บ้านฤดูร้อน

เล่มที่ 17

โพซีย์

“โอ้ พระแม่เจ้า” ผมสีน้ำตาลเข้มเหยียดตรงของวิลโลว์สยายรอบใบหน้าขณะที่เธอเหยียบเบรกรถเปิดประทุนสีฟ้าเบบี้บลูจนเสียงดังเอี๊ยด กลิ่นยางไหม้ลอยมาปะทะจมูกฉัน เธอเลื่อนแว่นกันแดดลงมาที่สันจมูกแล้วอ้าปากค้างเมื่อเงาของบ้านหินหลังมหึมาสูงสามชั้นจากยุคสมัยที่ถูกลืมเลือนกลืนกินเราทั้งเป็น ห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ