บทที่ 10 ตอนที่4 หานชิงหลินคนใหม่ 2
ซานซานเหลือบตามองกราดไปทั่วบ้านทรุดโทรมหลังนี้ ที่เมื่อคืนชิงหลินเห็นไม่ถนัด หากแต่เวลานี้กลับชัดเจนยิ่งนัก
นางเห็นมีร่องรอยการถูกเผาไหม้บางส่วนที่ได้รับการซ่อมแซมแล้ว ซึ่งก็คาดเดาสถานการณ์ได้ไม่ยาก
แผนขู่บังคับชายผู้มีพระคุณย่อมเกิดขึ้น
บ้านหานพาคนบุกบ้านหลังนี้อย่างเอิกเกริกอุกอาจ
ทั้งยังข่มขู่คำรามก้องใส่หน้ากงหนิวว่า หากไม่ยอมรับชิงหลินเป็นเจ้าสาวจะไปแจ้งทางการ ให้มาจับ โทษฐานล่วงเกินฝ่ายหญิงแล้วปฏิเสธความรับผิดชอบ ให้เรื่องราวใหญ่โตโด่งดังไปทั้งเมือง
ชายพิการหลังค่อมผู้หนึ่ง จะไม่ยินยอมได้อย่างไร
เพื่อการค้าไม่เสียหายของบิดา เพื่อความรักที่เห็นแก่ตัวของมารดา เพื่อที่น้องสาวจักแย่งชิงคู่หมั้นของพี่สาว เพื่อสลัดสตรีน่ารำคาญออกจากชีวิตของจางฉวน เรื่องราวจึงเป็นเช่นนี้
ชิงหลินผู้โง่เขลาต้องถูกกระทำอย่างมิอาจเลี่ยงได้
ดูเถิดว่าผู้ที่ช่วยเหลือชิงหลินจากการตกน้ำกลับกลายเป็นหมากให้ชายโฉดหญิงชั่วไปเสียได้ กระทั่งชาวบ้านยังถูกทำให้กลายเป็นเครื่องมืออย่างง่ายดาย
กงหนิวถูกชาวบ้านรุมด่า ถูกข่มขู่สารพัด ถึงขั้นมาสาดน้ำมันสนเผาบ้านจนเกือบจะมอดไหม้ ยังดีที่ยับยั้งได้ทัน
จากนั้นพวกชาวบ้านก็ยัดเยียดชิงหลินให้กับเขา
การแต่งงานจึงเกิดขึ้นเช่นนี้
ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะชายหญิงต่ำช้าคู่นั้น
พอคิดถึงกงหนิว ซานซานพลันขมวดคิ้ว
ถึงแม้จะนางเป็นจอมยุทธ์ที่ฝึกวิชาเลวทรามกว่าผู้ใด ความเมตตาเปี่ยมคุณธรรมไม่เคยเผย ทว่าความคิดในแง่เหตุและผลยังคงมี
ศึกบนเตียงนอนเมื่อคืนย่อมไม่อาจโกรธเคืองเขา
นางรู้ดีว่าชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมามิได้มีความผิดอันใด และตัวเขาก็กลายเป็นเพียงเครื่องมือให้จางฉวนกับชิงลี่เช่นกัน
ที่สำคัญการเข้าหอในคืนแต่งงานล้วนต้องกระทำอยู่แล้ว
อีกอย่าง…ในความรู้สึกของซานซานนั้น ชายผู้นี้ก็หาได้น่าเกลียดน่ากลัวตามความรู้สึกของสตรีผู้มีสายตาคับแคบดังเช่นชิงหลินไม่ ตรงกันข้าม...ซานซานกลับรู้สึกว่าเขามีเสน่ห์เร้าใจ รูปร่างหรือก็สูงใหญ่ ล่ำสันน่าขยำยิ่ง แค่มีแผลเป็นบนใบหน้าเท่านั้นเอง ชาติที่แล้วก่อนตายนางก็มีเช่นกัน ไม่นับว่าเป็นอันใด
ถึงแม้ว่าใบหน้าจะมีแผลเป็นและหนวดเคราสากระคาย แต่นั่นกลับมิใช่เรื่องใหญ่ เรื่องราวอันน่ารังเกียจเกี่ยวกับชายผู้นี้มีเรื่องเดียว คือเข้าหออย่างอุกอาจจนเกินไป
หากต้องร่วมเตียงครั้งหน้า นางต้องบอกให้เขานุ่มนวลกว่านี้ จะได้ไม่ฝากความเจ็บระบมให้ร่างนี้มากนัก ควรมีเพียงความเสียวซ่านมากสักหน่อยก็พอ...
ซานซานปิดเปลือกตาลงช้าๆ ยอมรับชะตากรรมนี้แต่โดยดี นางยันกายลุกขึ้น เดินไปยังหีบเสื้อผ้าที่ตั้งอยู่กับสินเจ้าสาว หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง จึงสังเกตได้ว่าสินเดิมเหล่านี้ช่างน้อยนิดประหนึ่งแค่ย้ายบ้านเท่านั้น
คนบ้านหานช่างตระหนี่เสียนี่กระไร!
เมื่อหาชุดมาใส่จนเรียบร้อย เกล้าผมเรียบง่าย ปักปิ่นไม้หนึ่งอัน ก็หยิบคันฉ่องขึ้นมามองดวงหน้าของตนเนิ่นนาน
ชิงหลินผู้นี้งดงามไม่เบา ดวงหน้าอ่อนหวาน คิ้วโก่งสวย ดวงตาดำขลับ จมูกโค้งงามรับกับริมฝีปากชุ่มชื่นสีแดงระเรื่อ ผิดกับซานซานคนเดิมที่อัปลักษณ์อย่างสิ้นเชิง
อา...สตรีตรงหน้าคือนางจริงรึ?
ซานซานเอียงหน้าซ้ายขวา น้ำตาปริ่มๆ ด้วยความตื้นตัน ในใจหายโกรธเคืองอาจารย์ที่ลงทัณฑ์ในบัดดล
ชั่วขณะที่กำลังขอบคุณอาจารย์ที่ฆ่ากันให้ตายจนวิญญาณกระเด็นออกมาเข้าร่างสตรีอาภัพผู้งดงาม ซานซานก็เหลือบตามองสภาพอันยับย่นบนเตียงแวบหนึ่ง เห็นมีคราบเลือดสีแดงบนผ้าขาวก็กะพริบตาเบาๆ ในใจนึกเสียดายไม่น้อย ที่ไม่อาจรับรู้ความรู้สึกเสียวซ่านแห่งการเข้าหอ เพราะร่างนี้ทิ้งไว้เพียงความเจ็บหน่วงช่วงกลางลำตัว
เฮ้อ!
หญิงสาวถอนหายใจเสียดายมาก จากนั้นก็เดินสำรวจภายในบ้านอย่างใจเย็น เห็นมีร่องรอยการถูกไฟเผาไหม้เต็มไปหมดก็ให้รู้สึกผิดต่อผู้มีพระคุณของชิงหลิน ที่บัดนี้กลายเป็นสามีของนางแล้ว
หลังพุ่มไม้ริมลำธาร ซึ่งห่างออกมาไกลพอควรจากตัวบ้านไม้ไผ่ที่มีรอยถูกไฟไหม้เสียหายไปหลายส่วน
สายน้ำเย็นใสไหลเอื่อยเฉื่อยสะท้อนแสงตะวันแผดกล้า บุรุษหนุ่มหลังค่อมสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบทั้งเก่าทั้งขาด นั่งตกปลาอย่างเงียบงัน ท่าทางเคร่งขรึมเย็นชา แผ่กลิ่นอายแห่งราชันย์ออกมา
เยื้องไปทางข้างกายด้านซ้ายของเขา คือชายชุดดำกำลังค้อมศีรษะ ประสานมือ คุกเข่าหนึ่งข้างอยู่อย่างเงียบเชียบ
ภายใต้หนวดเครารุงรังเต็มไปด้วยริ้วรอยแผลเป็นอันปิดบังรูปโฉมหล่อเหลาจนเผยเพียงความน่าเกลียดน่ากลัวออกมา กำลังมีแววตาเย็นเยียบทวีความหงุดหงิดอย่างรุนแรง สืบเนื่องจากเรื่องราวอันแสนจะอัปยศเมื่อคืนวาน
ถังจ้าวเหว่ย คือนามที่แท้จริงของเขา
น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูแปล่งหูทว่ากลับแฝงความทรงอำนาจเอาไว้ เริ่มเอ่ยคำออกมาจากริมฝีปากได้รูปที่ถูกหนวดสากระคายปกคลุมจนมิด
“เมื่อคืนข้าถูกวางยาปลุกกำหนัด หาไม่คงมิทำเรื่องหยาบช้าเช่นนั้นกับนางเป็นแน่!”
บุรุษชุดดำสะดุ้งสุดตัว นึกตระหนกกับความผิดของตน ที่เจ้านายถูกวางยาแต่ไม่อาจช่วยเหลือ เขาเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า
“เพื่อความแนบเนียนในการซ่อนเร้นตัวตนที่แท้จริงของพระองค์ กระหม่อมจึงไม่อาจขัดขวางแผนการบ้านหานพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเหว่ยปรายตามองอย่างเยือกเย็น แม้ว่ารูปร่างยามนี้จักมีกระดูกโค้งงอผิดรูปจนอัปลักษณ์ หากแต่สายตาคมกล้าภายใต้เรียวคิ้วกระบี่เข้มหนากลับแผ่บารมีกดข่มรุนแรงออกมา
