บทที่ 17 จะไปไหนก็ไป

ฟุบ!

มาเฟียหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้ทำงานพลางเอ็นหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเพดานนิ่ง ๆ ภาพชายหญิงในร้านกาแฟยังติดตา ชวนให้ภายในอกรู้สึกร้อนรุ่มกระวนกระวายใจอย่างแปลกประหลาด

“เป็นบ้าอะไรของมึงวะ!” เด้งตัวนั่งตรงพลางก้มหน้ากุมขมับกลัดกลุ้มกับความรู้สึกของตัวเอง ที่เอาแต่ว้าวุ่นสับสนอย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ