บทที่ 58 ผมสั่งให้คุณหนีไป

กันติชาประคองกวินขึ้นทางลาดชันอย่างระมัดระวัง ขณะเดียวกันกวินก็แสดงความอดทนอย่างน่าชื่นชม เขาไม่ปริปากบ่น มีเพียงเสียงกัดฟันเพื่อระงับความปวดที่แล่นขึ้นมาทุกครั้งที่ต้องเคลื่อนไหว ร่างทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ สภาพของเขาในตอนนี้ทำให้กันติชารู้สึกสงสารจับใจ

ทั้งคู่เดินเลาะแนวต้นไม้ไปเรื่อยๆ จนกระทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ