บทที่ 16 กับดักลวง

บุตรชายคนเล็กยิ้ม ใช่ว่าไม่อยากทำแต่เพราะเป็นงานไม่ถนัดเอาเสียเลย ต่อให้เขามีฝีมือทำแต่ใช่ว่าจะถูกอกถูกใจ เมื่อก่อนเคยเป็นนักศึกษาฝึกงาน มีคนเอาอกเอาใจพอลับหลังนินทาเสียๆ หายๆ สังคมแบบนี้เขาเกลียดที่สุด

“ผมขอเวลาครับป๊า”เขายังคงปฏิเสธ

“ไม่เป็นไร แค่ลื้อกลับมาอยู่บ้าน อั้วก็ดีใจแล้ว”

แก้วกัลยาไม่พ...