บทที่ 7 ตอนที่ 7 ของขวัญ
ณ คฤหาสน์
ยี่หวามาทำงานตามปกติ ใบหน้างามยิ้มอย่างสดใสขณะที่เดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมเมนูสุดพิเศษให้กับพิมพา วันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษเนื่องจากเมื่อวานได้ค่าจ้างเป็นจำนวนเงินหนึ่งแสนบาทตามที่พิมพาเคยบอกไว้ เธอจึงจัดการกับค่าใช้จ่ายเหมือนทุกครั้งที่เคยทำทั้งยังสามารถจ่ายค่าห้องได้ตั้งหลายงวดแถมยังมีเงินเก็บอีก
หากทำงานไปเรื่อย ๆ หนี้คอนโดคงจะหมดไวกว่ากำหนดชำระผ่อนเป็นแน่ ในเมื่อได้ตัวเงินเป็นเม็ดเป็นหน่อยเธอก็จะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย
“ ป้าสาสวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกไหว้ป้าสาเหมือนกับทุก ๆ วัน
“ สวัสดีจ้ะหนูยี่หวา อ้อ ป้าให้คนเตรียมวัตถุดิบให้หนูเรียบร้อยแล้วนะ” ป้าสาเอ่ย ก่อนเลิกงานยี่หวาจะจดวัตถุดิบต่าง ๆ สำหรับเมนูของพรุ่งนี้ จากนั้นเช้าวันต่อมาป้าก็จะเป็นคนไปเลือกวัตถุดิบด้วยตัวเองเพราะหล่อนคัดสรรของสดมีคุณภาพได้ดีที่สุดแล้วเนื่องจากอายุงานที่มากกว่าคนอื่นเขา
“ ขอบคุณนะคะป้าสา จริง ๆ หนูเตรียมเองก็ได้นะคะเกร็งใจ” หากมีคนเตรียมวัตถุดิบให้อีกก็เท่ากับลดงานให้เธอไปอีก ซึ่งมันอาจจะไม่คุ้มกับค่าแรงที่พิมพาจ่ายให้เธอเท่าไหร่นัก
“ ไม่เป็นไรหรอกหนูยี่หวาแค่นี้เอง ไม่ต้องเกร็งใจ”
“ หนูกลัวว่าจะไม่คุ้มกับค่าแรงที่คุณพิมพาจ่ายให้หนูน่ะคะ” ค่าตอบแทนที่พิมพาให้ มันมากกว่าหน้าที่ที่ทำตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
“ ป้าว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีก คุณหญิงมีความสุขกับการทานอาหารไม่พอ อาหารของหนูยังทำให้คุณเฉินประทับใจอีก พูดถึงคุณเฉินป้าเกือบไปสนิทเลย รอแปปหนึ่งนะ” จากนั้นป้าสาก็เดินออกไปครัวทันทีปล่อยให้ยี่หวายืนงงอยู่คนเดียวว่าป้าแกจะพูดอะไร
“ เอ๊ะ อะไรคะให้หนูอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอถามด้วยความสงสัยเมื่อป้าสายื่นกล่องกำมะหยีให้
“ ใช่จ้ะ นี่เป็นของขวัญจากคุณเฉินก่อนกลับเซี่ยงไฮ้แกฝากมันให้ป้าน่ะให้ป้าเอามาให้หนู” ป้าสาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ หนูรับไว้จะดีเหรอคะป้าสา?” เธอลังเลที่จะยื่นมือออกไปรับของขวัญที่เฉินเอาให้
“ ดีสิจ้ะ รับไปเสียสิหนูยี่หวา”
“ เอ่อ...ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับมันมาด้วยอาการเกร็ง ๆ ได้เงินเดือนที่เยอะไม่พอยังจะได้ของขวัญล้ำค่ามาอีก เธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี ครั้นจะปฏิเสธไม่รับมันก็จะเป็นการไม่ให้เกียรติอีกก็เลยต้องรับ ๆ ไป
“ ยี่หวาลูก” ป้าหันมามองพร้อมกับเรียกชื่อเธอ
“ คะป้าสา?”
“ หนูอย่าได้โกรธหรือไม่พอใจคุณเฉินเลยนะลูก ท่าทีของแกอาจจะเย็นชาจนดูน่าอึดอัดใจไปบ้าง แต่แกเป็นคนดีนะลูก” หล่อนไม่อยากให้ยี่หวารู้สึกไม่ดีกับเฉิน
“ เอ่อ คือว่าหนูไม่ได้ไม่พอใจอะไรคุณเฉินจริง ๆ นะคะ หนูเข้าใจคุณเฉินค่ะ จริง ๆ นะคะ ถ้าหนูขอถามเรื่องเกี่ยวกับเฉินสักเรื่องสองเรื่องจะได้ไหมคะ?” เธอเอ่ยถามเรื่องของเขาเพื่อที่จะให้รู้ว่าตนไม่ได้ไม่พอใจเขาจริง ๆ
“ ถามมาได้เลยป้าจะตอบเท่าที่ป้ารู้นะ” ป้าสายกยิ้มขึ้นราวกับดีใจที่เธอถามเรื่องเขา
“ คุณเฉินแกแยกอยู่กับคุณพิมพาเมื่อไหร่เหรอคะ?” เธอหาเรื่องมาถามป้าสาในสิ่งที่อยากรู้ ยี่หวาคิดว่าเป็นคำถามง่าย ๆ ทว่าทันทีที่ป้าสาได้ยินกลับทำให้หล่อนเงียบไปสักพักก่อนจะเล่าให้เธอฟังด้วยสีหน้าที่เศร้า
“ คุณหญิงกับคุณเฉินถูกพรากออกจากกันตั้งแต่คุณเฉินยังจำความไม่ได้น่ะหนูยี่หวา คุณเฉินถูกเลี้ยงโดยแม่ใหญ่ภรรยาหลวงของท่านเฟยหลงสามีของคุณหญิง”
“!” ยี่หวาตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ป้าสาพูด ไม่คิดเลยว่าเฉินจะถูกพรากจากพิมพาตั้งแต่เด็กแล้ว ถึงว่าเขานั้นดูรักและห่วงใยแม่มาก
“ ทั้งคุณเฉินและคุณหญิงน่าสงสารกันทั้งคู่เลย อีกคนก็ต้องอยู่ที่เซี่ยงไฮ้โดยไร้แม่คอยดูแล ส่วนอีกคนก็คิดถึงลูกแทบขาดใจ ไม่รู้ว่าลูกจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างทั้งสองทุกข์ทรมานกันมาก กว่าจะได้กลับมาเจอกันแบบนี้คุณเฉินต้องพยายามทุ้มทั้งแรงกายแรงใจจนได้สืบทอดกิจการจากพ่อเป็นเจ้าของบริษัทเหมืองแร่ที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้” ป้าสาอย่างอย่างภาคภูมิใจในตัวของเฉิน เพราะหล่อนนั้นอยู่ทุกเวลาของพิมพา หล่อนคอยดูแลรับใช้พิมพาตั้งแต่ยังสาว ๆ จนกระทั่งถึงตอนนี้
“ ขอโทษที่ถามนะคะป้าสา หนูไม่รู้ว่าคุณเฉินกับคุณพิมพาเคยเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้มาก่อน” ยี่หวารู้สึกผิดในทันทีที่เผลอไปถามถึงความหลังของทั้งสองอันเจ็บปวดแบบนี้ในชีวิต
“ ไม่เป็นไร ๆ หนูยี่หวาไม่ได้ผิดอะไรเลย เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นทั้งยังดีขึ้นไปอีกเพราะอาหารของหนูยี่หวาเลยนะ ทั้งสองมีความสุขที่ได้ทานฝีมือของหนูเลยรู้ไหม อย่าคิดมากไปเลย ถ้าหนูอยากรู้เรื่องอะไรหรือสงสัยตรงไหนทั้งของคุณหญิงหรือคุณเฉินถามมาได้เลย ป้ายินดีตอบทุกอย่าง” ป้าสาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม หากเป็นคนอื่นหล่อนไม่อยากบอกหรือเล่าให้ใครฟังเท่าไหร่นักเกี่ยวกับเรื่องของเจ้านาย แต่ถ้าเป็นยี่หวาป้าสายินดีที่จะบอกทุกอย่างเท่าที่รู้เลย
“ ขอบคุณนะคะป้าสา งั้นหนูขอทำอาหารให้คุณพิมพาเลยนะ” พอเห็นป้าสาไม่ถือสาอะไรก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ต่อไปนี้เธอคงต้องระวังคำถามหน่อยแล้วและเธอก็ต้องทำความเข้าใจในตัวเฉินให้มากกว่านี้ด้วย
2 ชั่วโมงต่อมา
ณ โดมกุหลาบ
“ คุณพิมพาคะหนูทำอาหารให้เสร็จแล้วนะคะ” ตามปกติเหมือนกับทุกวันที่หญิงสาวออกมาเรียกพิมพาที่โดมกุหลาบก่อนที่เธอจะกลับ
“ ขอบใจมากเลยนะจ้ะหนูยี่หวา เดินทางกลับดี ๆ นะ” พิมพาเอ่ยกับเธอด้วยรอยยิ้ม
“ งั้นหนูกลับก่อนนะคะคุณพิมพาสวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้พิมพาก่อนกลับแล้วยิ้มตอบให้กับพิมพาอย่างอ่อนโยน ยี่หวาได้แต่คิดว่าภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหล่อนอาจจะซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ในใจมากมายก็ได้ ต่อไปนี้เธอไม่ตัดสินผู้อื่นจากภายนอกอีกแล้วจะพยายามทำความเข้าใจผู้อื่นให้มากขึ้นโดยเฉพาะกับเฉิน
ณ คอนโด
พอคนขับรถของพิมพามาส่งที่คอนโด เธอก็เข้าไปในตัวคอนโดอย่างอารมณ์ดี ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับเลือนหายไปในทันทีเมื่อเห็นเจอกับใครบางคนที่เธอจำได้ไม่ลืมเข้า
