บทที่ 22 22

ตับ ตับ ปั่ก ปั่ก!!!!! เสียงเนื้อกระทบกันจนดังลั่นขึ้นมา มันยิ่งตอกย้ำว่าเขากระทำกับเธอต่ำช้าขนาดไหน

ผ่านไปหลายชั่วโมง

ไม่รู้ว่ากี่ครั้งที่เขากระทำย่ำยีเธออย่างของไร้ค่า เบญจมาศนั่งพิงหัวเตียงพร้อมใบหน้าเปื้อนน้ำตาเต็มไปหมด ไม่ว่าเธอจะร้องไห้ดังขนาดไหนเขาก็ไม่หยุด ไม่เคยปรานีเธอเลยสักครั้ง แววตาขอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ