บทที่ 17 ร่วมเตียง

“พิมพ์ขวัญ...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่ยังคงเจือความหนักแน่นไว้อย่างตั้งใจ “ถ้าคุณไม่อนุญาต ถึงผมต้องทรมานแค่ไหน ขอให้คุณสบายใจได้ว่าคุณจะปลอดภัยจากผมเสมอ” 

เขาขยับตัวถอยออกเล็กน้อย ให้พื้นที่และเวลาสำหรับเธอได้ตัดสินใจ แต่ยังคงอยู่ใกล้พอที่จะให้เธอรู้ว่าเขาพร้อมจะก้าวไปข้างหน้าหรือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ