บทที่ 6 CHAPTER 5 ฉันเตือนเธอแล้วนะ
CHAPTER 5 ฉันเตือนเธอแล้วนะ
เขานั่งเถียงกับคนเมาในรถจนเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ไม่เหมือนอย่างคนด้านข้างที่ยังยิ้มหน้าระรื่นบอกให้เขาขับตามทางที่เธอบอกเพื่อออกจากซอยบ้าน
"จะไปไหน เมาก็ควรนอน"
"แต่เรานอนกันที่บ้านไม่ได้ไงคะ.."
"ข้างทางไหม ?" เจ้าป่าถามออกไปอย่างคนที่ใกล้หมดความอดทน น้ำเสียงสีหน้าของเขาไม่ได้ทำให้เธอสลดใจหรือรู้สึกผิดขึ้นเลย กลับกันไอร์ยังส่งมือมาลูบหน้าขาแบบนี้หมายความว่าอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะคิดว่าเขาเป็นมัน
เจ้าป่าขับรถตามเสียงของคนเมาจนกระทั่งถึงคอนโดหรู เพียงแค่เขาช้อนเธอขึ้นมาในอ้อมแขนพนักงานหญิงก็รีบเดินมาเปิดประตูให้พร้อมกับคีย์การ์ดจนเขาขมวดคิ้วไม่เข้าใจ
"ห้องนี้เป็นห้องของคุณไอรินนะคะ" พนักงานสาวสแกนคีย์การ์ดและเปิดประตูห้องให้คนทั้งสองเดินเข้าไปด้านใน เอ่ยแนะนำเซอร์วิสสำหรับลูกค้าวีไอพี
"ปกติไอร์มาที่นี่ ?" เขาไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่พนักงานพูด แต่เลือกสวนคำถามกลับไปแทน พนักงานดูอึดอัดใจที่จะตอบจนเขาต้องเค้นเสียงถามอีกครั้ง
"กับใคร!"
"ไฮโซเกรซค่ะ มาไม่บ่อยแค่แป๊บเดียวค่ะ ส่วนใหญ่ก็มีการ์ดคอยติดตาม"
"แล้วจะอ้ำอึ้งทำเพื่อ ?" เขาแสดงท่าทีว่าไม่พอใจออกไปชัดเจนจนพนักงานรีบก้มหน้าขอโทษและขอตัว ทำให้เขาสามารถหันมาโฟกัสหญิงสาวในอกได้
ตั้งแต่ที่อุ้มเธอมาเจ้าป่าเพิ่งสังเกตว่าไอรินนั้นตัวเบามาก สามารถอุ้ม ยก พาดได้ตลอด ถ้าเธอคิดขัดขืนก็คงยากหน่อยเพราะขนาดตัวเขาใหญ่กว่า
เมื่อวางไอรินลงบนเตียงกว้าง เธอครางในลำคออีกครั้งจนช่วงล่างที่เพิ่งสงบลงขยายใหญ่ขึ้นมาทำเขาขบกรามแน่นเสียงดัง กรอด.. นับหนึ่งถึงสิบในใจหากว่าหญิงสาวยังคงครางอยู่แบบนี้เขาคงทนไม่ไหว และการมีอะไรกับเธอตอนเมาคงดูไม่ดี น่าแปลกตรงที่ชายหนุ่มก็ไม่ใช่คนดีแต่ทำไมต้องกังวล
"อื้อ..ร้อนจังเลยค่ะ ~" ไอรินปัดป่ายมือลูบไล้ไปทั่วแขน ลำคอ เพราะภายในห้องที่อากาศร้อนทำให้เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออกโยนทิ้งดับความร้อน การกระทำของไอรินทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงรีโมทแอร์หยุดชะงัก
"ทำบ้าอะไร!!" ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างไม่พอใจที่ไอรินทำตัวแบบนี้ต่อหน้าเขาที่เป็นผู้ชาย จึงเดินเลี่ยงไปหยิบเสื้อเธอขึ้นมาคล้องไปที่ศีรษะหวังจะใส่ให้ แต่ไอรินค่อนข้างเมาหนักโอบรอบเอว คล้องลำคอ รั้งให้ลงไปนอนทับกัน
"ไอร์! ถ้าไม่หยุดฉันเอาเธอแน่!.." เจ้าป่าขบกรามแน่นฝืนใส่เสื้อให้เธอ ยิ่งเขาพยายามไอรินก็ยิ่งลูบไล้ร่างเขาไปทั่วจนเธอสามารถปลดกระดุม สอดมือเข้าไปสัมผัสเนื้อด้านในได้ ทันทีที่มือนุ่มลูบผ่านเม็ดเล็กที่ยอดอก ทำเอาเจ้าป่าในกางเกงผงกหัวไม่เป็นตัวของตัวเอง
คำว่าหน้าที่ ความรับผิดชอบ ไม่สามารถยับยั้งความต้องการในกายตอนนี้ได้อีกแล้ว นานนับสัปดาห์ที่ไม่ได้เข้าไปในตัวใคร ขึ้นชื่อว่าเจ้าป่ามีหรือจะปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ
"ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ตื่นมางอแงฉันซ้ำแน่!!"
"อื้อ..อ..อ๊ะ ย..อย่าบีบแรงสิคะ ~" ไอร์คว้าข้อมือที่บีบเฟ้นหน้าอกให้เบาแรงลง ลืมตาพร่ามัวขึ้นมองคนรักที่เธอหวังอยากให้เป็นคนแรก ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานให้คนด้านบนได้ยิน
"ก..เกรซ ~ ได้ไอร์แล้วจะท..ทิ้งไหมคะ ~"
"หน้าเหมือนผัวเธอ ?" เจ้าของมือที่บีบเฟ้นเอ่ยถามเสียงแข็ง นอนให้เขาขยำนวดเฟ้นนมแต่ครางชื่อคนอื่นคืออะไร เมาจนขาดสติแบบนี้จะนอนให้ใครทำก็ได้หรอ ?
เสียงหอบหายใจเหนื่อย เหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดตามกรอบหน้าลำตัวไอรินทำเลือดในกายสูบฉีด เพียงแค่นึกถึงตอนเธอเปลือยกายเจ้าป่าใหญ่ก็แทบอยากขย้ำเหยื่อ สิ่งยั่วเย้าตรงหน้าทำเสือหิวกระหายโน้มใบหน้าลงไปตวัดปลายลิ้นสากเลียเสื้อชั้นในตัวบาง สองมือดันขึ้นไปอยู่เหนือเนินอก ตาคมเบิกโพลงเป็นประกาย รีบผละตัวออกจากไอริน ส่ายหน้าไปมาไล่ความมึนเมา
แต่คนเมาคล้ายว่าอยากแกล้งกัน กระตุกชายเสื้อเขาพร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอขอให้ทำต่อ..
"ฉันไม่ใช่เกรซ"
"นาน ๆ จะมีโอกาสสักที ไม่อยากมีอะไรกับไอร์หรอ.."
"ไอร์! เธอเมาแล้วร่านมากรู้ตัวไหม" เจ้าป่าพยายามที่จะไม่เอ่ยอะไรที่รุนแรงมากจนเกินไป ดูเหมือนเจ้าของความสวยงามบนเตียงจะไม่สะทกสะท้านเอาซะเลย เธอประคองตัวเองที่เมามากลุกขึ้นปลดซิปกระโปรงโยนทิ้งอย่างไม่สนใจสายตาเขาที่จ้องมอง
"ฉันเตือนเธอแล้วนะ ไอ-ริน"
"ไม่ได้เลยหรอคะ ไอร์ไม่สวยหรอ.." คนเมาปลดตะขอบราที่รัดเนื้ออกด้านบนออกโยนใส่ชายหนุ่มที่นั่งปลายเตียง เอียงคอมองเขาที่มองเธอไม่ต่างกันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม
"เธออยากโดนเย-xมากใช่ไหมไอริน!"
"..."
