บทที่ 9 ตอนที่ 9 ดีเสียอีก

“ คุณเฉินอยากทานอะไรเป็นเพิ่มเติมบอกดิฉันมาได้เลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นในขณะที่เข็นรถอาหารเข้ามาในห้องทำงานของเฉิน

           “ อื้ม” เขาตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติในตัวของหญิงสาว เฉินเป็นคนที่ช่างสังเกตหากมีบางอย่างแปลกไปจากเดิมแม้แต่เล็กน้อยเขาก็จะรู้ในทันที สิ่งที่ไม่ปกติสำหรับยี่หวานั้นก็คือน้ำเสียงที่ดูเหนื่อย ๆ กับแววตาที่ไม่สดใสเปล่งประกายเหมือนที่ได้เจอครั้งแรก แม้จะเห็นเธอในระยะใกล้ ๆ เพียงแค่ครั้งเดียวชายหนุ่มก็สามารถจดจำทุกรายละเอียดได้อย่างแม่นยำ

           “ หากนึกออกภายหลังบอกดิฉันได้ตลอดเลยนะคะหรือไม่ก็ฝากให้ป้าสามาบอกก็ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอคิดว่าเขาพี่งกลับมาคงนึกเมนูที่อยากทานไม่ออก ยี่หวาจึงให้เขาคิดสิ่งที่อยากกินในภายหลังได้เพราะเธอยินดีทำให้ทุกอย่าง แม้ช่วงนี้จะมีเรื่องให้ทุกข์ใจไปบ้างแต่เธอก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี

           “ ไม่มีอะไรแล้วออกไปได้” เขาอนุญาตให้เธอออกไปทันที

           “ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนค่ะ” พอได้ยินดังนั้นยี่หวาก็พยักศีรษะลงก่อนที่ออกไป ทุกย่างก้าวของเธอขณะเดินออกไปอยู่ภายใต้สายตาเขาทั้งนั้น

           “ อัน ชาง ไปสืบมา” เฉินตัดสินใจให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองไปสืบเรื่องยี่หวามาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ การที่เธอเป็นแบบนี้มันทำให้จิตใจเขาไม่สงบและเขาก็ไม่ชอบเวลาที่ตัวเองเป็นแบบนี้ฉะนั้นต้องจัดการปัญหาและก่อนที่จะจัดการต้องรู้ถึงสาเหตุก่อน

2 วันต่อมา

           “ นายครับเรื่องเป็นดังนี้ครับ” จากนั้นอันก็จัดการเล่าเรื่องที่ป้าและมานพมายุ่งวุ่นวายกับหญิงสาวเพื่อขอเงินจากเธอ

           “ แล้วก็...” ชางยังถึงป้าที่หลอกเอาเงินประกันจากการชีวิตของพ่อแม่ยี่หวาไปหมดไม่ให้แม้แต่บาทเดียว ทั้งยังปล่อยให้เธอออกมาใช้ชีวิตข้างนอกตามลำพังโดยไม่ให้การช่วยเหลือเลยสักครั้ง

           “...” เฉินไม่พูดอะไรแต่ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโมโหเล็กน้อยกับสิ่งที่ทั้งสองทำกับยี่หวา ไม่คิดเลยว่าครอบครัวด้วยกันเองอย่างป้าแท้ ๆ จะทำกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ได้ลงคอ เขาเข้าใจแล้วว่าวันนั้นทำไมแม่ถึงขอให้ช่วยใจดีกับยี่หวา เขาเข้าใจมันแล้ว ต่อไปนี้เขาจะพยายามไม่เย็นชาพูดกับเธอให้ดี ๆ มากขึ้น

           “ ไปจัดการเรื่องน่าปวดหัวซะ อัน ชาง” ในเมื่อรู้ถึงต้นเหตุก็ต้องจัดการมันซะเพราะปล่อยไปก็มีแต่เรื่องน่ารำคาญใจไปเปล่า ๆ จัดการในที่นี้หมายความว่าทำอย่างไรก็ได้ให้ทั้งสองเลิกยุ่งวุ่นวายกับยี่หวาซะ ทำด้วยวิธีไหนก็ได้เฉินไม่สนใจเพราะคนพวกนี้สมควรได้รับผลกรรมของตัวเองแล้ว ขอแค่ยี่หวากลับมาสดใสร่าเริงก็เพียงพอ เพราะมันขัดอกขัดใจที่เห็นหญิงสาวเป็นแบบนี้

           “ ครับนายท่าน” ทั้งอันและชางพูดพร้อมกันก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องทำงานพร้อมทำตามคำสั่งของเจ้านาย

3 ผ่านต่อมา

           สามวันแล้วที่เธอไม่เห็นป้าและมานพคอยตามกดดันขอเงิน เธอไม่ได้สงสัยหรือรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยทั้งสองคนที่หายไปสักนิด กลับกันรู้สึก ดีเสียอีก ที่ไม่ต้องมีคนมากดดันขอเงิน หากสองคนนั่นจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธออยู่แล้วเพราะขนาดตอนที่ตนลำบากยังไม่มีคนในครอบครัวยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอเลยสักคนเดียว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

           “ ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณเฉิน” หญิงสาวเคาะไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเฉิน ทุกเย็นยี่หวามักจะถูกขอจากป้าให้มาเสิร์ฟอาหารให้กับเฉินที่ห้องทำงานทุกวัน เนื่องจากช่วงนี้เขาอยู่ในห้องทำงานซะเป็นส่วนใหญ่เพราะเตรียมจะเปิดตัวบริษัทที่ประเทศไทยในเร็ว ๆ นี้

           “ เข้ามาได้” เฉินยอมวางปากกาลงบนโต๊ะ จ้องมองประตูที่กำลังเปิดออกมาช้า ๆ เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษากำลังเข็นรถอาหารเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนกับทุก ๆ ครั้ง ทว่าวันนี้กลับสังเกตได้อย่างชัดเจนจากนัยน์ตาของเธอว่ามันมีความประกายเหมือนครั้งแรกที่เขาเจอ ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรให้คิดหนักแล้ว เฉินที่เห็นทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

           “ ห่อหมกปลาช่อน กุ้งอบวุ้นเส้น แกงเลียง ผัดเปรี้ยวหวาน ตามที่คุณเฉินสั่งไว้ได้แล้วนะคะ” หญิงสาวเปิดฝาครอบอาหารออก

           “ ขอบใจ” ชายหนุ่มเอ่ยสั้น ๆ

           “ เดี๋ยวดิฉันยกไปไปให้ที่โต๊ะโซฟานะคะ” ยี่หวาค่อย ๆ ยกถ้วยและจานไปไว้บนชุดโซฟาหรูที่อยู่ห่างจากโต๊ะทำงานไม่กี่เซน เฉินที่เห็นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินมานั่งที่โซฟาด้วยท่วงท่าที่สุขุมสง่างาม

           “ ขอบใจ” ชายหนุ่มเอ่ยคำขอบคุณต่อหญิงสาวอีกครั้ง เขาอยากจะใจดีกับเธอให้มากกว่านี้เพื่อให้ยี่หวารู้สึกสบายใจที่ทำงานที่นี่ เพราะการทำงานของเธอล้วนเป็นผลดีกับทุกคนไม่ว่าจะเป็นผลแทนจากการได้ค่าจ้าง แม่และเขาที่ได้ทานอาหารอร่อย ๆ การได้ทานของอร่อยมันทำให้มนุษย์มีความสุขและตอนนี้เขาก็กำลังมีความสุข

           “ คุณเฉินมีอะไรที่อยากทานเป็นพิเศษอีกไหมคะ?” เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจอีกต่อไปเพราะเธอทำความเข้าใจเฉินมากขึ้น พอได้มาเจอกับเขาทุกวันแบบนี้ความไม่สบายใจในตอนแรกก็ค่อย ๆ มลายหายไปทีละน้อย

           “ ไม่มี แล้วเธอละ อยากได้อะไรไหม?” เป็นเขาบ้างที่เป็นฝ่ายถามว่าเธออยากได้อะไรเพราะตลอดหนึ่งสัปดาห์มานี้ที่เธอมาเสิร์ฟอาหารให้เขาถึงห้องทำงานจะเป็นคนถามว่าอยากทานเมนูอะไร วันนี้จึงเป็นเขาที่ถามความต้องการของเธอบ้าง

           “ เอ๊ะ เอ่อ...ไม่มีหรอกค่ะ คือว่าของขวัญที่คุณเฉินเอามาให้ฉันวันนั้นขอบคุณคุณมากนะคะ” พอเขาถามว่ามีอะไรอยากที่อยากได้ เธอก็นึกถึงของขวัญที่เขาได้มอบให้เดือนก่อนจนลืมขอบคุณไปเสียสนิทเลย

           “ ชอบมันไหม?” เฉินค่อย ๆ หันไปมองหน้าเธอ

           “ ชะ...ชอบค่ะ” หญิงสาวมีเสียอาการเล็กน้อยที่ถูกเขามอง แถมระยะของเขาและเธอในตอนนี้ใกล้กว่าทุกครั้งที่เจอด้วย ยี่หวาได้เห็นใบหน้าใกล้ ๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าที่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มปรากฏขึ้นกลับหล่อดูดีเสียจนทำเอาหัวใจเธอเต้นแรง ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันเข้าอย่างจังจู่ ๆ เฉินก็ได้ทำสิ่งที่ยี่หวาไม่คาดคิดขึ้นมา