บทที่ 82 รักคือการให้อภัย

จวบจนเกือบค่ำ บิดากับแม่เลี้ยงของเธอก็มาถึง สีหน้าทั้งคู่ดูไม่สู้ดี โดยเฉพาะเมขลา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำจากการร่ำไห้อย่างหนักหน่วง เพราะตัวเธอเองก็เป็นแม่ พิมพ์นาราจึงเข้าใจความรู้สึกของเมขลาอย่างลึกซึ้ง ความไม่ชอบพอในอดีตจางหายไปสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจ เวทนา และความสงสาร

เมื่อเห็นทั้งสองเดิ...