บทที่ 4 CHAPTER 3 โทรหาผัวเธอซะ
CHAPTER 3 โทรหาผัวเธอซะ
เจ้าป่าจับข้อมือไอรินที่พยายามสะบัดออกแน่น ตรงลงไปหยิบกุญแจรถหรูของเธอเพื่อที่จะพาเธอออกไประงับสติอารมณ์ การที่เธอโกรธมากขนาดนี้ส่งผลเสียต่อสมอง การสั่งการ การรับรู้ของเธอเอง จะพานเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นโดยไม่รู้ตัว
"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!"
"ฉันจะไม่แตะต้องเธอ" เขาดันไอรินเข้าไปนั่งข้างคนขับพร้อมกับเอ่ยบอกให้เธอเชื่อใจ ถึงแม้เธอจะแสดงออกตรงกันข้าม คำพูดของเขาดูมีความหมายขึ้นเมื่อไอรินยอมนั่งสงบอยู่ด้านข้างคนขับ
"หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาผัวเธอซะ"
"..." ไอร์หันมองเจ้าป่าที่พูดจาหยาบคายใส่เธอ ทั้งที่เขาเข้ามาทำงานเป็นลูกน้องของเธอไม่ใช่เจ้าชีวิตที่คิดจะสั่งอะไรก็สั่ง ทำอะไรก็ได้ ตามอำเภอใจแบบนี้
ไอรินเจ้าป่าสบตากันก่อนจะต่างคนต่างหันหนี ไอรินหันไปมองนอกหน้าต่าง เจ้าป่าก็โฟกัสที่ท้องถนนตามเดิม
"โทร แล้วเจอกันให้ชื่นใจ" เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกรหัสผ่านเพื่อส่งให้คุณหนูไอร์ เธอหันมองเขาอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมรับโทรศัพท์ไปกดโทรออกแต่โดยดี
ไอรินกดเบอร์แฟนหนุ่มอย่างคล่องแคล่วแต่เมื่ออีกฝ่ายกดรับทำให้เธอถึงกับหน้าถอดสี ผละโทรศัพท์ออกจากหูทวนเบอร์ที่ขึ้นโชว์ใหม่อีกครั้ง ด้วยความมั่นใจจึงเอ่ยถามกลับไป
"เธอเป็นใคร!"
"ฉันจะคุยกับพี่เกรซ! เอาโทรศัพท์ไปให้เขา"
"อย่าให้ฉันเจอเธอ อีเลขา!" ไอรินส่งเสียงไม่พอใจใส่คนในสายที่อ้างว่าเป็นเลขา แถมยังบอกตอนนี้พี่เกรซติดประชุมอยู่นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเพิ่มอีกเท่าตัว พานโยนโทรศัพท์คืนเจ้าของนั่งกอดอกแน่นมองทอดออกไปนอกกระจก
กดปุ่มลดกระจกลงให้ลมเย็น ๆ พัดกระทบใบหน้าสวย หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าออกเพียงไม่กี่วินาทีตัวเธอก็ปลิวกลับเข้ามาในรถตามเดิม
"อยากหัวขาดหรือไง ?" เจ้าป่าหันมองคุณหนูไอร์สลับกับถนนด้านหน้าที่ตอนนี้รถเริ่มแล่นเข้ามาอยู่เลนเดียวกัน การที่รถเริ่มเบียดกันเข้ามาหมายความว่าถนนด้านหน้าเริ่มแคบลง และเธอไม่ควรโผล่หัวออกไปหายใจแบบนั้น ถ้าคิดว่าตัวเองเป็นหมาที่เปิดกระจกรับลม เขาจะยอมให้ทำอีกครั้งแต่คราวนี้ต้องแลบลิ้น ทำเสียงแฮ่ก ๆ ด้วย
"เจ้าป่า อย่าเจ้ากี้เจ้าการ ฉันเจ้านาย ส่วนนายลูกน้อง! หรือว่ารับผิดงาน รีบลาออกไปเถอะ รำคาญ"
"ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งกับเธอ"
"จะพูดจะจาช่วยมีมารยาทหน่อย!" ไอรินหันไปแหวใส่เจ้าป่าอีกครั้ง
"ครับผมคุณไอร์.." เจ้าป่าเหยียบเบรคจนคนนั่งข้างแทบหัวคะมำ เสียงหัวเราะในลำดังขึ้นเนื่องจากเห็นความหยิ่งผยอง พยศของคนด้านข้างนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากเอาชนะ
"ฉันเกลียดนาย รู้ไว้ซะ"
"ครับ" เขาตอบรับและมองเธอที่กำลังเปิดประตูเพื่อลงจากรถกลับเข้าไปในบ้าน ห้องนอน ที่ป่านนี้เหล่าแม่บ้านคงทำความสะอาดเก็บกวาดเสร็จหมดแล้ว ตาคมที่จ้องมองแผ่นหลังขาวโตขึ้นเมื่อเห็นนิ้วกลางของไอร์ เธอตั้งใจให้เขา!
เจ้าป่ารีบลงจากรถด้วยความเร่งรีบ ปิดประตูรถเสียงดัง หวังจะไปจัดการความแสบของหญิงสาวตรงหน้า ทว่าในบ้านไม่ได้มีแค่เขาและเธอ ทำให้ความคิดนั้นต้องหยุดลงเก็บไว้คิดบัญชีคราวหลังแทน
"อยู่ไม่ได้ก็ลา ออก!" ไอรินจับราวบันไดชะเง้อคอมองลงมาด้านล่างยิ้มมุมปากมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน
เจ้าป่ายืนเงยหน้าสบตาเธอไม่ต่างกันพลันคิดบทลงโทษเล็ก ๆ ไว้สำหรับคุณหนูไอร์ คุณหนูที่พยศมากขนาดนี้ อยากรู้จริง ๆ ถ้าไม่มีพ่อคอยปรามจะเหลวแหลกมากขนาดไหน ไอรินที่ยืนมองถึงกับแสดงสีหน้าหงุดหงิดเมื่อเห็นเขาไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาทั้งที่เธอกำลังด่าเขาอยู่!
ไอรินแลบลิ้นใส่อีกครั้งก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปนอนขลุกในที่นอนตามเดิม เมื่อนึกขึ้นได้เธอจึงรีบเปิดไอแพดสำหรับทำงานเพื่อดูตารางงานของพี่เกรซ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยอีกครั้งเมื่อตารางตรงหน้าบอกว่าเขากำลังประชุมอยู่จริง ๆ
ต่างจากเจ้าป่าที่นั่งโซฟากลางบ้านจ้องมองประตูห้องนั้นว่าจะเปิดออกมาเมื่อไหร่..
