บทที่ 64 ไม่มีวันปล่อย

ภาคินวางร่างเล็กในอ้อมแขนแกร่งบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซซ์อย่างเบามือ โดยมีแม่บ้านคอยอำนวยความสะดวกให้ก่อนออกไป จากนั้นจึงทรุดตัวนั่งเคียงข้างพลางกุมมือเล็กขึ้นมาวางทาบบนกลางอกกำยำกระชับแนบแน่น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยแววตารู้สึกผิดปะปนกับห่วงใยไม่ละออกจากดวงหน้างาม เขาทุกข์ใจจนจะบ้าครั้นเห็นเธอแน่นิ่งไม่ตอบ...