บทที่ 67 คนจริง

มิลนิกส์ระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ ทันทีที่เพื่อนชายคนสนิทลับตา เธอกัดริมฝีปากล่างพลางชำเลืองนัยน์ตาไปด้านข้างแววตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เอ็นหลังพิงกับพนักพิงเก้าอี้ จู่ ๆ น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าขึ้นมา เมื่อสมองไม่ยอมหยุดคิดถึงใครบางคนสักที ทว่ากลับยิ่งหักห้ามใจมากเพียงใดเธอก็ยิ่งคิดถึงมากเท่านั้น

Rrrrrr R...