บทที่ 9 9

"แหมะ ครั้งนี้คนอย่างอีปลายฝนรู้จักกลัวด้วยเว้ย!" เอกชัยพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ แววตามองหญิงตรงหน้าอย่างเหนือกว่า

"จุ๊ ๆ มานี่มาเดี๋ยวตกลงไปศพไม่สวยนะ มาบำเรอฉัน บางทีถ้าฉันติดใจจะจัดงานศพดี ๆ ให้เธอด้วยก็ได้ ไม่ต้องตายเป็นผีไร้ญาติไม่ดีเหรอปลายฝน เอ่อไม่สิกูลืมไปมึงมันก็ไม่มีญาติที่ไหนอยู่แล้วนิ จะตายยังไงใครจะสนล่ะ?"

"อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา กรี๊ดดด!" หญิงสาวถอยจนตกเรือพร้อมศีรษะกระแทกไม้ขอบเรือก่อนจะจมดิ่งหายไป

"เฮ้ย อีปลายฝน!" เอกชัยตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวตกน้ำไปต่อหน้าต่อตา เขาชะโงกหน้ามองลงไปแต่เพราะความมืดกลับมองไม่เห็นแม้เงา

"ช่วยไม่ได้นะเว้ย มึงตกลงไปเอง กูไม่ได้ทำอะไรมึงเลย" เอกชัยรีบใส่เสื้อก่อนจะขับเรือออกไป

ใต้มหาสมุทรอันมืดมิดปลายฟ้าพอมีความรู้สึกอยู่บ้างเธอพยายามว่ายน้ำขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ก่อนจะมองทิศทางแต่กลับไร้วี่แววทางที่จะไป เธอคว้าเศษท่อนไม้ได้ก่อนจะเอามือกอดเอาไว้แน่น ความหนาวที่หาคำเปรียบเปรยไม่ได้เข้าสู่เนื้อผิวจนรู้สึกเจ็บปวดไปหมดทั่วร่างกาย

"คุณพ่อขาช่วยฟ้าด้วย พี่ภพ ฮึก ฮื่อ พี่ภพช่วยฟ้าด้วย ฟ้าเจ็บ!" จู่ ๆ ภาพทุกอย่างก็ถูกตัดหายไป

"ช่วยฟ้าด้วย พี่ภพขา ฟ้าหนาว" หญิงสาวร่างบางนอนละเมอขึ้นมาจนทำให้คนที่นั่งเฝ้าจนไม่เป็นอันทำอะไรรีบลุกขึ้นมาดู

"ปลายฝน เธอรู้สึกตัวแล้ว ป้าครับป้าโทรบอกหมอทีว่าปลายฝนได้สติแล้ว" เหมันต์ตะโกนบอกแม่บ้านคนสนิทก่อนจะหันมาสนใจผู้หญิงตรงหน้า เขาเจ็บที่เธอจากไปแต่พอเจอเธออีกครั้ง ใจเขาพยายามจะเกลียดและผลักไสเธอออกไปจากชีวิต แต่พอเห็นปลายฝนเป็นแบบนี้หัวใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวด

"กรี๊ดดด พี่ภพ!" เธอเรียกชื่อชายอีกคนออกมาก่อนจะสะดุ้งลืมตาขึ้น ปลายฟ้ามองดูรอบ ๆ อีกครั้งพร้อมมองเห็นชายหนุ่มที่จ้องมองเธออยู่อย่างไม่พอใจมากนัก หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง

"ฉันอยากกลับบ้าน" คำพูดแรกของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาเหมันต์คิ้วขมวดเข้าหากัน

"ก็ที่นี่ไงบ้านเธอ ตั้งแต่รู้จักเธอมีที่อื่นที่เรียกว่าบ้านด้วยเหรอปลายฝน!"

"ฉันไม่ใช่ปลายฝน ฉันปลายฟ้า ฉันไม่รู้ว่าฉันเหมือนภรรยาคุณจนแยกไม่ออกตรงไหน แต่ฉันไม่ใช่ปลายฝนนะคะ" เหมันต์ถอนหายใจออกมาดังเฮือก นี่เธอจะมาไม้ไหนอีกกันแน่ปลายฝน ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอออกมา

"ไม่ใช่ปลายฝนอย่างนั้นเหรอ? อืมนี่ฉันเพิ่งรู้นะว่าเธอตอแหลเก่งขนาดนี้"

"ฉันพูดความจริง พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้านคนทางบ้านฉันคงเป็นห่วงแล้ว" เหมันต์มองหญิงสาวตรงหน้าพร้อมคิดตาม เธอเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติที่ไหน หรืออาการป่วยของเธอกำเริบขึ้นมาอีก

"ฉันว่าเธอจะไปกันใหญ่ละ พรุ่งนี้จะให้หมอมาตรวจอีกทีละกัน จะได้เลิกบ้าสักที"

"ฉันไม่ได้บ้านะคะ ตอนนี้ฉันดีขึ้นทุกอย่างและจำได้ด้วย ฉันไม่รู้ว่าภรรยาคุณทำอะไรไว้แต่ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ!" ยิ่งปลายฟ้าพูดออกมาไม่หยุด ตอนนี้ใจของเหมันต์กลับเหมือนไฟลุกขึ้นมา ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนผู้หญิงตรงหน้าก็ยังเสแสร้งไม่เคยเปลี่ยน อยากจะไปจากที่นี่จนถึงขั้นแต่งเรื่องขนาดนี้เลยเหรอ แววตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความไม่พอใจ ปลายฟ้ามองเขาอย่างไม่กลัว แต่ทว่าตอนนี้เธอกลับสั่นกลัวที่เห็นท่าทีของอีกฝ่าย

"คุณจะทำอะไรคะ ออกไปนะ" ปลายฟ้าขยับกายหนีเมื่อเขาเข้ามาประชิดตัวเธอ รอยยิ้มเย้ยหยันจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเกลียดชัง

"ฉันเคยปล่อยเธอไปแล้วปลายฝน แต่เธอกลับเป็นฝ่ายกลับมาหาฉันเอง ในเมื่อฉันเป็นคนช่วยชีวิตเธอ ต่อจากนี้เธอต้องอยู่ที่นี่ทำตามคำสั่งของฉัน ในสมองของเธอคงไม่รู้ผิดชอบชั่วดีสินะ สงสารเด็กตาดำ ๆ อย่างเมฆบ้าง นั้นลูกเธอทั้งคนนะปลายฝน!"

"น้องเมฆไม่ใช่ลูกฉัน เมื่อไหร่คุณจะเข้าใจสักทีว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น" น้ำเสียงของปลายฟ้าที่พูดออกมาทำเอาไฟโทสะปะทุขึ้นในใจเขาอีกครั้ง ไม่ยอมรับเขาไม่ว่า แต่นั่นคือลูกทั้งคนทำไมผู้หญิงตรงหน้านี้ถึงได้ใจยักษ์ใจมารขนาดนี้ ขนาดหมายังไม่ทิ้งลูกของมันแต่นี้เป็นคนแท้ ๆ

"หึ ได้ ในเมื่อฉันให้โอกาสเธอแล้วแต่ก็ยังทำสันดานเก่า ไม่ใช่ภรรยาฉันใช่ไหม ได้! ฉันจะทำให้เธอจำผัวคนนี้ได้เองปลายฝน!" สิ้นเสียงอันน่าเกรงขาม เหมันต์ก็รวบตัวหญิงสาวก่อนจะพยายามผลักเธอล้มลงบนเตียงอีกครั้ง ปลายฟ้าตกใจเป็นอย่างมากที่ถูกชายแปลกหน้าคนนี้ทำจาบจ้วงอย่างถือวิสาสะ

"ปล่อยนะ ไอ้บ้า ฉันบอกให้ปล่อยไง" เหมันต์จะพยายามซุกไซ้ตามร่างกายเธอ แต่ถูกปลายฟ้าผลักตัวเขาออกไปเสียก่อน พอเห็นว่าเขาเซไปอีกทาง เธอก็รีบลุกพร้อมจะเดินหนีออกมาจากห้องนอน แต่ทว่าเพียงไม่กี่ก้าวมือหนาของเหมันต์ก็รวบตัวเธอได้อีกครั้ง เขาดันร่างบางอรชรไปชนกำแพงห้องพร้อมรวบแขนทั้งสองดึงไว้เหนือหัว แววตาดุดันอย่างเห็นได้ชัดเผยออกมา เขาไม่รอช้าก้มใบหน้าเข้ามาประกบจูบปากบางของปลายฟ้าอย่างรุนแรง รสสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้มันเจ็บจนผู้หญิงที่เพิ่งฟื้นตัวเริ่มรับไม่ไหว ลิ้นสากตวัดหาน้ำหวานจากโพรงปากบางที่ตอนนี้บวมขึ้นมาเล็กน้อย แม้คนตัวเล็กจะพยายามดิ้นแค่ไหนเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เมื่อปลายฟ้าเริ่มหายใจติดขัดเขาจึงถอนจูบ หญิงสาวเสียงหายใจดังขึ้น พร้อมใบหน้าแดงก่ำของคนตัวเล็ก ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่พอใจ