บทที่ 78 EP 13/2 แตกหัก

“ฉันขอโทษ ตะวัน...ฉันขอโทษ...” 

เวนิสาร้องระงม หยดน้ำตาหลั่งมาเหมือนฝนห่าใหญ่ที่ตกกระหน่ำในฤดูแห่งลมพายุ คลื่นลมแห่งความโกรธของรวีกานต์ กำลังพัดโหมพายุในใจ กดดันให้เธอต้องหลั่งน้ำตาเพราะไม่รู้จะทำสิ่งใดได้มากกว่าการร้องไห้คร่ำครวญ

สองสาวต่างยืนร้องไห้ต่อหน้ากัน รวีกานต์เจ็บปวดอย่างที่สุด รู้สึกเหมือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ