บทที่ 15 นางพิมพ์นารา เจษฏาพิพัฒน์

นิษฐกรณ์ยืนตะลึงงันอยู่กับที่ หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับพองโตขึ้นมาในพริบตา ความหม่นหมองที่แบกเอาไว้ตลอดหลายวันพลันจางหายไปอย่างน่าประหลาด ราวกับถูกลบเลือนด้วยภาพเบื้องหน้า เขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้...แต่ในวินาทีนั้น เขากลับรู้สึกเต็มใจที่จะเข้าพิธีแต่งงาน มากกว่าที่เคยคิดไว้หลายเท่า...