแบบที่หนูพวกเขาก็ทำไม่เหมือนเลยสักคน มันทำให้ฉันกินอาหารเข้าไปแล้วไม่อร่อยเลยสักอย่าง ฉะนั้นฉันจึงมาขอร้องให้หนูยี่หวามาทำอาหารให้หน่อยได้ไหม อ้อ ฉันจะจ้างหนูเดือนละเดือนแสนนะ แบบนี้น้อยไปสำหรับหนูหรือเปล่า?” ตั้งแต่ได้ลิ่มลองอาหารที่หญิงสาวเป็นคนทำเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว รสชาติมันตราตรึงใจของหล่อนจนไม่สามารถทานเมนูอื่นที่ไม่ใช่เธอเป็นคนทำได้เลย หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาหล่อนทานอาหารได้น้อยลงมาก จึงคิดว่าหากเป็นแบบนี้จะไม่ดีต่อร่างกายแน่และอาจจะทำให้ลูกชายสุดที่รักกลุ้มใจก็ได้
“ เอ่อ...ขอบคุณที่ชื่นชอบในฝีมือของหนูนะคะคุณพิมพา แต่หนูคงจะลาออกจากร้านเจ๊ปูเพื่อไปทำงานกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ” เธอปฏิเสธ แม้จะเป็นข้อเสนอที่ดีมาก ๆ แต่เธอก็ไม่สามารถทิ้งเจ๊ปูและพี่ปลาไปเพื่อความสะดวกสบายมากขึ้น เนื่องจากทั้งสองมีพระคุณต่อเธอมากจริง ๆ หากทั้งสองไม่รับเธอเข้าทำงานเธอก็จะไม่มีเงินเรียนจ่ายค่าเทอมและคอนโดจนถึงทุกวันนี้
“ ยี่หวาไม่เป็นไรเลย หนูไม่จำเป็นต้องห่วงทางนี้เลยลูก เจ๊เข้าใจว่าหนูคิดอะไรอยู่ ฉะนั้นทำเพื่อตัวเองเถอะนะ” เจ๊ปูเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน หล่อนรู้ว่ายี่หวาเป็นคนที่กตัญญูรู้คุณที่ระลึกเสมอว่าตัวเองและน้องสาวช่วยรับเธอมาทำงานไว้ หล่อนอยากให้ชีวิตของยี่หวาดีขึ้นกว่านี้เพราะเธอเป็นดีและนิสัยน่ารัก แม้จะต้องเสียพนักงานดี ๆ ไปหนึ่งคนก็ไม่เป็นไรเลยหากมันทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น
“ แล้วถ้าหนูลาออกใครจะช่วยงานเจ๊ละคะ เจ๊กับพี่ปลาก็ต้องทำงานหนักขึ้นสิ” เธอเอ่ย แม้เจ๊ปูจะเข้าใจและให้เธอลาออก ทว่าในใจลึก ๆ ก็ยังคงเป็นห่วงพี่สาวทั้งสองคนนี้อยู่ดี
“ ยี่หวาไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย ทำเพื่อตัวเองบ้าง หนูยังเด็กอนาคตอีกยาวไกล ไปอยู่กับคุณพิมพาอาจจะเปิดโลกหนูให้กว้างขึ้นก็ได้นะเชื่อเจ๊” ทุกถ้อยคำที่ออกมาจากเจ๊ปูล้วนเกิดจากความหวังดีและห่วงใยทั้งสิ้น หล่อนอยากให้หญิงสาวได้เจอสิ่งที่ดีในชีวิตบ้าง อย่างน้อยการไปทำงานกับพิมพาก็ช่วยลดค่าใช้จ่ายของยี่หวาไปตั้งเยอะ เผลออาจจะมีเงินเก็บหลายบาทเลยก็ได้
“ งื้อ เจ๊ปู ขอบคุณนะคะเจ๊กับพี่ปลาหวังดีกับหนูตลอดเลยขอบคุณนะคะ หากหนูลาออกไปแล้วจะแวะมาหาบ่อย ๆ เลยสัญญา” เธอเชื่อคำที่เจ๊ปูแนะนำเพราะหล่อนมีแต่ความหวังดีให้เธอมาโดยตลอด
“ จ้า หนูจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ร้านนี้ยินดีต้อนรับเสมอ” หล่อนยิ้มเมื่อยี่หวาตัดสินใจเลือกในทางที่ดีให้กับตัวเอง
1 วันต่อมา
วันนี้เป็นวันที่ยี่หวาต้องไปงานที่ใหม่เป็นวันแรก เธอไม่ต้องเดินทางไปเองเหมือนตอนที่ยังทำกับร้านอาหารของเจ๊ปู พิมพาส่งให้คนของตัวเองมารับเธอถึงคอนโดให้เกิดความสะดวกสบายแก่เธอมากขึ้น ในตอนแรกก็ปฏิเสธไปด้วยความเกร็งใจแต่พิมพาก็ขอร้องจนเธอยอม
“ คุณยี่หวาเชิญขึ้นรถครับ” คนของพิมพาเปิดประตูให้เธอขึ้นนั่งบนรถด้วยท่าทางนิ่ง ๆ
“ อ้อ เอ่อ ขอบคุณค่ะ” เธอดูเกร็ง ๆ อย่างเห็นได้ชัดเพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยในชีวิตที่มีคนเปิดประตูรถให้ ทั้งรถที่ขึ้นไปนั่งยังหรูระดับคันละสิบล้านอีก
“ ถึงแล้วครับคุณยี่หวา คุณนายยืนรอคุณยี่หวาแล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูให้เธอลงจากรถ
“ ขอบคุณค่ะ”
“ หนูยี่หวา” ทันทีที่ลงจากรถพิมพาก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาเธอด้วยความดีใจ
“ คุณพิมพาสวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้สวัสดีพร้อมกับช่วยประคองหล่อนให้เดินเข้าไปข้างในตัวคฤหาสน์ ระหว่างเดินเธอก็สำรวจมองรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไม่คิดว่าจะได้เห็นกับคฤหาสน์ใหญ่โตหลังสวยแบบนี้กับตาตัวเอง
“ ยินดีต้อนรับนะจ้ะหนูยี่หวานี่บ้านของฉันเอง หากมีอะไรสงสัยให้ถามสาหัวหน้าแม่บ้านของฉันได้เลยนะจ้ะไม่ต้องเกร็งใจ นี่หนูยี่หวาที่ฉันเคยบอกนะสามีอะไรก็ช่วยเธอละ” เธอแนะนำเธอให้กับสาได้รู้จัก
“ สวัสดีค่ะป้าสา” เธอยกมือไหว้สาอย่างนอบน้อม ทุกครั้งที่เจอผู้ใหญ่เธอมักจะไหว้สวัสดีตลอดเพราะแม่เคยสอนไว้
“สวัสดีจ้ะหนูยี่หวา ตัวจริงสวยหน้าหวานกว่าที่คุณผู้หญิงเล่าให้ฟังอีกนะคะเนี่ย” สาเอ่ย เมื่อวานเจ้านายเอ่ยถึงหญิงสาวใหญ่ ชื่นชมว่าสวย เรียบร้อย ทั้งยังทำอาหารอร่อยอีกต่างหากจนหล่อนอยากเห็นกับตาของตัวเอง พอได้มาเห็นก็สวยอย่างที่พิมพาพูดไว้จริง ๆ ทั้งหน้าตาดีมารยาทงามเหลืออีกแค่ต้องชิมฝีมือการทำอาหารของเธอก็เท่านั้น
“ ขอบคุณค่ะ หนูขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ป้าสาสอนแนะนำหนูได้เต็มที่เลยค่ะ” เธอพร้อมจะเรียนรู้จากป้าสาอย่างเต็มที่
“ ได้เลยจ้ะ ตามป้าได้เลยเดี๋ยวป้าจะพาไปเดินชมรอบ ๆ คฤหาสน์ให้ หนูยี่หวาจะได้ไม่หลงทาง มานี่มา” ป้าสากวักมือเรียกให้เธอเดินมาเพื่อสำรวจตัวคฤหาสน์ตามที่เจ้านายได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้
“ ค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะคุณพิมพา”
“ จ้ะ ตามสบายเลยนะหนูยี่หวา” พิมพาได้ยิ้มอย่างอารมณ์ดีในขณะที่มองตามหลังยี่หวาที่เดินตามสาไป
“ เอ๊ะ นี่รูปคุณพิมพากับใครเหรอคะป้าสา?” เธอถามและชี้ไปที่รูปขนาดใหญ่ที่มีพิมพากับผู้ชายที่ตาละม้ายคล้ายกับพิมพาเป๊ะ แต่ใบหน้าของเขากลับไม่ได้ยิ้มอะไรในขณะถ่ายรูป ทว่าก็ดูดี หล่อและสุขุมมาเลยทีเดียว
“ อ้อ นี่คุณ...”
