บทที่ 1 1

แสงสีส้มอ่อน ๆ ในยามเช้าพัดผ่านม่านสีอ่อนที่โบกพลิ้วไปตามแรงลม แสงแดดในยามเช้าทอประกายสาดส่องให้เห็นร่างบางอรชรนอนแน่นิ่งบนเตียงกว้าง ไม่นานนักหญิงสาวเริ่มขยับกายอย่างอ่อนแรงในชุดนอนกระโปรงสีขาวดูสะอาดหูสะอาดตายิ่งนัก ขนตางอนยาวค่อย ๆ พยายามลืมตาขึ้น

เธอมองสถานที่ที่รู้สึกแปลกประหลาดไป ความรู้สึกอาการเจ็บที่ศีรษะทำให้หญิงสาวยกมือขึ้นมาจับที่ขมับ พบว่าถูกพันด้วยผ้าพันแผลรอบศีรษะ เธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แต่พยายามเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ก่อนจะหันไปอีกทางเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้หล่อนอยู่ เหมือนพอรู้ว่าหล่อนรู้สึกตัว ชายคนดังกล่าวจึงหันหน้ามา ใบหน้าคมคายคิ้วหนาดกดำกับจมูกโด่งเป็นสัน แต่แววตาของเขาที่จ้องมองมา กลับทำให้หล่อนรู้สึกหนาวขึ้นอย่างรู้สึกได้

เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครทำไมถึงได้มองเธอด้วยสายตาอยากจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนี้ หล่อนคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

"ไง! ทำไมไม่ตายไปเลยล่ะ!" ประโยคแรกที่เธอได้ยินกับคนแปลกหน้าทำเอาสั่นกลัวขึ้นมา น้ำเสียงเหมือนเกลียดชังเธอมานานเป็นร้อย ๆ ปี

"ฉะ ฉันหิวน้ำ" เธอพูดออกมาด้วยเสียงแหบพร่าตอนนี้รู้สึกคอแห้งเหมือนไม่ได้มีอะไรลงคอมานาน แต่ชายตรงหน้ายังคงยืนจ้องมาไม่กระดิกไปไหน น้ำเสียงหัวเราะในลำคอดังออกมาก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาร่างบางอ้อนแอ้นของหญิงสาว

"พอใกล้ตายถึงกลับมาหาฉันเหรอห๊ะ! ปลายฝน!" น้ำเสียงทรงพลังพูดออกมาพร้อมสายตาดุดันจ้องมองผู้หญิงที่เพิ่งได้สติฟื้นขึ้นมา หญิงสาวมองผู้ชายตรงหน้าอย่างแปลกใจ เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดจาแบบนี้กับเธอ

"คุ คุณเป็นใครเหรอคะ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วฉันเป็นใครเหรอคะ" หญิงสาวร่างบางอรชรถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอจู่ ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมา

"ไม่ต้องมาตอแหล เลิกเสแสร้งสักที ผู้หญิงอย่างเธอคิดเหรอว่าฉันจะเชื่อ!" ครั้งนี้คนที่ถูกเรียกว่า 'ปลายฝน' เริ่มหวาดกลัวชายตรงหน้า เธอพยายามยันกายขยับตัวหนี แต่ทว่ามือหนาของ 'เหมันต์' กลับกระชากขาเธอพร้อมดึงอย่างแรงจนเธอสะดุ้งตกใจ

"ออกไปนะ คุณเป็นใคร ทำไมทำกับฉันแบบนี้!" เธอพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มกัดฟันเมื่อได้ยินที่เธอเอ่ยปากไล่เขาออกมา

"ฉันเป็นใครน่ะเหรอ! ผัวเธอไงปลายฝน ผัวหน้าโง่ที่ถูกเธอสวมเขาให้อย่างหน้าด้าน ๆ ผู้หญิงสำส่อนมักมากอย่างเธอ ฉันขยะแขยงที่สุด!" พอได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวทำหน้าตกใจอย่างไม่เชื่อหู ผู้ชายคนนี้เป็นสามีเธองั้นหรือทำไมเธอไม่รู้สึกคุ้นเขาเลยสักนิด ยิ่งพยายามคิดเธอยิ่งปวดหัว สองมือยกขึ้นมาบีบขมับอย่างเจ็บปวด

"กรี๊ดดด ปวดหัว ฉันปวดหัว!" เธอร้องออกมาจนเหมันต์มองอย่างตกใจ ก่อนภาพสีดำจะตัดลงหญิงสาวเป็นลมหมดสติไป

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณเหมันต์!" เสียงแม่บ้านวัย 40 กว่าปี รีบเปิดประตูเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงอดีตคุณผู้หญิงร้องออกมา

"ไม่รู้ว่าตายไปรึยัง ฝากดูด้วยนะป้าอ้อย ผมมีเรื่องต้องไปทำ ไม่มีเวลามาสนใจอะไรไร้สาระแบบนี้หรอก" ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะกระทืบเท้าออกจากห้องนอนไป ป้าอ้อยมองตามอย่างถอนหายใจ เธอรู้เรื่องทุกอย่างดี ไม่แปลกที่เหมันต์จะโกรธเกลียดปลายฝนขนาดนี้

ป้าอ้อยหรือแม่บ้านคนสนิทที่มีตำแหน่งควบ คือแม่นมของ 'เหมันต์' เธอรีบโทรไปตามคุณหมอนิวัติมาดูอาการของหญิงสาวอย่างเป็นห่วง ถึงแม้สิ่งที่ปลายฝนเคยทำมันยากที่จะให้อภัยแต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นแม่ของ 'น้องเมฆ' ลูกชายวัย 4 ขวบของเหมันต์กับเธอ

หลังจากที่หมอนิวัติมาดูอาการ เขาทำหน้าเสียออกมา ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อย

"เป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ" หญิงวัยกลางคนถามขึ้นอย่างสงสัย

"จากที่ดูอาการคนไข้ตื่นตระหนกกลัวบางอย่างจึงทำให้เป็นลมไป"

"แค่นั้นหรือคะ ฉันได้ยินเธอพูดถามว่าตัวเองเป็นใคร และดูเหมือนว่าจำคุณเหมันต์ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"ก็อาจจะเป็นไปได้ที่เธอจะจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ เพราะศีรษะถูกกระแทกเข้าด้วยของแข็ง หมอคิดว่าเธอคงความจำเสื่อมชั่วคราว แต่ไม่ต้องห่วงนะครับป้า ถ้าเราดูแลอย่างใกล้ชิดและเล่าเรื่องเก่า ๆ ให้เธอรู้ เธอก็คงจำได้" เสียงหายใจออกมาอย่างโล่งอกของป้าอ้อย เธอได้ยินอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นมา

ผ่านไปไม่นาน

ร่างของหญิงสาวก็รู้สึกตัวอีกครั้ง เธอยังคงหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ต้องกลัวนะคะคุณปลายฝน นี่ป้าอ้อยเอง คุณจำป้าได้ไหม?" หญิงสาวมองใบหน้าหญิงวัยกลางคนตรงหน้าก่อนจะส่ายหัวไปมา

"จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคะ ทำใจให้สบาย"

"หนูเป็นใครคะ แล้วที่นี่คือที่ไหน?" เธอถามเสียงแหบพร้อมมองดูรอบ ๆ ห้องนอนที่แสนไม่คุ้นตาอีกครั้ง ป้าอ้อยคิ้วขมวดเล็กน้อยที่หญิงสาวแทนตัวเองว่าหนูทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยพูดแบบนี้เลย

"คุณชื่อปลายฝน เป็นภรรยาของคุณเหมันต์เจ้าของเกาะนี้" ภรรยางั้นหรือ เธอแต่งงานกับเขาอย่างนั้นหรือ

"ภรรยา เป็นไปไม่ได้ หนูไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ" เธอพูดปฏิเสธเสียงแข็ง

"คุณความจำเสื่อมอาจจะจำอะไรไม่ได้ตอนนี้ นาน ๆ ไปคุณคงจำได้เอง" ป้าอ้อยบอกหญิงสาวก่อนจะยิ้มให้

"แม่ครับ! แม่กลับมาหาเมฆแล้วใช่ไหมครับ!" เสียงเด็กชายหน้าตาน่ารัก ที่จู่ ๆ ก็เปิดประตูห้องพร้อมวิ่งเข้ามาหาเธอจากที่ไหนไม่รู้ เด็กน้อยปีนเตียงพร้อมกอดเธอแน่นก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้มออกมาอย่างน่าตกใจ เขาคิดถึงมารดาเหลือเกิน หญิงสาวมองอย่างตกใจ