บทที่ 3 ตอนที่ 3 กลับมา
“ อ้อ นั่นคุณเฉินน่ะ เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคุณหญิงจ้ะหนูยี่หวา แกอยู่ที่เซี่ยงไฮ้กลับมาหาคุณหญิงพิมพาเดือนละ เดี๋ยวสัปดาห์สุดท้ายของเดือนก็ กลับมา แล้วหนูคงได้เจอคุณเฉิน”
“ อ้อ อย่างนี้นี่เอง”
“ แกชอบทานอาหารไทยเหมือนกับคุณหญิงพิมพานั่นแหละ กลับมาครั้งนี้คงได้ทานอาหารไทยฝีมือหนูยี่หวาอย่างมีความสุขนะป้าว่า” ป้าสาเอ่ย ทุกครั้งที่เขากลับมาผู้เป็นแม่อย่างพิมพาก็ต้องวุ่นวายกับการหาเชฟที่ทำอาหารไทยอร่อย ทว่ากลับไม่ถูกใจชายหนุ่มเลยสักครั้งเดียว
“ ฝีมือหนูไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ป้าสาชมเกินไปแล้ว” เธอพูดแก้เขิน แม้คนอื่นที่ได้ลองชิมฝีมือของเธอจะพูดแบบนี้ทุกคนก็ตาม แต่ก็ไม่อยากมั่นใจในตัวเองมากเกินไป
“ ป้าว่าไม่ธรรมดานะ ถึงขั้นที่คุณหญิงให้มาทำอาหารให้โดยเฉพาะ รสมือของหนูต้องสุดยอดมากเลย หนูรู้ไหมคุณหญิงพิมพาถึงขั้นต้องเอาคนครัวคนเก่าออกเพื่อหนูโดยเฉพาะเลยนะ ป้าว่าคนเก่าก็ทำอาหารได้อร่อยเลย แต่ป้าว่าฝีมือหนูน่าจะยอดเยี่ยมมากกว่านั้น” ป้าสาแกกล่าวตามความเป็นจริงที่ตาเห็น
“ ขนาดนั้นเลยเหรอคะ หากทุกคนเชื่อใจหนูถึงขั้นนั้น หนูก็จะทำออกมาให้เต็มที่ที่สุดเลยค่ะป้าสา” ทุกคนต่างวางไว้เธอในหน้าที่นี้เธอก็จะมันออกมาให้ดีที่สุดไม่ให้ผิดหวังเลย
“ จ้า ป้าเชื่อว่าหนูทำได้นะ”
1 สัปดาห์ต่อมา
เธอมาทำงานให้พิมพาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ยี่หวามีความสุขมาก ๆ ที่ได้ทำอาหารให้พิมพาทานเพราะดูเหมือนว่าหล่อนดูเจริญอาหารขึ้นเยอะ ทั้งคนรอบข้างยังใจดีและช่วยแนะนำในเรื่องต่าง ๆ ที่เธอไม่รู้จนงานราบรื่นไปได้ด้วยเลยทีเดียว
“ หนูยี่หวาดูสิแค่อาทิตย์เดียวอาหารของหนูทำให้น้ำหนักฉันขึ้นตั้งโลหนึ่งแหน่ะ ปกติน้ำหนักของฉันจะขึ้นยากมาก แบบนี้อาเฉินกลับมาคงไม่บ่นแล้ว” พิมพาเอ่ยด้วยสีหน้าที่ดีใจที่น้ำหนักหนักตัวเพิ่มขึ้น แต่ละครั้งที่ต้องการจะเพิ่มน้ำหนักตัวมันยากลำบากสำหรับหล่อนมากเพราะต้องยัดอาหารเข้าไปในปริมาณที่มาก
“ คุณพิมพาดูมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะเลยนะคะ” หญิงสาวยิ้มตอบรับ เธอดีใจที่อาหารของตัวเองทำให้พิมพามีความสุข
“ ขอบใจมากเลยนะจ้ะหนูน่ะทำให้ฉันทานอาหารง่ายขึ้นเยอะมากเลย ตอนนี้น่ะฉันมีความสุขกับการกินเพราะฝีมือหนูยี่หวาเลยนะ ขอบคุณนะจ้ะ” พิมพาเอ่ยชมคนตรงหน้าใหญ่ ก่อนหน้าหล่อนมีอาการเบื่ออาหารทำให้น้ำหนักตัวลดและผอมลงอย่างเห็นได้ชัด หล่อนกลัวว่าหากลูกชายเห็นเข้าจะทำให้เขากังวล แต่โชคดีที่ได้กินอาหารของยี่หวามันเลยทำให้น้ำหนักไม่ลดลงไปอีก ทุกอย่างดีขึ้นทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจเพราะยี่หวาคนเดียวเลย
“ ด้วยความยินดีค่ะคุณพิมพา” เธอกล่าวด้วยความยินดีหากอาหารมันทำให้ใครสักคนดีขึ้นมาตัวเธอก็จะรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่อย่างน้อยอาหารที่ทำเองกับมือก็มีประโยชน์ต่อผู้อื่นอยู่เหมือนกัน
“ เย็นนี้ฉันรอชิมเมนูของหนูอยู่นะ ว่าแต่หนูยี่หวาจะทำอะไรให้ฉันทานเอ่ย?” พิมพาถามอย่างตื่นเต้น ทุกวันนี้การทานอาหารแต่ละมื้อของหล่อนจะเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเสมอเพราะต้องลุ้นว่ามื้อนี้ยี่หวาจะทำเมนูอะไรให้ทาน
“ ไม่บอกนะคะ เดี๋ยวมันจะไม่ตื่นเต้นแต่รับรองว่าไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ คุณพิมพาไปนั่งรอได้เลยค่ะ” การทำงานที่นี่มันจะดีสำหรับตัวเธอมาก ๆ แล้วยังไม่กดดันอีกด้วยเนื่องจากพิมพาไม่เคยเรื่องมากหรือขอให้ทำเมนูอะไรให้เป็นพิเศษเลย หล่อนให้อิสระเธอทำอย่างเต็มที่ ทำอะไรก็ได้แล้วแต่ที่ใจอยากทำได้เลยพิมพามีหน้าที่จัดการอาหารเท่านั้น แถมยังทานหมดเกลี้ยงทุกเมนูที่เธอทำอีก
“ ได้เลยจ้ะ ฉันรออยู่นะหนูยี่หวา” พิมพาหยิกตาใส่เธออย่างอารมณ์ดีจากนั้นก็ไปเดินออกไปเพื่อเข้าไปรอในโดมดอกกุหลาบ
2 ชั่วโมงต่อมา
“ คุณพิมพาคะอาหารเสร็จแล้วนะคะ หื้ม หอมจังเลยค่ะ” หญิงสาวเดินมาบอกกับพิมพาที่กำลังนั่งตัดแต่งกิ่งกุหลาบอยู่ภายในโดมอย่างอารมณ์ดี
“ อ่าวเหรอ ขอบใจมากเลยนะจ้ะหนูยี่หวา หอมใช่ไหมล่าหนูอยากลองไปปลูกดูสักต้นไหม?” พิมพาวางกรรไกรลงพร้อมกับหันมาถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม หล่อนดีใจที่มีคนชมว่าดอกกุหลาบที่ปลูกและดูแลเองมากับมือถูกชม
“ เอ๊ะ ได้เหรอคะ?” ทุกครั้งที่มาทำงานก็มักจะเห็นหล่อนอยู่โดมกุหลาบเป็นซะส่วนใหญ่ ยี่หวาที่เห็นเกือบทุกวันก็อยากลองเอากุหลาบไปปลูกดูบ้าง
“ ได้สิจ้ะ” จากนั้นหล่อนก็เรียกให้คนใช้มาเตรียมให้ยี่หวาโดยเฉพาะ
“ อะ นี่สายพันธุ์นี้เหมาะสำหรับมือใหม่อย่างหนูนะ”
“ ว้าว ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะคุณพิมพามันสวยแล้วก็มีกลิ่นหอมมากเลย ว่าแต่ชื่อสายพันธุ์อะไรอย่างนั้นเหรอคะ?” ยี่หวาหยิบมาจากมือของพิมพาด้วยความดีใจพร้อมกับดมและชื่มชมถึงต้นกุหลาบไม่หยุด
“ มันมีชื่อว่าชัวร์เอมมานูเอลจ้ะ เลี้ยงง่ายฉันว่าหนูต้องเลี้ยงมันรอดแน่” พิมพาแนะนำพร้อมกับบอกวิธีการดูแลมันอย่างละเอียดให้
“ ขอบคุณนะคะคุณพิมพาหนูจะดูแลมันเป็นอย่างดีเลย” ยี่หวาสัญญากับพิมพา ในเมื่อหล่อนอุสาให้มาแล้วเธอก็จะตั้งใจดูแลมันอย่างดีให้เหมือนกับหล่อน
“ ได้จ้ะ มีอะไรก็ถามได้เลยนะฉันยินดีให้คำแนะนำทุกอย่างเลย หนูยี่หวากลับไปพักผ่อนได้แล้วจ้ะ พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณพิมพา งั้นหนูตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” จากนั้นเธอก็ยกมือไหว้สวัสดีก่อนกลับแล้วก็ถือต้นกุหลาบออกไปจากโดม พิมพาได้แต่มองตามหลังหญิงสาวแล้วก็ยิ้มไม่หยุด
2 สัปดาห์ต่อมา
สัปดาห์สุดท้ายของเดือนเป็นช่วงที่วุ่นวายมากเพราะลูกชายของพิมพาจะเดินทางกลับมาจากเซี่ยงไฮ้เพื่อมาเยี่ยมแม่ ทุกคนต้องจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยเนื่องจากเฉิน อี้หลงเป็นคนที่รักความสมบูรณ์แบบ
ตึก ตึก ตึก
บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำยืนเรียงแถวกันสองหน้ากระดานโดยมีพิมพามายืนรอลูกชายที่หัวแถวด้วยความดีใจ ประตูรถคันหรูสีดำถูกเปิดเผยชายร่างสูงก้าวเท้าลงจากจากรถ ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มบนใบหน้ากำลังเดินมาหาผู้เป็นแม่ด้วยท่าทางที่สง่างาม
