บทที่ 29 คนที่ไม่ต้องการพบและความรู้สึกอันแสนบอบบาง

มือข้างหนึ่งปิดปากสะอื้น หัวใจเจ็บร้าว คนเป็นแม่มองลูกแววตาหม่นเศร้าหันกลับสาวเท้าอย่างเชื่องช้า ธัญจกรหลุบตามองพื้นน้ำตาคลอ สภาพแม่ไม่เหลือเค้าโครงความงดงาม มีเพียงร่องรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลาและผิวกายอันดำกร้าน เสื้อผ้ามอมแมม เพราะอะไรกันทั้งที่อยู่สุขสบายกลับเลือกสนองกิเลศตัณหาตนเองจนกลายเป็นแบบนั้...