บทที่ 48 เสน่หา

“อ๊ะ...คิด...คิดถึงค่ะ”

พิมพ์นาราไม่อาจทนต่อความทรมานได้อีกต่อไป เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงอันพร่าสั่น ซึ่งความจริงนั้นเธอทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา และอยากให้เขาเข้ามาในตัวเธอเดี๋ยวนี้

แต่ดูเหมือนนิษฐกรณ์ยังอยากจะรั้งเวลา แม้เธอจะสัมผัสได้ว่าเขาพร้อมยิ่งกว่าพร้อม

เธอกำลังจะไม่ไหว อารมณ์อันล้ำลึกทำเธอปั่นป่วนไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ