บทที่ 40 อย่ายิ้มให้ผมแบบนี้อีก

“ใช่ ผมมีคนที่คอยเป็นหูเป็นตาแทนผมอยู่ในบ้าน แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ให้เขาจับผิดคุณนะ แค่คอยดูแลเผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากล จะได้ช่วยได้ทันเวลา”

“พูดซะเหมือนบ้านนั้นเป็นดินแดนอันตรายยังไงยังงั้น” กันติชาบ่นเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้จริงจังนัก เธอรู้สึกว่ากวินคิดมากเกินไป

“อันตรายหรือไม่ก็เถอะ...แต่วันนี้คุณก็เ...