บทที่ 7 EP.7 ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอก Hot nc ++
ภาคภูมิเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วหันไปมองสาวน้อยที่กำลังเอาใจลูกค้าจนเกินเหตุ
“ไอ้ภาคร้านเรามีสาวสวยแบบนี้ด้วยเหรอวะ”
ริชาร์ดถามขึ้นมา หลังจากนั่งมองฟาร์ริสอยู่นานเพราะเค้าก็ไม่เคยเห็นฟาร์ริสมาก่อน
“เด็กมึงสวยกว่าเยอะ”
ภาคภูมิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เค้าหมายถึงไอโกะเด็กใหม่ที่เค้าจัดไปให้เพื่อนรักวันนั้น แล้วก็เป็นอย่างที่เค้าคิดไว้ ริชาร์ดติดใจไอโกะจนพาออกไปอยู่คอนโดด้วย แต่ผู้ชายอย่างพวกเค้าก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่หยุดที่ใครง่ายๆหรอก ยังอยากลองของใหม่ไปเรื่อยๆตามสไตล์หนุ่มโสด
“ฟาร์ดื่มมั๊ยครับ”เสียงซาโต้ถามฟาร์ริสอย่างเอาใจ ทั้งๆที่น่าจะเป็นฟาร์ริสซะมากกว่าที่ต้องเอาใจลูกค้า
“ไม่ค่ะ”
ฟาร์ริสตอบไปทันที เธอไม่เคยดื่มมาก่อน ถ้าเธอดื่มมีหวังเธอต้องเมามากจนคุยไม่รู้เรื่องแน่ๆ
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ทุกคนดื่มกันไปเริ่มได้ที่แล้ว ลูกน้องของซาโต้เริ่มขอตัวออกไปกับสาวๆ ในห้องเหลือเพียงสองคู่กับอีกหนึ่งคน ริชาร์ดนั่งคุยโดยไม่มีสาวๆข้างกาย เค้าเอาแต่มองสาวน้อยยิ้มเก่ง ที่กำลังเอาใจลูกค้าวีไอพี
“จะเป็นอะไรมั้ยครับ ถ้าผมจะพาคุณฟาร์ออกไปนอกสถานที่”
ซาโต้พูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม เค้าพอใจในตัวสาวน้อยข้างกายเป็นอย่างมาก จนอยากจะซื้อตัวกลับไปด้วย แต่ดูท่าทางไม่ง่ายเลย เพราะดูสายตาของเจ้าของหนุ่มทั้งสองคนแล้ว สาวน้อยคนนี้ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่ๆ
“ผมว่าวันนี้เธอคงไม่สะดวกครับ เพราะเธอมีงานใหญ่รออยู่”
ภาคภูมิตอบมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ สายตาจ้องไปที่ใบหน้าสวยที่กำลังมองเค้าด้วยสายตาไม่พอใจ ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่
“ถ้าอย่างนั้น วันที่ผมจะกลับผมจะมาหาคุณฟาร์อีกนะครับ เผื่อคุณฟาร์อยากไปเที่ยวญี่ปุ่นกับผม”
“ด้วยความยินดีค่ะ”
ไม่นานเจ้ดาวก็เดินมาเรียกฟาร์ริสออกไป อ้างว่ามีงานให้ทำ ฟาร์ริสจะขอนั่งต่อก็ไม่กล้าขอ ได้กัดฟัดทน แล้วมองสายตาของบางคนที่มองเธอ คงจะเป็นแผนของนายสินะ ฟาร์ริสคิดได้เท่านั้น
พอออกมาจากห้อง ฟาร์ริสไม่เดินไปตามที่เจ้ดาวบอก เธอเดินไปอีกทาง พอสิ้นสายตาเห็นว่าไม่มีใครตามมา ฟาร์ริสก็ไม่รอช้ารีบถอดรองเท้าส้นสูงวิ่งออกมาหน้าร้านทันที พอมาถึงก็เจอลูกน้องของซานตานเฝ้าหน้าร้านอยู่สี่ห้าคน
เธอจะทำยังไงดี ทางออกก็มีแต่ทางเดียวซะด้วย
“เมาหนักเหมือนกันนะเนี่ย รีบกลับเถอะ พรุ่งนี้มีประชุมต่ออีก”
เสียงหนุ่มวัยกลางคนเดินมาสองคนหลังจากเล่นพนันที่บ่อนชั้นใต้ดิน
“ขอโทษนะคะ พอดีฉันมาเที่ยวกับเพื่อน แล้วเพื่อนหนีกลับไปก่อน ฉันขอติดรถไปด้วยได้มั้ยคะ”ฟาร์ริสพูดออกไปโดยไม่ต้องมีมารยา ก็ทำให้ผู้ชายหลงได้อย่างง่ายดาย
“ได้สิครับคนสวย ให้ไปส่งที่ไหนบอกได้เลย เดี๋ยวป๋าไปส่งถึงที่เลย”
“ขอบคุณนะคะ ป๋านี่ใจดีจังเลยนะคะ”
ฟาร์ริสเกาะแขนชายวัยกลางคนออกมาด้วยท่าทางสนิทสนมจนไม่มีใครสังเกตว่าเธอหนีออกมา พอถึงลานจอดรถลับตาคนแล้ว ฟาร์ริสก็หันไปบอกผู้มีพระคุณทั้งสองคน แต่เธอหารู้ไม่ว่าเธอกำลังหนีเสือปะจระเข้
“ขอบคุณนะคะป๋า หนูลืมว่าเพื่อนหนูเค้านัดไว้หน้าร้าน คงไม่ได้รบกวนป๋า...”ยังไม่ทันพูดจบชายวัยกลางคนมองหน้ากัน แล้วพยายามลากแขน
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกหนู มามะป๊าจะพาไปส่งเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเองได้ค่ะ”ฟาร์ริสพยายามใจเย็น ไม่ตื่นกลัว ทั้งๆที่เธอกลัวจนมือสั่นไปหมด
“ไปเถอะนร้า คนสวยๆแบบหนู ป๋าจะดูแลอย่างดีเลย”
เมื่อเธอมีท่าทางตื่นกลัว ชายสองคนกระชากแขนเรียวให้เดินตามอย่างเร็ว
“ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไป”
ฟาร์ริสไม่กล้าร้องเสียงดัง เธอกลัวพวกของคนใจร้ายได้ยิน ฟาร์ริสพยายามดิ้นสุดฤทธิ์
<br/>“ปล่อยเธอซะ”
เสียงนิ่งเรียบดังมาจากข้างหลัง ฟาร์ริสรีบกันกลับไปมองทันที
“คุณซาโต้ ช่วยฟาร์ด้วย”
“อย่ามายุ่งจะดีกว่า เธอเต็มใจมากับพวกเรา”
“ก็เห็นๆอยู่ว่าเธอไม่เต็มใจ ปล่อยเธอซะ”
ซาโต้พูดเสียงนิ่งเรียบแต่ปืนที่อยู่ในมือมันอาจจะเสียงไม่เงียบจนชายสองคนต้องปล่อยแขนฟาร์ริส
“ขอบคุณมากนะคะ”
“เป็นอะไรมั้ยครับ”
“ไม่ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยฟาร์ แต่ฟาร์ต้องไปแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว”ฟาร์รีสร้อนรนจะไปท่าเดียว แต่ซาโต้รั้งแขนเรียวไว้ซะก่อน จนเธอต้องหันกลับมาอีกครั้ง
“เดี๋ยวสิครับ คุณจะหนีออกมาแบบนี้ ไม่กลัวโดนจับได้เหรอ”
ซาโต้ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะใครๆก็รู้จักดีว่าภาคภูมิเป็นมาเฟียติดอันดับที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุด แต่ซาโต้ก็ยังอยากจะพาตัวสาวน้อยตรงหน้าไปด้วย ถึงจะมีปัญหากันก็ตาม เค้าพร้อมจะช่วยเธอ ถ้าเธอต้องการ
“ถึงจะตายฟาร์ก็ไม่ยอมขายตัวหรอก ขอโทษนะคะ ที่ฟาร์เกือบหลอกใช้คุณ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมนึกไว้แล้ว ให้ผมไปส่งมั้ย”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“ถ้างั้นคุณเก็บนี่ไว้นะ ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ คุณโทรหาผมได้ตลอด”
“ขอบคุณนะคะ”
ฟาร์ริสรีบวิ่งออกไปจากขุมนรกทันที เธอวิ่งไปแบบไม่หันกลับมามองคนข้างหลังเลย
ซาโต้ได้แต่มองตามหลังของสาวน้อยที่เค้าถูกใจตั้งแต่เห็นครั้งแรก จนเค้าต้องเดินตามเธอออกมา แล้วมาเจอเหตุการณ์เข้าพอดี เค้าอยากจะพาเธอไปด้วย แต่เธอคงจะคิดว่าเค้าไม่หวังดีกับเธอแน่ๆ เลยต้องปล่อยเธอไปก่อน
ขอให้คุณโทรหาผมในเร็วๆนี้นะฟาร์ริส
<br/> <br/> <br/> <br/>ชายหนุ่มนั่งอยู่ในรถราคาหลายสิบล้าน มองสาวน้อยที่กำลังวิ่งเข้าซอยเปลี่ยวด้วยใบหน้านิ่งเกินจะคาดเดา
“นายครับ ให้ผมไปจับตัวเธอมาเลยมั้ยครับ”
เสียงธเนศถามเจ้านายหนุ่ม พวกเค้าตามเธอออกมาเช่นกัน เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาเค้าทั้งหมด เค้าไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้จะกล้าทำอะไรที่เสี่ยงตายขนาดนี้
ฉันคงใจดีเกินไป เธอเลยไม่กลัว เห็นทีต้องกำหลาบให้หลาบจำ
ภาคภูมิคาดโทษผู้หญิงที่กล้าท้าทายอำนาจของเค้า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้มาก่อน เธอกล้าหนีเค้าทั้งๆเป็นของเค้าแล้ว ทำแบบนี้เรียกว่าหักหน้ากันชัดๆ ถ้าเธอหนีออกมาแล้วเค้าไม่ทำอะไร ปล่อยให้เธอลอยนวล คนอื่นต้องเอาเป็นแบบอย่างแน่ๆ
<br/> <br/> <br/> <br/><strong>ฟาร์ริสถือรองเท้าส้นสูงวิ่งมาถึงซอยเปลี่ยว แต่ก็มีเสียงไฟสลัวๆ</strong>
“เฮ้อ.. เหนื่อยชะมัด ขอให้รอดไปจากขุมนรกนี่ด้วยเถอะ”
เธอมองซ้ายมองขวา แล้วเดินต่อมาเรื่อยๆจนถึงสวนสาธารณะที่มืดแล้วก็เงียบมาก เธอนั่งลงพักที่ม้านั่งมืดๆได้ไม่นาน
หมับ!!!
“อือ!!! อ่อย!!อะ!!”ฟาร์ริสดิ้นสุดกำลัง แล้วพยายามร้องออกมาทั้งๆที่มีมืิอหนาปิดปากไว้
OxO!!! ฟาร์ริสถึงกับตาโตหัวใจหล่นลงมาที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าหล่อกำลังมองเธอด้วยสายตาใครเห็นเป็นต้องกลัว โดยเฉพาะคนที่กล้าหนีออกมาแบบเธอ
<br/>“เรียบร้อยแล้วครับนาย”
“เปิดโรงแรมแถวนี้ให้ด้วย เพราะฉันอยากลงโทษคนที่กล้าลองดีกับฉันเต็มทีแล้ว”
ฟาร์ริสดิ้นจนสุดแรง แต่มือเธอถูกมัดไว้ด้านหลังเลยยากที่จะขัดขืน ปากก็ถูกปิดไว้ไม่ได้ส่งเสียง
<br/> <br/> <br/>รถคันหรูเลี้ยวเข้าโรงแรมไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก ร่างบางถูกอุ้มเข้าไปในห้องที่ถูกเตรียมไว้
ฟุบ!!! แผ่นหลังขาวกระทบกับเตียงนุ่ม
“อือ!!!”ฟาร์ริสส่งสายตาชิงชังใส่ผู้ชายตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง เธอจะไม่อ้อนวอนเค้าเป็นอันขาด
“ไม่มีเสียง ไม่สนุกเลย”
แคว๊ก!!!! เทปที่ปิดปากบางไว้ถูกดึงออกอย่างแรง
“โอ๊ย!!! ไปตายซะ ไอ้คนชั่ว”
“หึ!!! ปากดีแบบนี้ แสดงว่าไม่กลัว”
“ฉันไม่กลัวหรอก ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะแจ้งตำรวจจับนาย”
“คิดดีแล้วเหรอจะแจ้งตำรวจจับผัวตัวเอง ผัวคนแรกด้วยสิ”
ภาคภูมิพูดออกมาพร้อมถอดเข็มขัดแล้วแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกทันที
“ฉันไม่มีผัวเลวๆแบบนาย”
“ปากดีแบบนี้ ต้องหาอะไรอุดปากซะแล้ว”
ฟาร์ริสตาโตมองร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า ที่เดินเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่บนเตียง
“อย่าเข้ามานะ ไอ้คนชั่ว”
“ก็ไม่เคยเป็นคนดี”ภาคภูมิพูดออกมาหน้าตาเฉย จนคนฟังถึงกับโกรธจนลมออกหู
“จะทำอะไรก็ทำเลย แต่ถ้าฉันหลุดออกไปได้ ฉันจะเอานายเข้าคุกให้ได้”
ฟาร์ริสไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เธอรู้แค่ว่าเธอเกลียดผู้ชายตรงหน้าแบบที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อนเลย ถ้ามีมีดปืนวางข้างๆเธอจะยิ่งเค้าแบบไม่คิดเลย
“หึ!!! เก่งให้ตลอด อย่ามาขอร้องฉันทีหลังก็แล้วกัน”
ภาคภูมิพูดขึ้นมาพร้อมจับขาเรียวกระชากเข้ามาใกล้ตัว ก่อนจะล้วงมือเข้าไปกระชากชั้นในตัวจิ๋วออกมาทางปลายเท้า
“ถึงฉันจะจนตรอกแค่ไหน ฉันจะไม่มีวันขอความเห็นใจจากนาย”
“เก่งแบบนี้แหละดี เหมาะเป็นที่ระบายอารมณ์ของฉัน”
“โอ๊ย!!!”
ฟาร์ริสร้องออกมาทันที เมื่อขาเรียวถูกแยกออกอย่างแรง เธอถูกมัดมือไว้ข้างหลัง ไม่งั้นเธอจะลุกขึ้นบีบคอซาตานตรงหน้าให้ตายไปเลย
“เปลี่ยนใจก็ได้นะ ขอร้องฉันสิ เผื่อฉันจะใจดี”
“ไม่มีวัน”ฟาร์ริสพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน สายตาของเธอแสดงอาการชิงชังอย่างเห็นได้ชัด
สวบ!!!!
ท่อนเอ็นใหญ่กระแทกเข้ามาครั้งเดียวจนสุดลำโดยที่ไม่มีการเล้าโลมใดๆ
“หึ!!! เจ็บก็ร้องออกมาสิ”
ฟาร์ริสกัดฟันข่มความเจ็บแล้วหันหน้าไปทางอื่น
“ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอก”
สิ้นเสียงร้ายกาจก็มีเพียงเสียงเนื้อกระทบดังลั่นห้อง โดนไม่มีเสียงกรี๊ดร้องแบบที่อีกฝ่ายต้องการ
