บทที่ 83 ต่อแขนต่อขา

“พิมพ์อยากให้พี่นิษฐ์รักค่ะ… รักให้สมกับที่เราต้องห่างกันตั้งหลายเดือน” เสียงของเธอนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความคิดถึงอย่างลึกซึ้ง ดวงตาที่ทอดมองเขาสะท้อนถึงความรู้สึกที่เก็บกดมานานแสนนาน

นิษฐกรณ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเพราะหัวใจเต้นแรงเกินควบคุม แม้จะโหยหาเธอเพียงใด ...