บทที่ 196 196
196
“แต่ แต่วรรณกลัวคุณณัชญ์ตาย” อรุณวรรณพูดทั้งน้ำตา ความสับสนเกิดขึ้นในใจ
“ไม่ตายหรอกน่า ก็แค่ยากดประสาทเท่านั้น ไม่ใช่ยาพิษซะหน่อย คุณณัชญ์กินเข้าไปสองสามวันสมองก็เบลอแล้ว ไม่ถึงกับตายหรอก แต่ถ้าเธอไม่ทำ ยายเธอนั่นแหละจะตาย”
เสียงหวานตวาดดัง คนที่กำลังร้องไห้อยู่เมื่อได้ยินประโยคนี้ยิ่งร้องไห...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 1
2. บทที่ 2 2
3. บทที่ 3 3
4. บทที่ 4 4
5. บทที่ 5 5
6. บทที่ 6 6
7. บทที่ 7 7
8. บทที่ 8 8
9. บทที่ 9 9
10. บทที่ 10 10
11. บทที่ 11 11
12. บทที่ 12 12
13. บทที่ 13 13
14. บทที่ 14 14
15. บทที่ 15 15
16. บทที่ 16 16
17. บทที่ 17 17
18. บทที่ 18 18
19. บทที่ 19 19
20. บทที่ 20 20
21. บทที่ 21 21
22. บทที่ 22 22
23. บทที่ 23 23
24. บทที่ 24 24
25. บทที่ 25 25
26. บทที่ 26 26
27. บทที่ 27 27
28. บทที่ 28 28
29. บทที่ 29 29
30. บทที่ 30 30
31. บทที่ 31 31
32. บทที่ 32 32
33. บทที่ 33 33
34. บทที่ 34 34
35. บทที่ 35 35
36. บทที่ 36 36
37. บทที่ 37 37
38. บทที่ 38 38
39. บทที่ 39 39
40. บทที่ 40 40
41. บทที่ 41 41
42. บทที่ 42 42
43. บทที่ 43 43
44. บทที่ 44 44
45. บทที่ 45 45
46. บทที่ 46 46
47. บทที่ 47 47
48. บทที่ 48 48
49. บทที่ 49 49
50. บทที่ 50 50
51. บทที่ 51 51
52. บทที่ 52 52
53. บทที่ 53 53
54. บทที่ 54 54
55. บทที่ 55 55
56. บทที่ 56 56
57. บทที่ 57 57
58. บทที่ 58 58
59. บทที่ 59 59
60. บทที่ 60 60
61. บทที่ 61 61
62. บทที่ 62 62
63. บทที่ 63 63
64. บทที่ 64 64
65. บทที่ 65 65
66. บทที่ 66 66
67. บทที่ 67 67
68. บทที่ 68 68
69. บทที่ 69 69
70. บทที่ 70 70
71. บทที่ 71 71
72. บทที่ 72 72
73. บทที่ 73 73
74. บทที่ 74 74
75. บทที่ 75 75
76. บทที่ 76 76
77. บทที่ 77 77
78. บทที่ 78 78
79. บทที่ 79 79
80. บทที่ 80 80
81. บทที่ 81 81
82. บทที่ 82 82
83. บทที่ 83 83
84. บทที่ 84 84
85. บทที่ 85 85
86. บทที่ 86 86
87. บทที่ 87 87
88. บทที่ 88 88
89. บทที่ 89 89
90. บทที่ 90 90
91. บทที่ 91 91
92. บทที่ 92 92
93. บทที่ 93 93
94. บทที่ 94 94
95. บทที่ 95 95
96. บทที่ 96 96
97. บทที่ 97 97
98. บทที่ 98 98
99. บทที่ 99 99
100. บทที่ 100 100
101. บทที่ 101 101
102. บทที่ 102 102
103. บทที่ 103 103
104. บทที่ 104 104
105. บทที่ 105 105
106. บทที่ 106 106
107. บทที่ 107 107
108. บทที่ 108 108
109. บทที่ 109 109
110. บทที่ 110 110
111. บทที่ 111 111
112. บทที่ 112 112
113. บทที่ 113 113
114. บทที่ 114 114
115. บทที่ 115 115
116. บทที่ 116 116
117. บทที่ 117 117
118. บทที่ 118 118
119. บทที่ 119 119
120. บทที่ 120 120
121. บทที่ 121 121
122. บทที่ 122 122
123. บทที่ 123 123
124. บทที่ 124 124
125. บทที่ 125 125
126. บทที่ 126 126
127. บทที่ 127 127
128. บทที่ 128 128
129. บทที่ 129 129
130. บทที่ 130 130
131. บทที่ 131 131
132. บทที่ 132 132
133. บทที่ 133 133
134. บทที่ 134 134
135. บทที่ 135 135
136. บทที่ 136 136
137. บทที่ 137 137
138. บทที่ 138 138
139. บทที่ 139 139
140. บทที่ 140 140
141. บทที่ 141 141
142. บทที่ 142 142
143. บทที่ 143 143
144. บทที่ 144 144
145. บทที่ 145 145
146. บทที่ 146 146
147. บทที่ 147 147
148. บทที่ 148 148
149. บทที่ 149 149
150. บทที่ 150 150
151. บทที่ 151 151
152. บทที่ 152 152
153. บทที่ 153 153
154. บทที่ 154 154
155. บทที่ 155 155
156. บทที่ 156 156
157. บทที่ 157 157
158. บทที่ 158 158
159. บทที่ 159 159
160. บทที่ 160 160
161. บทที่ 161 161
162. บทที่ 162 162
163. บทที่ 163 163
164. บทที่ 164 164
165. บทที่ 165 165
166. บทที่ 166 166
167. บทที่ 167 167
168. บทที่ 168 168
169. บทที่ 169 169
170. บทที่ 170 170
171. บทที่ 171 171
172. บทที่ 172 172
173. บทที่ 173 173
174. บทที่ 174 174
175. บทที่ 175 175
176. บทที่ 176 176
177. บทที่ 177 177
178. บทที่ 178 178
179. บทที่ 179 179
180. บทที่ 180 180
181. บทที่ 181 181
182. บทที่ 182 182
183. บทที่ 183 183
184. บทที่ 184 184
185. บทที่ 185 185
186. บทที่ 186 186
187. บทที่ 187 187
188. บทที่ 188 188
189. บทที่ 189 189
190. บทที่ 190 190
191. บทที่ 191 191
192. บทที่ 192 192
193. บทที่ 193 193
194. บทที่ 194 194 อรุณวรรณหลังจากที่วิ่งออกมาจากงานเลี้ยง เธอได้นั่งแท็กซี่กลับมายังที่พักทันที พอถึงห้องก็ทุ่มตัวไปยังเตียงนอน ระบายความอัดอั้นและความรู้สึกทั้งหลายแหล่ผ่านทางน้ำตาและเสียงสะอื้นที่ทวีความดังมากขึ้นเรื่อยๆ กำปั้นน้อยๆ ทุบลงไปยังที่นอนหลายครั้ง คล้ายจะช่วยระบายความอึดอัดอีกทางหนึ่ง ระหว่างที่ร้องไห้ตัวโยน สมองของอรุณวรรณได้ครุ่นนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา เริ่มจากวันแรกที่ได้รู้จักเขมิกาและตัดสินใจทำตามที่อีกฝ่ายสั่งอย่างไม่มีข้อต่อรองนับตั้งแต่วันนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป จากคนที่ดำเนินชีวิตในแบบที่ตนเองต้องการ การณ์กลับเป็นว่าต้องตกอยู่ในอาณัติของเขมิกา กระทำในสิ่งที่เธอคิดว่ายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกวัน จะถอนตัวก็ไม่ได้ เนื่องจากถลำลึกมากเกินกว่าที่จะหันหลังกลับ จะมีใครรู้บ้างหรือไม่ว่า แท้จริงแล้วอรุณวรรณไม่ต้องการทำตามที่เขมิกาสั่งสักนิดเดียว ความต้องการของเธอมีเพียงอย่างเดียว ในตอนนั้น ตอนที่ตอบตกลงร่วมมือกับเขมิกา เธอต้องการเพียงแก้แค้นเอาคืนวชิราภรณ์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เป็นเพราะเขมิกาจับยายของเธอเป็นตัวต่อรองในการสั่งนู่นนี่ให้เธอทำตาม ให้เธอเป็นตัวออกโรงเดินเกมทุกอย่าง แม้ว่าจะไม่เต็มใจทว่าก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ จะหยุดก็ไม่ได้ เดินหน้าต่อก็รู้สึกผิดในการกระทำของตนมากขึ้น แต่วันนี้อรุณวรรณมีความคิดที่เปลี่ยนไป ความจริงและสายตาของทุกคนในงานจัดเลี้ยง แทบจะฆ่าให้เธอตายทั้งเป็น โดยเฉพาะสายตาของณัชญ์ ที่แสดงออกให้เห็นถึงความรังเกียจ ชิงชังและไม่ต้องการเข้าใกล้ ทำให้เธออยากจะหนีไปให้ไกลๆ หลบหลีกหนีความเจ็บปวดทางจิตใจ เธอไม่รู้เลยว่าร้องไห้นานแค่ไหน สภาพใบหน้าจะบวมมากน้อยเพียงไร เธอร้องไห้ ร้องและร้อง ปลดปล่อยความทุกข์ ความเศร้า ความเสียใจและสำนึกผิดให้มากที่สุด จนเธอพล่อยหลับไป มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ประตูห้องพักถูกเคาะอยู่หลายสิบครั้ง คนที่เพิ่งตื่นเดินงัวเงียไปยังประตู ก่อนจะเปิดออกกว้างโดยไม่ได้ถามไถ่ว่าเป็นใคร “กว่าจะเปิดฉันเคาะประตูมือแทบหัก” เสียงของเขมิกาดังขึ้น ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาในห้องพักของอรุณวรรณ “คุณเขม” อาการงัวเงียของเจ้าของห้องหายเป็นปลิดทิ้ง หลังจากที่รู้ว่าใครเป็นคนเคาะประตู “ใช่ ฉันเอง” เขมิกาตวาดอรุณวรรณอีกรอบ แสยะยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหมองเศร้า ตาบวมของอีกฝ่าย “ที่มาเปิดช้าเพราะร้องไห้จนหลับไปสิท่า” วาจาเสียดสีเปล่งออกมา “คุณเขมมีอะไรคะ” อรุณวรรณกลั้นใจถาม รู้ดีว่าการมาที่นี่ของเขมิกาทุกครั้งจะต้องมีงานให้ตนเองทำเสมอ และครั้งนี้ก็คงเป็นเหมือนทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา “มีสิ ถ้าไม่มีคงไม่มาที่นี่หรอก” “วรรณไม่อยากทำแล้วนะคะ แค่นี้ก็คงพอแล้ว ตอนนี้ผึ้งก็นอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ คงลุกมาแย่งใครจากคุณเขมไม่ได้หรอกค่ะ” “แกรู้ได้ยังไงนังวรรณ แกไมได้อยู่ในเหตุการณ์ตลอดนี่จึงไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง พี่ธัญญ์เลือกมัน เลือกผู้หญิงที่นอนนิ่งบนเตียง แทนที่จะเลือกฉัน นั่นไม่ได้ทำให้ฉันแค้นเท่าที่ฉันรู้ว่ามันคือพี่สาวต่างแม่ และที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือ สาเหตุที่มันแย่งแฟนของฉันก็เพราะมันต้องการแก้แค้นแม่ของฉัน คิดแล้วมันน่าเจ็บใจ น่าจะฆ่ามันให้ตายรู้แล้วรู้รอดไปเลย” เขมิกาคิดถึงข้อนี้ทีไร เสียดายมาจนถึงทุกวันนี้ ยุติปัญหาด้วยการปลิดชีวิตวชิราภรณ์ตั้งแต่แรกก็คงจะดี ทุกอย่างจะได้จบกันไป อรุณวรรณอึ้งไปในวินาทีนั้นที่รู้ว่าวชิราภรณ์เป็นพี่สาวต่างมารดาของเขมิกา จะเป็นมาอย่างไรนั้นเธอไม่ได้ถามเพื่อให้ได้ข้อมูลกระจ่างแจ้ง เพราะไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขมิกามากไปกว่านี้ รู้เท่าที่เขมิกาบอกนั่นคือทางที่ดีที่สุด “เอ่อ...แล้วคุณเขมจะทำยังไงคะ” “คนที่ฉันจะจัดการมีตั้งหลายคน ไหนจะผึ้ง ไหนจะแองจี้กับเพื่อนทั้งสองคนของมันอีก สาระแนไม่เข้าเรื่อง คอยดูนะฉันจะจัดการมันให้จังหนับเลย” เขมิกาพูดอย่างเคียดแค้นสามสาวเพื่อนซี้ “ว่าแต่คลิปที่ฉันให้เอาไปขู่แองจี้กับเพื่อนของมัน เธอยังเก็บไว้หรือเปล่า” จอมวางแผนหมายถึงคลิปในวันที่ทั้งสามรุมทำร้ายวชิราภรณ์ที่ผับ “เอ่อ...คือ...คือว่า วรรณเผลอลบทิ้งไปแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อย ข้อเท็จจริงอรุณวรรณไม่ได้เผลอลบ เธอตั้งใจลบทิ้งต่างหาก เขมิกาได้ยินดังนั้นเกิดความโกรธทันที “นังโง่ ทำอีท่าไหนถึงได้เผลอลบ แล้วทีนี้จะเอาอะไรไปขู่มัน” “วรรณขอโทษคะ” “ช่างมัน แล้วค่อยหาทางเอาคืนมันทีหลัง เรื่องของผึ้งเอาไว้ก่อนด้วย ฉันมีเรื่องด่วนที่จะให้เธอทำ” พูดจบก็ล้วงหยิบสมุดบันทึกที่อยู่ในกระเป๋าสะพายออกมา โยนไปให้อรุณวรรณที่ยืนห่างจากตนเองไม่มาก “อ่านดูแล้วฉันจะบอกว่าให้เธอทำอะไร” อรุณวรรณเปิดสมุดบันทึกที่เธอจำได้ว่า ณัชญ์กอดเอาไว้ตลอดเวลาที่อยู่ในงานแต่งงานของธัญญ์ มือนุ่มเปิดสมุดบันทึกออก แค่อ่านตัวหนังสือโย้เย้ตัวแรก เลือดลมของเธอก็ทำงานผิดปกติ หัวใจลุ้นระทึก เต้นแรงมากจนเธอกลัวว่าจะตกอยู่ในสภาวะหัวใจวาย หน้าเริ่มซีดลงทุกขณะ มืออันสั่นเทาพลิกเปิดไปทีละหน้า เช่นเดียวกับดวงตากวาดอ่านตัวหนังสือที่เขียนอยู่ในนั้น ทุกตัวอักษรเสมือนคมมีดกรีดกลางใจ ...มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ไม่อยากจะเชื่อเลย “ไง ถึงกับตะลึงเลยใช่ไหม เพราะเธอนั่นแหละชะล่าใจเล่าเรื่องที่ไม่ควรเล่าให้คุณณัชญ์ฟัง เป็นไงล่ะจะได้ซวยกันถ้วนหน้าก็งานนี้แหละ” เขมิกาต่อว่าอรุณวรรณยกใหญ่ มองเจ้าของห้องตาขุ่น “มะ...มันเกิดขึ้นได้ยังไง ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้” อรุณวรรณครางอย่างเจ็บปวดใจ นั่นเท่ากับว่าณัชญ์รู้เรื่องที่เธอทำ รู้ว่าทำอะไรไว้กับวชิราภรณ์บ้าง ทุกเหตุการณ์ ทุกความรู้สึกของเธอในตอนนั้นๆ ถูกถ่ายทอดให้ณัชญ์ฟังจนหมดสิ้น เธอคงไม่มีหน้าไปหาเขาอีกแล้ว จบสิ้นกันแล้วความรักที่ปักหลักให้เขามานาแรมปี อับปางลงเพราะความคิดผิด ทำผิดของเธอเอง
195. บทที่ 195 195
196. บทที่ 196 196
197. บทที่ 197 197
198. บทที่ 198 198
199. บทที่ 199 199
200. บทที่ 200 200
201. บทที่ 201 บทไม่มีชื่อ
202. บทที่ 202 202
203. บทที่ 203 203
204. บทที่ 204 204
205. บทที่ 205 205
206. บทที่ 206 206
207. บทที่ 207 207
208. บทที่ 208 208
209. บทที่ 209 209
210. บทที่ 210 210
211. บทที่ 211 211
212. บทที่ 212 212
213. บทที่ 213 213
214. บทที่ 214 214
215. บทที่ 215 215
216. บทที่ 216 216
217. บทที่ 217 217
218. บทที่ 218 218
219. บทที่ 219 219
220. บทที่ 220 220
221. บทที่ 221 221
222. บทที่ 222 222
223. บทที่ 223 223
224. บทที่ 224 224
225. บทที่ 225 225
226. บทที่ 226 226
227. บทที่ 227 227
228. บทที่ 228 228
229. บทที่ 229 229
230. บทที่ 230 230
231. บทที่ 231 231
232. บทที่ 232 232
233. บทที่ 233 233
234. บทที่ 234 234
235. บทที่ 235 235
236. บทที่ 236 236
237. บทที่ 237 237
238. บทที่ 238 238
239. บทที่ 239 239
240. บทที่ 240 240
241. บทที่ 241 241
242. บทที่ 242 242
243. บทที่ 243 243
ย่อ
ขยาย
