ผ่านพ้นเหมันต์....สู่วันของเรา

ปราสาทที่ถูกหิมะสีขาวนวลปกคลุม สายลมเย็นพัดมาเอื่อยๆ นั่นคือความฝันที่ผมเห็นเป็นประจำ พร้อมทั้งที่ประตูปราสาทนั้น....หญิงสาวผมสีแดงเพลิงในชุดเดรสสีขาวสลับแดงเหมือนกับพวกขุนนางหรือเจ้าหญิงในหนังอัศวินเลย ทุกครั้งที่ผมพยายามจะวิ่งไปที่ปราสาทนั้น มันกลับดูไกลออกไปทุกที และทุกครั้งก่อนที่ผมจะตื่น หญิงสาวคนนั้นมักจะทิ้งคำพูดประโยคเดิมๆไว้เสมอ "แล้วสักวัน..เราจะได้พบกันอีกครั้ง" นั่นก็คือเรื่องปกติ แต่ในครั้งนี้มันต่างออกไป ผมรู้แล้วว่าถ้าต่อให้วิ่งไปก็ไม่มีวันไปถึง ผมเลยเลือกที่จะเดินไปที่ปราสาทนั้นช้าๆแทน มันใกล้ขึ้น.....ใกล้ขึ้นทีละนิด

หญิงสาวคนนั้นยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น แววตาสีอำพันของเธอเปร่งประกายสดใสราวกับดีใจที่ได้พบกับคนที่รอคอยมาโดยตลอด ผมหยุดยืนอยู่ต่อหน้าเธอโดยไม่พูดอะไร ริมฝีปากของเธอขยับช้าๆ แม้จะไม่มีเสียงออกมา แต่ผมรู้สึกได้ว่าเธอบอกว่า "ในที่สุด...เราก็จะได้พบกันแล้วนะคะ" 

"เห้ย ตื่น! ตื่นได้แล้ว!" เสียงของผู้ชายตะโกนดังลั่น พร้อมทั้งร่างกายของผมที่เหมือนจะโดนลากให้ออกไกลจากเธอคนนั้นอย่างต่อต้านไม่ได้

"มึงจะนอนยันเย็นเลยไหมห้ะ? รีบลุกไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว" เสียงที่คุ้นเคยแต่ก็น่ารำคาญเหมือนอย่างเคย ผมลืมตาขึ้นมาก็เห็น[เชียร] พี่ชายฝาแฝดของผมที่ลากขาผมลงมาจากเตียง ถึงจะบอกว่าพี่ชายก็เถอะ แต่มันก็เกิดก่อนผมแค่20นาทีเอง

"เล่นแรงนะมึงเนี่ย เอ้อๆ ลุกก็ได้วะ" ผมยันตัวลุกจากพื้นพร้อมโยนผ้าห่มที่ถุกลากลงมาพร้อมกันขึ้นไปบนเตียงอย่างไม่พอใจนัก ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าเดินไปอ่างล้างหน้า

"ฝันอะไรของมึงวะ ละเมอดังชิบ"

"เหมือนเดิมนั่นแหละ ปราสาทหิมะนั่นแหละ"

"เล่นเกมเยอะไปแล้วมึงน่ะ ออกไปแตะหญ้าบ้างนะ" เชียรพูดถากถางผมพร้อมกับฉีดน้ำหอมที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อใส่ตัวจนกลิ่นฟุ้งไปทั่วห้องพัก 

"อื้อหือ ฉีดขนาดนี้ มึงไม่เปิดฝาเทอาบไปเลยล่ะ ฉีดอย่างกับมีงานใหญ่จะไป" ผมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมมือที่โบกไล่กลิ่นที่อบอวนไปทั่วห้อง

"หา? งานใหญ่? มึงลืมหรอว่าวันนี้ปฐมนิเทศน่ะ กูลงไปรอข้างล่างนะ" เชียรมองผมด้วยหางตา เขาน่าจะหงุดหงิดพอตัวที่ต้องมารอ ส่วนตัวผมก็ลืมไปซะสนิทเลย 

"ชิบ....ไก่แล้ว ขอ3นาที! เสื้ออยู่ไหนวะ!" ผมรีบเปิดตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษาให้เร็วที่สุด ทรงผมที่ยุ่งจนฟูก็เอามือสางๆให้มันเป็นลุคเซอๆไป และรีบวิ่งลงไปหาเชียรที่นั่งรออยู่บนรถเก๋งที่พ่อกับแม่ให้มาใช้

ใช้เวลาเร็วกว่าที่คิดก็มาถึงตึกคณะของเรา มีนักศึกษาเดินเข้าออกเต็มทางเดินไปหมด พวกเด็กปี1แบบผมก็จะมีป้ายชื่อห้อยติดไว้ที่คอกันนั่นแหละ

"นี่หรอวะคณะมนุษย์ศาสตร์ ทำไมไม่เหมือนในรูปเลยวะ"

"รูปที่อยู่ในเพจนั้นมันตั้งแต่ปีไหนแล้ว แถมเขาก็ยังตกแต่งอีก ไปรีบไปได้แล้ว" เชียรถอยรถเข้าจอดหน้าคณะอย่างเร่งรีบก่อนจะโยนกุญแจรถให้ผมและรีบวิ่งเข้าตึกไป

"รอด้วยสิวะ! โธ่เว้ย สายตั้งแต่วันแรก เปิดได้สวยเลยวินเอ้ย" ผมรีบเปิดประตูรถและหอบกระเป๋าเป้พร้อมสายป้ายชื่อที่ห้อยแกว่งไปตามแรงลมอย่างทุลักทุเล

ชั่วพริบตาที่ผมหยิบป้ายชื่อขึ้นมาสวม ที่ปลายหางตา....หญิงสาวปลายผมสีแดงเพลิงพริ้วไปตามสายลมเดินสวนผมไป ผมหยุดเดินไปชั่วครู่ พอใส่ป้ายชื่อเสร็จแล้วก็หันไปตรงที่คิดว่าเห็นเมื่อกี้แต่ก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นนอกจากทางเดินที่มีแต่รถมอเตอร์ไซต์มาจอดกัน ต้นไม้และม้านั่ง หรือว่าผมจะเล่นเกมมากไปจริงๆ

"มึงนี่....อยากโดนรับน้องเดี่ยวรึไงวะ ไปได้แล้ว!" เชียรที่เดินตรงมาผมตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้กระชากแขนของผมไป ดึงสติผมก่อนจะพาผมแหวกฝูงชนในตึกคณะเข้าไปยังห้องที่เป็นที่จัดปฐมนิเทศประจำสาขาของผมเอง

พอมาถึงห้องได้ ก็มีเพื่อนๆร่วมสาขามาถึงก่อนบ้างแล้ว เราทั้งสองทิ้งตัวลงบนเก้าอี้พร้อมหยิบเอาสมุดมาพัดคลายร้อนให้กับตัวเอง

"คนเยอะมากเลยว่ะ แล้วเมื่อกี้มึงเหม่ออะไรวะวิน" เชียรม้วนสมุดเล่มบางในมือเป็นกระบอกและฟาดมาที่ไหล่ผมเรียกสติ

"โอ้ย! ตีพอแล้วมั้ง....กูว่ากูเห็น......."

"เห็นอะไรวะ?"

"เปล่า ช่างมันเถอะว่ะ"

ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเห็นอะไร บางทีอาจจะเป็นแค่ความคิดมากของผมไปเองก็ได้ อะไรก็ช่าง เอาวันนี้ให้รอดก่อนดีกว่า 

"จะไปได้ยัง คนแน่นอย่างกะตลาดสด ห้อง112นะ รีบตามมา" เชียรเดินเบียดแทรกตัวเข้าไปกลางฝูงชนเหมือนอยู่ในงานคอนเสิร์ตคนดัง เสียงพูดคุยดังจนกลบเสียงประกาศต้อนรับน้องใหม่ของคณะจนฟังอู้อี้ไม่รู้เรื่อง

"เอ้อๆ เดี๋ยวตามไป" ผมรีบเดินแทรกตัวตามเข้าไป รองเท้าผ้าใบสีขาวตัดดำตอนนี้เลอะไปหมด จำหน้าไม่ได้แล้วว่าใครเหยียบหรือเบียดมาบ้าง

พอมาถึงในห้องของสาขา ด้านในมีคนอยู่แค่ไม่กี่คน รวมถึงไอ้เชียรที่นั่งเอนหลังตากลมแอร์ที่พัดแรงจนเหมือนนั่งหน้าพัดลม