บทที่ 27 เธอคือสมบัติของฉัน

ในยามนี้ ความโกรธได้ครอบงำทุกสำนึกของนิษฐกรณ์ ยิ่งนึกภาพตามเนื้อหาที่เขาเพิ่งอ่านจบ หัวใจก็ยิ่งเดือดดาล เขารู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี และถูกเธอหลอกลวงมาโดยตลอด

เขาแต่งงานกับเธอมาเกือบเดือน นอกจากคืนนั้น เขาไม่เคยแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ เพราะคิดว่าเธอยังไม่พร้อม และอยากถนอมเธอไว้ ที่ไหนได้… ...