บทที่ 94 หลงกล

คำพูดของกันติชากลับทำให้อรุณประไพหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าที่ไร้แม้เศษเสี้ยวของความสำนึกผิด

“กรรมเหรอ หน้าตามันเป็นยังไงฉันไม่เคยเห็น แล้วถ้ามันมีจริง ป่านนี้มันต้องจัดการฉันไปนานแล้ว” อรุณประไพกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาเย็นเยือกสบกับสายตาของกันติชาอย่างท้าทาย

“อีกอย่างพี่สาว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ