บทที่ 162 คิดได้ก็สายไปแล้ว

เมื่อทุกคนรับรางวัลแล้วก็ดื่มกินและเต้นรำกันอย่าสนุกสนานจนกระทั่งเที่ยงคืนก็ทยอยกลับที่ละคนสองคนและเอกรินทร์ได้จัดรถของโรงแรมไปส่งทุกคนที่เมาขับรถกลับไม่ไหวก็เหลือแต่เพื่อนสนิทของเจ้าบ่าวกับน้องๆและฝ่ายหญิงก็เหลือว่าที่เจ้าสาว กัญชรีและภัทริน

“เชิญทุกคนตามสบายนะ กูพาหนูชาร์มกับลูกไปนอนก่อน” จุลภัทร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ