บทที่ 50 หาทางออก

“พิมพ์ เป็นอะไรไป”

เสียงเรียกของเพื่อนรักดึงพิมพ์นาราให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันวุ่นวาย หญิงสาวหันไปสบตาคนถาม ก่อนจะยิ้มให้อย่างจืดจาง เมื่อรู้ตัวว่าเผลอใจลอยไปกับเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อตอนสาย

แม้ความกลุ้มจะอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอก็ยังไม่พร้อมให้ใครรับรู้เรื่องนี้ จึงได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ...