บทที่ 105 105

105

“ป้าไปก่อนนะ” กัญญายิ้มให้รุ่งรุจีอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มใบหน้าหอมแก้มลูกสาวทั้งซ้ายขวา กระซิบเบาๆ ข้างหูของคนไข้ว่า “เดี๋ยวแม่มานะผึ้ง” จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องพักฟื้น ปล่อยให้รุ่งรุจีทำหน้าที่คนเฝ้าไข้ชั่วคราว

อัชฌาเดินไปเดินมาอยู่ในห้องส่วนตัวภายในบ้านหรูติดทะเลสาบ เธอกำลังคิดถึงวชิร...