บทที่ 6 ผู้ชายเทสดี
“ว๊าย!” พิมพ์ขวัญอุทานสุดเสียง น้ำเย็นจัดทำให้เธอสะดุ้งเฮือก
พฤกษ์เบิกตาเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดเสื้อเชิ้ตแขนกุดพอดีตัวที่เธอสวมใส่ บวกกับกางเกงผ้าสีอ่อนเปียกน้ำจนแนบลู่ไปกับร่างกายของเธอ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เป็นธรรมชาติ ราวกับชุดนั้นตั้งใจออกแบบมาเพื่อเน้นรูปร่างของเธอ ความเย้ายวนอย่างไม่ตั้งใจของเธอทำให้พฤกษ์เผลอยืนมองอย่างลืมรักษามารยาท
พิมพ์ขวัญเม้มปาก ขณะที่พยายามปัดน้ำออกจากตัวเอง เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาทางเธอจากรอบด้าน
“มองอะไรคะ! ไม่เคยเห็นคนตัวเปียกน้ำเหรอคะ!” เธอหันไปพาลเอากับพฤกษ์ที่กำลังยืนมองด้วยสายตาประหลาด
ทำให้เขาเผลอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกที่เขาสวมทับออก แล้วส่งให้เธอ
“ใส่นี่เถอะครับ ผมว่าคุณคงไม่อยากตกเป็นจุดสนใจมากกว่านี้”
พิมพ์ขวัญปรายตามองค้อนเขา ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอรับเสื้อจากเขาด้วยมือที่ยังเปียก และรีบสวมคลุมทันที เธอขยับเสื้อเชิ้ตของพฤกษ์ที่คลุมตัวเธอไว้ รู้สึกทั้งโล่งใจและกระอักกระอ่วน เสื้อเชิ้ตที่ใหญ่เกินไปของเขาให้ความอบอุ่น แต่ก็ไม่อาจปกปิดความไม่สบายตัวจากเสื้อผ้าด้านในที่ยังเปียกโชก
“บ้าจริงเชียว ตัวเปียกแบบนี้ฉันจะทำงานต่อได้ยังไงละคะเนี่ย” เธอเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด
พฤกษ์ยืนมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมว่าคุณคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ...มาครับ ตามผมมา”
พฤกษ์แตะข้อศอกพิมพ์ขวัญและพาเธอเดินเลี่ยงออกจากตลาดที่ยังคงวุ่นวายไปที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ดูเงียบและร่มรื่นท่ามกลางตลาดนัดที่คึกคัก
“คุณนั่งรอผมตรงนี้ เดี๋ยวผมจะจัดการหาเสื้อผ้ามาให้” เขาบอกเธอ พร้อมส่งยิ้มที่ดูเหมือนจะรับรองได้ทุกอย่าง
พิมพ์ขวัญนั่งลงด้วยความลังเล ขณะที่พฤกษ์เดินออกไปจากร้าน เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับการให้ผู้ชายแปลกหน้ามาดูแลตัวเองแบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้เธอรู้สึก...อุ่นใจ
ไม่นานนัก พฤกษ์กลับมาพร้อมถุงกระดาษในมือ เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ “ผมซื้อเสื้อกับกระโปรงมาให้ ดูเรียบง่ายแต่สุภาพน่าจะเหมาะกับคุณ”
พิมพ์ขวัญพลิกดูเสื้อผ้าในถุงกระดาษ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามีชุดชั้นในราคาแพงพับอยู่อย่างเป็นระเบียบในนั้นด้วย เธอหยิบมันขึ้นมา มองซ้ายมองขวาอย่างไม่แน่ใจว่าควรทำยังไงกับสถานการณ์นี้
“นี่คุณ...” เธอเงยหน้าขึ้นมองพฤกษ์ที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง
“ครับ” เขาถามกลับด้วยท่าทางเรียบนิ่ง
“คุณ...ซื้อชุดชั้นในมาให้ด้วยเหรอคะ” เสียงของเธอเบาหวิว แต่ชัดเจนพอให้เขาได้ยิน
พฤกษ์มองหน้าเธอ ก่อนจะยิ้มมุมปากและตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจัง แต่แฝงความขี้เล่นเล็กน้อย “ก็เสื้อผ้าของคุณเปียกหมดนี่ครับ ถ้าคุณต้องใส่ชุดชั้นในเปียก ๆ ต่อ คงไม่สบายตัว ผมเลยคิดว่าควรจัดการให้ครบ”
พิมพ์ขวัญหน้าแดงจนรู้สึกร้อนไปทั้งตัว เธออ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่กลับไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเรียบเรียงคำพูดออกมาเป็นคำถามด้วยความสงสัย “แล้วคุณรู้ไซซ์ฉันได้ยังไงคะ”
พฤกษ์ยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ที่ทำให้เธอยิ่งหงุดหงิด “ผมมองคร่าว ๆ ครับ คุณอาจจะเรียกว่าประเมินจากสายตาก็ได้”
พิมพ์ขวัญอ้าปากค้าง มองเขาอย่างตกตะลึง “คุณหมายความว่าคุณ...มองฉันเพื่อประเมินขนาดหน้าอกของฉันเนี่ยนะ!”
เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะยอมรับ “ไม่ได้ตั้งใจให้คุณรู้สึกไม่สบายใจนะครับ ผมแค่คิดว่ามันจำเป็น และคุณคงไม่อยากเสียเวลาเลือกเองในสถานการณ์แบบนี้”
พิมพ์ขวัญรู้สึกเหมือนจะระเบิดทั้งความอายและความโกรธ แต่กลับพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมาก็...ฟังดูมีเหตุผล “คุณนี่มัน...” เธอพึมพำในลำคอ ก่อนจะดึงถุงเสื้อผ้าไปพร้อมกับหันหลังเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่หลังร้านกาแฟ
พิมพ์ขวัญยืนมองชุดชั้นในในถุงกระดาษตรงหน้า เธอหยิบมันขึ้นมาช้า ๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่าเนื้อผ้าเป็นลูกไม้เนียนละเอียด สีเบจอมชมพูอ่อน และดีไซน์หรูหราราวกับหลุดออกมาจากคอลเลกชันของ วิกตอเรียซีเคร็ท เธอสูดลมหายใจลึก ความเขินอายพุ่งขึ้นมาจนรู้สึกว่าหูของตัวเองเริ่มร้อนวาบ
“นี่เขา...เลือกของแบบนี้ให้ฉันจริง ๆ เหรอ”
เธอพลิกชุดในมือ สำรวจสายคล้องลูกไม้ที่ดูบอบบาง แต่กลับแฝงความเย้ายวนเล็ก ๆ และ...ขนาดของมันก็พอดีอย่างน่าแปลกใจ
“ให้ตายสิ...เขาเดาไซซ์ฉันจากสายตาเนี่ยนะ เดายังไงถึงตรงเป๊ะขนาดนี้นะ คนบ้า! ฮึ...หรือเป็นเพราะผ่านผู้หญิงมาเยอะถึงได้เดาแม่นขนาดนี้ละ พ่อเสือ”
พิมพ์ขวัญส่ายศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านแต่หัวใจเธอยังคงเต้นแรงขณะมองตัวเองในกระจกแล้วเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเขินอายแต่หงุดหงิด
“ผู้ชายคนนี้...เป็นคนแบบไหนกันแน่ คิดยังไงถึงเลือกชุดแบบนี้ให้ฉันเนี่ย!” เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรน่าอาย นี่อาจจะเป็นแค่การเลือกแบบสุ่ม ๆ ของเขา...ใช่ไหม แต่ยิ่งคิด เธอยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเขายั่วเย้า
พิมพ์ขวัญจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเล็ก ๆ เธอมองเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายที่พฤกษ์เลือกมาให้ มันเรียบง่ายและดูดีจริง แต่พอเธอสวมมันเข้าไปกลับพบว่ามันรัดรูปกว่าที่คิด เธอแทบจะติดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนไม่ได้ แถมเนื้อผ้าที่เป็นผ้าฝ้ายเนียนแนบลู่กับร่างกายจนเผยให้เห็นทรวดทรงส่วนบนชัดเจนด้วยยิ่งแล้วไปใหญ่ เธอคิดว่าเสื้อตัวนี้ทำให้เธอดูเซ็กซี่เกินไป ถ้าย่าเธอมาเห็นเข้า คงได้ฟาดเธอด้วยไม้เรียวเป็นแน่
“โอ๊ย...นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย ซื้อเสื้อแบบนี้ให้ฉันใส่” เธอบ่นพึมพำ พลางดึงปกเสื้อให้คลายออก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยลดความเซ็กซี่เกินพอดีของสาวคัพดีอย่างเธอ
ขณะที่พฤกษ์เพิ่งเดินเข้ามาหลังรอเธอสักพัก คิดว่าเธออาจต้องการความช่วยเหลือ เขายืนพิงกำแพงอยู่ด้านนอก สายตาของเขามองไปที่ประตูห้องน้ำด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอหายเข้าไปในนั้นนานเกินไปแล้ว
เขาเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณพิมพ์ขวัญ เสร็จหรือยังครับ ผมแค่สงสัยว่าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า”
เสียงเขาดังเข้ามาทำให้พิมพ์ขวัญสะดุ้ง เธอรีบตอบกลับ “อีกแป๊บค่ะ! ฉันกำลัง...เอ่อ...จัดการกับเสื้อผ้าอยู แต่คุณรู้ตัวไหมว่าคุณทำให้ฉันอายจนวางหน้าไม่ถูกแล้วเนี่ย กับไอ้ชุดชั้นในที่คุณเลือกให้!”
