บทที่ 8 ลุงหล่อ 4
“ขอบใจย่ะ” พี่เปรี้ยวไม่อยากเชื่อ แต่ทว่าไม่อยากเสียเวลา แขกกำลังรอน้องเลิฟอยู่ เงินย่อมมาก่อน การเอาใจลูกค้าสำคัญ ปล่อยให้รอนานพานจะเป็นเรื่อง “ไปเลิฟ ลูกค้ารออยู่” ดึงตัวมันตาไปจากตรงนั้น
“มาแล้วค่ะนายท่าน” พี่เปรี้ยวเรียกลูกค้าผู้ชายสูงวัยว่านายท่าน เพื่อเป็นการให้เกียรติมากๆ ว่างั้น น้องมันตานี่ก็รุ่นลูกรุ่นหลานอีตาเสี่ยพุงพุ้ย อย่างว่าพวกนี้ชอบให้เด็กสาวเอาใจ
มันตาบริการชงเหล้าให้แขก เป็นเพื่อนคุย พูดจาเอาใจ น้ำเสียงหวานหู ทว่าในใจกลับคิดถึงแต่ลุง ยิ้มนี้ก็เหมือนยิ้มให้ลุง ระหว่างที่เอนฯ ลูกค้าอยู่นั้น
“นี่ !” ร่างเล็กในชุดเซ็กซี่ เย้ายวน เน้นสัดส่วนแบบบาง กระเด้งลุกขึ้น พร้อมกับหน้าตาเอาเรื่อง “เสี่ย เสี่ย ลวนลามหนู” หญิงสาวตะโกนเสียงดัง
“บ๊ะ...จับนิดจับหน่อยทำเป็นเล่นตัว ทีเงินอยากได้ ทีจับนิดเดียวทำเป็นโวยวาย เล่นตัวหรือจ๊ะหนู”
“หนูไม่ได้ขายตัว หนูแค่มาให้ความบันเทิง”
“การให้ฉันจับก็คือความบันเทิง”
“หนูไม่บันเทิง เสี่ยจะมาจับโน่นล้วงนี่หนูไม่ได้” ไอ้ห่าจับนมกู เมื่อกี้ถ้าไม่ลุกโวย อีกนิดจะล้วงเข้าใต้กระโปรงอยู่แล้ว
“ไม่อยากทำก็เลิกทำสิ เธอก็รู้ว่าที่นี่เขาบริการอะไร เงินน่ะอยากได้ แต่ไม่อยากให้ทำ หมายความว่าไงวะ” เสี่ยโวยลั่น เงินก็เสียมันต้องมีอะไรให้ชื่นใจบ้างสิ
“ไอ้เสี่ยลามก” มันตารู้ว่าที่นี่บริการอะไร เธอขอพี่เปรี้ยวแล้วว่า แค่นั่งดริ้ง เชียร์เครื่องดื่ม ไม่ขายตัว ไม่นอนกับแขก พี่เปรี้ยวรับทราบ ให้เธอทำแค่นั้น มากกว่าบริการแกจะเรียกเด็กคนอื่นให้ไปกับแขก
“เกิดอะไรขึ้นคะ” พี่เปรี้ยววิ่งหน้าตื่นออกมา
“ไอ้เสี่ยนี่ลวนลามหนูค่ะพี่เปรี้ยว”
“ลื้อเคลียร์ให้อั้วด้วย อีเด็กนี่มันด่าอั้ว”
“ใจเย็นๆ ค่ะท่าน ขอเปรี้ยวสอบสวนเด็กก่อนค่ะ ปกติน้องเลิฟน่ารักมากนะคะ”
“ตอนนี้ไม่น่ารัก ไปจัดการให้อั้วเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ที่นี่อาจจะต้องปิด ลื้อก็รู้นะว่าอั้วเป็นใคร”
“ค่ะท่าน เลิฟมากับพี่” พี่เปรี้ยวเรียกมันตาไปคุยส่วนตัว ที่นี่มีสายตาคนเยอะ แกเสียหน้า
“หนูไม่ผิด ไอ้...” มันตาพยายามเถียงเพื่อตัวเอง
“หยุดเดี๋ยวนี้ เงียบซะ ตามพี่มา” เปรี้ยวรั้งข้อมือมันตาให้เดินตาม เด็กสาวไม่เต็มใจ โกรธจนหน้าแดง
“นั่งลง” กดหัวไหล่ให้นั่งสงบสติอารมณ์ในห้องทำงานส่วนตัว
“มันล้วงหนู มันจับนมหนู” เด็กสาวเก็บความอดสูไว้ในใจ มาทำงานแบบนี้รู้ว่าต้องโดนอะไรไม่ดี ที่ผ่านมาแขกก็ให้เกียรติ เข้าใจว่าเป็นเด็กเอนฯ บางทีเธอเห็นรุ่นพี่ออกไปกับแขก พอแขกถามไปกับป๋าไหม ตอบไปตามตรงว่าหนูทำแค่นี้ค่ะ ถ้าป๋าจะหาเด็กออกไปด้วย หนูมีแนะนำ มันตาออกตัวแบบนี้ตลอด
ครั้งนี้ไม่คิดว่าอีตาเสี่ยหื่นจะกล้าล้วงเธอ ตอนที่...เอ่อ เผลอคิดถึงลุงณุ สติหลุดไปนิดเดียวเอง เงินยอมรับว่าอยากได้ พี่เปรี้ยวพูดคุยกับมันตา อยู่เป็นนานสองนาน ขอให้อดทนอดกลั้น เพื่อร้านมีอะไรไม่ดีให้เรียกพี่เปรี้ยว อย่าไปด่าอาละวาดลูกค้าแบบนั้น กิจการจะอยู่ไม่ได้ มันส่งผลหลายชีวิต
“ฝีมือมึงใช่ไหมมันนี่” แนทถามระหว่างคุยกันอยู่ในห้องแต่งตัว เพราะเห็นสีหน้ามันนี่ยิ้มกริ่ม ท่าทางจะพอใจอะไรตอนที่เห็นยายเด็กนั่นร้องโวยวาย
“อีห่า มาทำงานบริการแขก เสือกไม่ขายกูไม่เชื่อ มึงเชื่อหรือวะ” มันนี่ยิ้มเยาะ
“ว่าแต่มึงทำยังไง”
“กูก็แค่ บอกเสี่ยนั่นว่าอีเด็กนี่เด็ด จับได้ล้วงได้ ทำเป็นเล่นตัวโก่งราคาไปงั้น คุยดีๆ เดี๋ยวก็ไปง่ายๆ”
“เสี่ยหื่นนั่นเลยจัด”
“พวกนี้มันมาเที่ยว มันก็หื่นกระหาย มีหรือไม่อยาก เงินถึงอยู่แล้ว จะเหมาเด็กไปกี่คนย่อมได้ แค่อยากลองเด็ก ทำตัวเป็นดาวสูงส่งดีนัก มันก็อีตัวเหมือนเราๆ แหละว้า ว่าแล้วก็สมน้ำหน้ามัน”
“ฮาๆๆ” ทั้งสามหัวเราะกันครึกครื้น พลันหยุดฉับในตอนที่มันตาเดินเข้ามา
“แตะนิดแตะหน่อยทำเป็นสะดีดสะดิ้ง” มันนี่เปิดฉากเล่นเด็ก
“ทำตัวเป็นทอง แตะไม่ได้” แนทก็ตามผสมโรง
“อีมันนี่ น้องเขาบริสุทธิ์ มึงจะเอาน้องเขามาเทียบ กับมึง มึงและกูไม่ได้”
“โถ...บริสุทธิ์ แอ๊บแบ้วสิไม่ว่า มึงก็รู้อยู่ว่าที่นี่ทำอะไร แกล้งใสนะมึงอีนก”
“พวกพี่จะหาเรื่องไม่หยุดใช่ไหม”
“นี่...พวกฉันระบุชื่อหรา ก็แค่คุยกันสนุก ใครร้อนตัวเชิญรับไป” หน้าอีเด็กนี่น่าตบเสียจริงๆ
ไหนต้องทำงานหาเงิน ไหนต้องมารบกับพวกริษยา ถ้าเลือกได้กูอยากมาทำงานแบบนี้หรือไง เพราะเลือกไม่ได้ไง ถึงต้องทำ เป็นเด็กเสิร์ฟ ได้เงินวันละร้อยสองร้อย จะพอค่าเทอม ค่าหอ ค่ากินที่ไหน เวรเอ้ย ! มันตาบ่นในใจไม่ได้อยากรับมือกับพวกรุ่นพี่เก่าค้างร้านแบบนี้เลย
มันตาลบเครื่องสำอางบนหน้า เปลี่ยนชุดเซ็กซี่ใช้ทำงานมาเป็นชุดของเธอ กางเกงขาสั้นชิคๆ เสื้อครอปลูกไม้แขนพอง ตรวจดูตัวเองจัดทรงจนแน่ใจว่าเรียบร้อย จึงตวัดสายกระเป๋าสวยสะพายบ่า เดินผ่านตัวริษยา ตั้งใจไม่ถือสาพวกปากคันคะเยอ จนเมื่อเสียงเห่าหอนดังขึ้น ทำให้สั่นสะเทือนความตั้งใจพังทะลายลงในพริบตา
“ว้าววว อีแนท อีนก มึงเห็นอะไรไหม เด็กไม่ขาย แต่มีกระเป๋าราคาสี่ห้าหมื่นใช้ แบบนี้หรือวะไม่ขาย แอบไปขายข้างนอกละมั้ง” มันนี่ไม่ยอมหยุดปาก แม้เด็กมันไม่โต้ตอบก็ยังตอแยอยู่ร่ำไป
มันตาไม่อยากมีเรื่อง แกล้งเหวี่ยงกระเป๋าโดนหน้ามันนี่รุ่นพี่จอมริษยา แล้วเดินผ่านไป โดยไม่สนเสียงเห่าหอนตามหลัง ทำตัวงอมืองอเท้ามากพวกนี้ได้ใจ รังแกได้รังแกเอา มาสิอีมันตาก็สู้คนไม่ยอมโดนทำฝ่ายเดียวแน่ เห็นเป็นหมาพุดเดิ้นสิถึงคิดจะรุม
ขย้ำ อย่าให้กลายร่างเป็นพิทบูลมั่งก็แล้วกัน
