บทที่ 9 CHAPTER 8 นายมีแฟนไหม?
CHAPTER 8 นายมีแฟนไหม?
ไอรินใช้หลังมือเช็ดน้ำตาลวก ๆ เปิดประตูรถออกไปเห็นบาร์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอไม่ลังเลที่จะโอบกอดเขาเพราะบาร์คือคนที่รู้และเข้าใจเธอมากที่สุด
"เป็นอะไรครับ"
"ฮึก..มันนอกใจไอร์ มันนอกใจไอร์" ไอรินร่ำไห้อยู่ในอกเสียงดัง ผู้ชายที่เธอรักและหวังอยากให้เป็นพ่อของลูกไม่ได้ดีแบบที่เธอคิดเลยสักนิด เขามันก็แค่ผู้ชายมักมากคนหนึ่ง
"เดี๋ยวผมไปจัดการมันให้"
"กูจัดการแล้ว" เจ้าป่าพูดแทรกขึ้นเดินผ่านหน้าคนสองคนที่โอบกอดกัน หางตาเหลือบมองท่าทางสนิทสนมของเจ้านายลูกน้องบ้านนี้จนเขาต้องแค่นหัวเราะ
"ขึ้นไปนอนพักก่อนดีไหมครับ"
"..." ไอร์ดันตัวออกจากกอด เดินเช็ดน้ำตาขึ้นบันไดไปยังห้องนอน ร่ำไห้สะอึกสะอื้นในลำคอ พลันนึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่เผลอไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนมักมากแบบเขา
ร่างเล็กรีบลุกขึ้นไปรื้อกระเป๋าส่วนตัวหายาคุมฉุกเฉิน เรื่องเมื่อคืนเธอจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าก่อนเมาพี่เกรซไม่รับสาย ถ้าเป็นปกติเขาเห็นจะมาง้อและมันก็คงเป็นแบบนั้น เราสองคนมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลย
เสียงเคาะประตูห้องสองสามครั้งเรียกสติไอรินที่กำลังเหม่อลอยให้กลับคืนมา
"ข้าวต้ม ตั้งแต่เช้าคุณหนูยังไม่ได้ทานอะไร"
"นายจะรายงานป๊าไหม.."
"..."
"เจ้าป่า นายจะฟ้องป๊าไหม"
"หน้าที่รายงานเป็นของไอ้ไนล์"
"นายไปจัดการให้ฉันหน่อย บอกบาร์ก็ได้"
"ทำไมคุณหนูไม่ออกคำสั่งเองล่ะครับ ?"
"นายจะไม่ช่วยฉันหน่อยหรอ นายก็เห็นนี่ผู้ชายคนนั้นทำอะไรกับฉันไปบ้าง" ไอรินแทรกตัวเข้าไปโอบกอดเจ้าป่าทั้งที่เขายังถือถาดข้าวต้มและน้ำอยู่ เธอเงยหน้าเกยคางบนอกแน่นที่ได้ซบมาตลอดทางมองเขาแววตาสั่นระริก
"เจ้าป่า ฉันเสียใจ"
"บอกผมแล้วช่วยอะไรได้"
"คืนนี้ ออกไปเที่ยวเป็นเพื่อนฉันหน่อย ได้ไหม ?"
"..."
"นายแยกโต๊ะหรือไปทำธุระส่วนตัวก่อนก็ได้ ฉันก็แค่อยากเมา อยากลืม ฉันอยากควงคนใหม่ไปเย้ย"
"ความคิด.." คนถูกกอดพึมพำในลำคอ ยื่นถาดข้าวต้มไปวางที่ใกล้ ๆ มือ ก่อนจะโฟกัสคนในอ้อมกอด โน้มใบหน้าต่ำลงไปใกล้เธอยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น
"อ้อมกอดนาย..อบอุ่นดีจัง" ร่างเล็กเปลี่ยนจากเกยคางเป็นแนบใบหน้าไปกับอกกระชับกอดร่างสูงแน่นขึ้น เขาเป็นผู้ชายที่ตัวหอมมากคงดึงดูดสาวไทยได้เยอะ รูปร่างหน้าตาดีขนาดที่บอกเป็นลูกนักธุรกิจดังก็เชื่อ
"..." คนได้ยินถึงกับชะงักมือที่กำลังจะดันเธอออก ลังเลระหว่างผลักไสกับปลอบ สิ่งไหนมันควรมากกว่ากันในเวลานี้ ช่วงเวลาที่อ่อนแอไอร์อาจต้องการใครสักคน คนนั้นมันไม่ควรเป็นเขา เพราะเมื่อไหร่ที่เขาทำงานครบกำหนดก็ต้องจากไป
"รีบกินข้าวเถอะครับ"
"นายมีแฟนไหม ?"
"เดี๋ยวข้าวต้มจะเย็น"
"มีครอบครัวอยู่ที่นู่นหรอ.."
"คุณไอร์ผมว่า.."
"นายไม่ตอบคำถามฉัน ตอบฉันก่อน"
"เรื่องส่วนตัว"
"เจ้าป่า ฉันยอมรับนะว่าเกลียดนาย อยากไล่นายออก แต่วันนี้นายทำให้ฉันพอใจมาก ต่อไปนี้ฉันไปไหนจะหนีบนายไปด้วย แค่คนเดียว" เธอกระชับกอดแน่นขึ้น รู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้กอดตอบ
"ขอโทษด้วยนะครับ ผมมีเวลาเข้างาน ไม่ได้ติดตามตลอด"
"เจ้าป่า! ฉันสั่ง"
"ไม่ว่างครับ มีอย่างอื่นต้องทำ"
"เจ้าป่า!! นายกล้าปฏิเสธฉันหรอ" ไอรินผละกอดออกผลักอกเจ้าป่าให้กระเด็นถอยออกไป แต่คนที่กระเด็นคือตัวเธอเอง นั่นยิ่งทำให้รู้สึกโกรธคนตรงหน้า
"..." เจ้าป่ามองอีกฝ่ายนิ่ง หมุนตัวเปิดประตูห้องและกลับพื้นที่ของตัวเอง พลันคิดในใจถึงคำพูดของหญิงสาวเมื่อครู่ 'อ้อมกอดนาย อบอุ่นดีจัง' หึ..ประโยคนั้นของเธอทำเขาแค่นหัวเราะในลำคอ
อบอุ่นแบบไหน แบบเจ้านายกับลูกน้อง หรือแบบผู้หญิงผู้ชายทำกัน ?
[ไอริน]
เธอนั่งดูข่าวในโซเชียลเงียบ ๆ เห็นสภาพแฟนเก่าถึงกับหัวเราะสะใจ ต้องขอบคุณเจ้าป่าที่กล้าบ้าบิ่นเข้ามาจัดการ ป่านนี้พี่เกรซคงแจ้นไปฟ้องพ่อแล้วล่ะมั้ง
ถึงฟ้องเธอก็ไม่กลัวและพร้อมให้ป๊าตอกกลับให้หน้าหงาย ช่วยไม่ได้มีเธอเป็นแฟนอยู่แล้วแต่ดันไปนอนกับคนอื่น สารเลว!
เมื่อไอรินจัดการข้าวต้มในถ้วยลดไปกว่าครึ่งเธอจึงรีบยกจานและถาดออกจากห้องลงไปยังห้องครัว เดินผ่านนมและเหล่าแม่บ้านนั่นยิ่งทำให้เธอเกร็ง กลัวทุกคนจะจับได้ว่ากำลังระบมช่วงล่างอยู่
"นมคะ มียาแก้อักเสบไหม ไอร์เป็นแผลในปากมันแดงมากคงอักเสบแน่ ๆ เลยค่ะ" เธอเดินไปโอบเอวนมเพื่อถามหายาแก้อักเสบ จะไม่กินเลยก็เกรงว่าจะหายช้า กินไว้ก่อนดีกว่าจะได้กล้าออกไปซ่าอีก
"มีค่ะ ให้นมแกะให้เลยไหมคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวไอร์จัดการเอง" ไอรินรับยาจากนม เอ่ยขอบคุณท่านและรีบกลับขึ้นห้อง หางตาเหลือบไปเห็นแม่บ้านอายุน้อยที่กำลังยืนรบกวนเจ้าป่าอยู่ โดยที่อีกฝ่ายยืนนิ่งพยักหน้ารับลูกเดียว
ในใจคิดอยากแกล้งจึงรีบเดินกลับไปกินยาและเดินตรงไปหาเจ้าป่า
"ฉันปวดขา อุ้มฉันขึ้นห้องหน่อย"
"ให้หนูช่วยพยุงคุณหนูแทนไหมคะ พี่เจ้าป่าเป็นผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวคุณหนูคงดูไม่ดีเท่าไหร่ค่ะ" แม่บ้านที่คาดว่าอายุราว ๆ 18-19 เอ่ยทักท้วงขึ้น
"เจ้าป่า..อุ้มฉันเดี๋ยวนี้"
"เดี๋ยวไปเรียกบาร์ให้ นี่เวลาทำงานของมัน"
"เจ้าป่า ฉันสั่งให้นายอุ้มฉัน ตอนนี้เดี๋ยวนี้!"
"ครับ!" เขาตอบรับอย่างจำใจ ช้อนร่างเล็กขึ้นพาดบ่าตรงไปยังบันได เสียงร้องโวยวายของไอรินดังขึ้นตลอดทาง เมื่อถึงหน้าห้องนอน มือหนาฟาดลงบั้นท้ายงอนอย่างมันเขี้ยวในความเอาแต่ใจของเธอ ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนเตียง
"กล้าดียังไง" ไอรินรีบวิ่งไปดักหน้า ดันเจ้าป่าให้เข้าไปในห้อง อยู่ให้ห่างจากประตู
"..." เขาถอนหายใจเสียงดัง มองคุณหนูไอร์ที่เอาแต่ใจมาก ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
"คืนนี้ ฉันจะออกไปเที่ยว ถ้าฉันเมาอุ้มกลับด้วย"
"ครับ.." เขาตอบรับมองคุณหนูสลับกับมองบานประตู
