บทที่ 1 ใครก็ไม่ต้องการ 1

“ออกไป ! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้อีลูกเวร” ชวนชม โมโหจัดจนเลือดขึ้นหน้า ดูสิกลับมาจากขายข้าวมันไก่ เห็นผัวกับอีลูกสาว วัยกำลังสาวนัวเนียฟัดกัน อยู่ในห้องนอนภายในบ้านของเธอ 

“แม่...ตาไม่ได้ทำนะ ไม่ทำจริงๆ” กระเป๋าข้าวของถูกโยนโครมใส่หน้ามันตา โดนแม่จิกหัว ตบไปสองที ลากออกจากบ้าน โทษฐานที่ถูกกล่าวหาอย่างเลือดเย็นจากบุพการี คือการเล่นชู้กับพ่อเลี้ยง เธอไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำเลยสาบานที่ไหนก็ได้ ไอ้พ่อเลี้ยงย่องเข้ามาหา เธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือดิ้นหนีเท่าไร ก็ไม่มีใครช่วย ตัวเธอบอบบางนิดเดียว จะสู้แรงผู้ชายตัวโตได้อย่างไรไหว

พอแม่เปิดประตูผลัวะเข้ามาเห็น ความเข้าใจผิดจึงบังเกิดกล่าวหาว่าเธอให้ท้ายผัว แทนที่จะเชื่อเธอที่พยายามอธิบาย แต่กลับเชื่อความตอแหลของผัวใหม่ แม่นะแม่ ลูกในไส้แท้ๆ ทำไมไม่เชื่อ

“ไม่ได้ทำ หน็อย ! เห็นอยู่ว่าวันๆ หนึ่งแกเล่นหูเล่นตา อย่านึกว่ากูไม่รู้นะอีตา มึงมันหูตาแพรวพราวขนาดไหน ดู๊ดูแต่งตัวเข้า ใครเห็นก็ว่ามึงให้ท่าผู้ชายทั้งนั้นแหละ” ลูกกำลังเป็นสาว แถมแต่งตัวนุ่งนน้อยห่มน้อยเดินอยู่ในบ้าน เตือนเท่าไรไม่เคยฟังเรื่องการแต่งตัว ยังมีหน้าเถียงอีกว่าเป็นไปตามวัย ตามแฟชั่น แม่เข้าไม่ถึงแก่แล้วเพราะอย่างนี้ไง ผู้ชายมันถึงหน้ามืดตั้งเด่ไปถึงไหนต่อไหน 

“หนูเปล่า ถ้าแม่ไล่หนู แล้วหนูจะไปอยู่ที่ไหน หนูบอกไม่ได้ทำ เชื่อกันมั่งสิแม่” ร่ำไห้อธิบายแทบตายแม่ยังไม่เชื่อคำพูดของเธออยู่ดี ตอนนี้ชวนชมหน้ามืดหลงผัวใหม่มองว่าลูกผิดยันค่ำ

“ไปอยู่กับพ่อแกโน่น เมียมันรวยนักนี่ โน่นไสหัวไปอยู่กับมัน” ชวนชมไล่ลูกสาวในไส้อย่างโกรธเกรี้ยว

“โธ่...แม่ อย่าไล่หนูเลยนะ หนูไม่มีที่ไปจริงๆ” มันตาร่ำไห้ขอความกรุณาพร้อมกับยกมือไหว้แม่ ไม่ได้อยากอยู่กับไอ้พ่อเลี้ยงหื่น แต่ขอเวลาให้เธอหาที่อยู่ก่อนไม่ได้หรือไง ทำไมต้องไล่กันราวกับไม่ใช่ลูก น้ำตาแห่งความอดสูไหลอาบแก้ม ขอบตาแดงช้ำด้วยความเสียใจที่คนเป็นแม่ไม่เชื่อใจลูก

“ไปให้พ้น มึงอยู่ร่วมบ้านกับกูไม่ได้ ไสหัวไปอย่าแตะกู” ชวนชมสะบัดขาออกจากการเกาะเกี่ยว

“เงินหนูก็ไม่มีติดตัวนะแม่”

“กูก็ไม่มีให้มึงเว้ย ไปขอพ่อมึงโน่น”

ในขณะที่คนผิดรู้สึกเสียดาย โอกาสงามๆ จะได้กินอยู่แล้วเชียว ชวนชมไม่น่ากลับมาไวเลย “เอานี่ไปจ้ะ” คมหยิบธนบัตรออกจากกระเป๋าสตางค์ ยื่นให้มันตาลูกเลี้ยงคนสวยเนื้อเนียนหอมเตะจมูก

“อะไรคม” ชวนชมค้อนขวับ

“เงินไง ก็ให้ลูกไว้ใช้ เธอไล่ลูกไปแบบนี้ หนูตาจะเอาเงินที่ไหนใช้ ที่อยู่ที่กินอีกละ”

“ดูสิ แกใส่ร้ายน้าคมอย่างนี้ เขายังเมตตาจะให้เงินแก สำนึกบุญคุณเสียบ้าง เรามีอยู่มีกินทุกวันนี้เพราะน้าคมทั้งนั้น” ความหน้ามืดหลงผัว มองไม่เห็นความดำมืดในตัวผัวใหม่ จนทำให้เกลียดชังลูกสาวตัวเอง พอๆ กับเกลียดพ่อมัน

“เอาไปนะหนูตา” พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ถ้าหนูตาของน้าคม ออกไปอยู่นอกบ้าน บางทีอาจจะได้กันง่ายขึ้น ไม่มีสายตาชวนชมคอยจับตาดู เท่าที่ดูลูกเลี้ยงวัยสาวไม่ได้รังเกียจเขาเท่าไร แกล้งดิ้นไปอย่างนั้นเอง  

มันตาไม่ขอรับเงินไอ้พ่อเลี้ยงใจหยาบ หน้าหื่น ปากตอแหลคนนี้เด็ดขาด ต่อให้เธออดตาย เหมือนหมาข้างถนน ไม่มีวันรับความช่วยเหลือจากมัน ผู้ชายเชี่ยๆ ไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย ทำแล้วไม่กล้ารับ มันเองนั่นแหละที่ย่องเข้าห้องเธอ ใครจะไปรู้ว่ามันมาแอบอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อไร พอเธออาบน้ำเสร็จเข้ามาในห้อง ตกใจแทบตาย พุ่งเข้ามาจู่โจมจากด้านหลังไม่ได้ตั้งตัว

ตอนที่เธอขอความช่วยเหลือ ไม่มีใครสักคนช่วยจนเกือบหมดแรง ประจวบเหมาะแม่กลับมา ทางรอดได้ย่างกรายเข้ามา ที่ไหนได้แม่กลับมาด่าอย่างกับเธอทำผิด 

มันตาหอบกระเป๋าที่แม่โยนออกมาจากบ้าน เดินโซเซไปขึ้นรถเมล์ ไม่รู้ด้วยซ้ำจะไปไหน คนเดียวตอนนี้ที่พอจะนึกถึงคือพ่อ รอนแรมเดินเท้ามาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ หญิงสาววัยยี่สิบสอง ยื่นมือสั่นสะท้านกดกริ่งหน้าบ้าน สถานที่สุดท้ายจะพาตัวเองมาเยือน ถ้าไม่จำเป็นตั้งใจจะไม่มาเลยชั่วชีวิต

“ไปดูซินวล ใครมาหน้าบ้านดึกๆ ดื่นๆ” วลีสั่งคนรับใช้ที่กำลังนั่งบีบนวดตนอยู่ให้ไปดูคนกดกริ่ง 

“ค่ะ คุณผู้หญิง” นวลละมือจากการบีบนวดบริการเจ้านาย ลุกขึ้นเดินไปหน้าบ้าน

“ใครน่ะ” เห็นเงาคนตะพุ่มๆ อยู่หน้าประตูรั้วสูงตระหง่าน “มาหาใคร” แกถามเงาร่างบอบบางนั้นออกไป

“มาหาพ่อค่ะ” หญิงสาวตอบกลับ

“พ่อ ?” นวลเอียงหน้าถาม เด็กคนนี้ท่าจะมาผิดบ้าน จู่ๆ มากดกริ่งเที่ยวตามหาพ่อ บ้านนี้ไม่ใช่รายการฝันที่เป็นจริง มาตามหาพ่ออะไรกันตรงนี้ 

“คุณพิวัฒน์ค่ะ” หญิงสาวแจ้งชื่อพ่อแก่คนรับใช่วัยกลางคน เห็นอาการชักสีหน้าอาจคิดว่าเธอมาถามหาพ่อผิดบ้าน

“อ๋อ ว่าแต่เป็นใครหรือจ๊ะหนู” เห็นสาววัยอ่อนหน้าตาดีๆ แบบนี้ กลัวจะเป็นกิ๊กกับคุณผู้ชาย ถ้าเป็นแบบนั้นละก็ คุณผู้หญิงเอาตาย