บทที่ 5 โผล่หัวสุนัขของเจ้าออกมา

ยามอู่โจวหว่านถิงหลับไปอีกครั้ง นางปวดหัวไม่ไหวให้เสี่ยวชุยไปขอขิงแก่จากห้องครัวก็ได้มาเพียงแง่งเล็กๆ จากนั้นก็หาหม้อใบเล็กๆแตกครึ่งมาได้จึงต้มน้ำขิงเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ไม่นานนางก็หลับไป

ทางด้านนอกมีเสียงเสี่ยวชุ่ยกำลังทะเลาะกับใครบางคนจนโจวหว่านถิงต้องตื่นขึ้นมาดู พอออกไปก็เห็นสาวใช้ของจวนอ๋องกับจวนโจสองคนจับเสี่ยวชุ่ยเอาไว้

โจวลิ่วผิงกำลังตบหน้าเสี่ยวชุยอยู่ นี่เป็นตำหนักอ๋องหากไอ้สุนัขอย่างซ่างกวนหลิวหยางไม่อนุญาต โจวลิ่วผิงคงไม่กล้าหรอก เหมือนจะเห็นชายเสื้อเขาไรๆ ยิ่งทำให้ความโกรธในใจของโจวหว่านถิงเดือดระอุ ก่อนจะตวาดสาวใช้ของโจวลิ่วผิง

"พวกเจ้าเป็นใครกล้าดีอย่างไรมาตบตีคนของข้า"

โจวลิ่วผิงยิ้มเยาะและตบเสี่ยวชุ่ยอีกครั่งก่อนจะถีบนางจนล้มลง

"ซ่างกวนหลิวหยาง เจ้ากล้าปล่อยหมามากัดคนของข้าถึงในบ้านเชียวหรือ อย่าเอาแต่ยืนมองเรื่องสนุก "

สิ้นเสียงของโจวหว่านถิงซ่างกวนหลิวหยางก็มาถึงทันทีก่อนจะคว้าลำคอระหงแล้วออกแรงบีบ โจวหว่านถิงไม่แม้แต่จะร้องขอ นางจ้องหน้าซ่างกวนหลิวหยางอย่างไม่หลบสายตาจนในที่สุดเขาก็ผลักนางออกไป

"เจ้าปากดีเหลือเกินนะโจวหว่านถิง นางจะแต่งเข้ามาเป็นชายาของข้า แค่ลงโทษบ่าวไพร่ไม่ได้เชียวหรือ "

เสี่ยวชุยเจ็บนางถูกตบจนหน้าบวมแต่กลับร้องขอต่อซ่างกวนหลิวหยาง

"ท่านอ๋องๆเพคะ บ่าวผิดเองบ่าวไม่ดี อย่าทรงลงโทษพระชายาเลยเพคะ ฮือๆๆ"

"ซ่างกวนหลิวหยาง ข้าต่างหากที่มีสิทธิ์สั่งสอนคนของข้า นางอยากมีอำนาจก็ต้องรอให้เจ้าหย่าข้าก่อนนางถึงมีสิทธิ์เป็นพระชายา หากไม่เช่นนั้นนางก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง เป็นแค่เมียน้อยเช่นมารดานาง"

"โจวหว่านถิงเจ้านับเป็นตัวอะไร กล้าดีอย่างไรมากล่าวว่าท่านแม่ของข้า เจ้าอย่าสำคัญตัวเองนักเลย กล้าวางยาบุรุษแล้วเอาตัวเองแต่งเข้ามามีหน้ามาสั่งสอนคนอื่นหรือ โอ๊ย"

เพี๊ยะๆๆๆ!!!!โจวลิ่วผิงพูดไม่ทันจบ เสียงตบไม่นับของโจวหว่านถิงทำให้โจวลิ่วผิงล้มลงจนเลือดออกเข่าถลอก ทำเอาซ่างกวนหลิวหยางและอาฝูยืนตะลึง นางนั่งลงไปจิกหัวของโจวลิ่วผิว ก่อนจะได้ยินนางพูดน้ำเสียงรอดไรฟัน

"ใครเป็นวางยากันแน่ข้าว่าเจ้ารู้ดีนะลิ่วผิง เดิมทีคงอยากให้เป็นข้ากับคนขับรถม้าของเจ้าสินะ แต่ใครจะรู้ว่าซ่างกวนหลิวหยางจะเป็นลูกชังของเหล่าเทพเซียน เขาจึงซวยมาถูกยาปลุกกำหนัดนั่นแทน อยากให้ข้าไปศาลต้าหลี่รื้อฟื้นคดีนี้ไหม ข้าอยากได้อิสระเหมือนกัน เพราะในเมื่อข้าไม่ได้เป็นคนวางยาง ว่ากันว่าหลี่ต้าซุนเป็นคนเถรตรงนัก หากใต้เท้าหลี่พิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่ข้าๆจะเป็นฝ่ายขอหย่าเขาได้ง่ายดาย หืมเจ้าอยากได้แบบไหนน้องรองของข้า"

แม้ว่าเสียงที่นางเอ่ยกับโจวลิ่วผิงจะเบามาก แต่ซ่างกวนหลิวหยางได้ยินชัดเจน หรือว่าคืนนั้นคนวางยาเป็นผู้อื่น และนางเองก็โดนด้วยและเป็นเขาที่บังเอิญถูกวางยาเช่นกันหรือ ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อก็ได้ยินเสียงนางเอ่ยช้าๆ

"เจ้ายังไม่แต่งเข้ามา นับว่าตอนนี้ยังเป็นคุณหนูสกุลโจว หากว่ากันตามจริงข้าเป็นบุตรเมียเอกสั่งสอนเจ้านับว่าสมควร ส่วนเจ้าสองคนตบตีคนของข้าถึงในเรือนนับว่าไม่เห็นคุณหนูและพระชายาเช่นข้าในสายตา ในเมื่อสกุลโจวกับจวนอ๋องสั่งสอนคนไม่ได้เช่นนั้นข้าจะสอนเอง คุกเข่าลง"

สาวใช้ยืนตัวตรงไม่ยอมฟังคำสั่งนาง คนหนึ่งเป็นคนของจวนอ๋อง ส่วนอีกคนเป็นสาวใช้ส่วนตัวของโจวลิ่วผิง พวกนางยิ้มเยาะทันทีที่เห็นซ่างกวนหลิวหยางไม่เอ่ยสิ่งใด ก็แค่พระชายาที่มีแต่ชื่อ ไม่ได้มีอำนาจมีอะไรให้กลัวกัน

โจวหว่านถิงยิ้มหวานให้ซ่างกวนหลิวหยาง อีกทั้งยิ้มหวานให้อาฝู จนอาฝูใจคอไม่ดียิ้มแบบนี้เหมือนกับว่าอันตรายกำลังจะมาเยือนใครสักคน

ไม่ทันที่อาฝูจะรู้ตัวกระบี่จากเอวอาฝูก็ถูกโจวหว่าถิงชักออกมา ก่อนจะตวัดไปที่ขาสองข้างของสาวใช้ทั้งสองคน พวกนางล้มลงทันที เลือดไหลนองชุ่มพื้น ส่งเสียงโหยหวนออกมา

ซ่างกวนหลิวหยางตกใจอย่างยิ่ง จึงเข้าตรงแย่งกระบี่จากนางแต่ไม่ทัน โจวหว่านถิงตวัดกระบี่อีกสองครั้ง มือข้างที่ใช้ตบเสี่ยวชุยของสองคนนั้นถูกตัดขาดกระเด็นทันที

สาวใช้ทั้งสองเจ็บปวดระคนตกใจจนสลบไป โจวลิ่วผิงเดินถอยหลัง ตอนนี้โจวหว่านถิงเป็นบ้าไปแล้ว ท่านอ๋องยังหยุดนางไม่ได้เลย

"เจ้าจะทำอะไร อย่าเข้ามานะไม่เช่นนั้นหากท่านอ๋องหย่าเจ้าแล้วจวนโจวไม่มีทางเอาเจ้าไว้แน่ๆ หากยังอยากมีที่ไปอย่าทำอะไรโง่ๆนะโจวหว่านถิง

โจวหว่านถิงไม่ได้ฟังที่โจวลิ่วผิงพูดสักคำ นางตวัดปลายกระบี่ใส่ใบหน้างามทันที แต่ครั้งนี้ซ่างกวนหลิวหยางเจ้าสกัดนางไว้ทัน ปลายกระบี่จึงโดนเพียงแก้มของโจวลิ่วผิงเท่านั้น แต่ก็เป็นแผลยาวอยู่ไม่น้อย เลือดไหลซึมออกมา โจวลิ่วผิงร้องกรี๊ดอย่างคนเสียสติ

"โจวหว่านถิงเจ้าๆ หน้าข้าๆกรี๊ดเจ้า อีนางสารเลวข้าจะฆ่าเจ้า"

โจวลิ่วผิงจะเข้ามาทุบตีโจวหว่านถิง เสี่ยวชุ่ยรีบเข้าขวางโจวลิ่วผิง นางกอดเจ้านายไว้แน่นจึงถูกทุบตีแทน โจวหว่านถิงมองหน้าซ่างกวนหลิวหยางด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ซ่างกวนหลิวหยางที่ตอนแรกแค่อยากให้นางรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุขเท่านั้น แต่ใครจะคิดว่าคนที่อ่อนแอมาตลอด เวลาลุกขึ้นต่อต้านนางจะทำอะไรน่ากลัวได้เช่นนี้ นึกจะตัดแขนตัดขาคนก็ไม่ลังเลสักนิด

"โจวลิ่วผิงเจ้ากลับไปก่อน อาฝูไปส่งคุณหนูโจวที่เรือนหลัก ให้ท่านหมอทำแผลแล้วส่งกลับจวนสกุลโจว ข้ามีเรื่องต้องคุยกับพระชายา"