บทที่ 8 เพื่อนใสกุลโจว สกุลเยี่ยพวกเจ้ารอข้าก่อนเถอะ

เกือบสองเดือนแล้วที่โจวหว่านถิงกับเสี่ยวชุ่ยลงเรือมาถึงเมืองตงหลิง  อีกไม่นานเท่าไหร่ก็จะถึงเมืองผิงอันแล้ว  เท่าที่สอบถามคนที่เดินทางด้วยกันจากท่าเรือไปตำบลซานซานให้เวลาอีกสามวันและจากตัวตำบลเข้าหมู่บ้านเสวียนหยางต้องใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วยาม

เสี่ยวชุ่นรู้แล้วว่าเจ้านายตั้งครรถ์  ตอนนี้ครรภ์นางใหญ่มากแล้วคนที่อยู่บนเรือต่างก็จิตใจดี  คอยช่วยเหลือพวกนางตลอดเวลา    ตอนนี่เสี่ยวชุยเรียกนางว่าพี่ใหญ่  ไม่มีฐานะนายบ่าวอีกต่อไป

"พี่ใหญ่อีกสองวันเรือก็เทียนบท่าแล้วนะเจ้าคะ  ท่านบอกว่าท่านแม่ทิ้งที่ดินและบ้านเอาไว้ให้  แต่ว่ามันก็สิบปีแล้วมิทรุดโทรมจนอาศัยไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกเสี่ยวชุย  อย่างน้อยก็มีที่ดินจ้างคนซ่อมแซมเอาก็ได้หลังจากคลอดแล้วข้ายังมีลู่ทางหาเงินได้อีก  ข้าตัดเย็บเก่งสามารถออกแบบลายผ้าได้เจ้าก็รู้  แม่ว่าไม่มีคนร่ำรวยมากมายเช่นเมืองหลวงแต่สตรีไม่วง่าอย่างไรก็ชอบแต่งตัว  หากข้าขายไม่แพงนักพวกนางคงอยากซื้อหา  ตอนนี้ขอเพียงไปถึงหมู่บ้านเสวียนหยางไวๆก็พอ"

"คนผู้นั้นช่างใจร้ายนัก   วันแต่งยังทำร้ายท่านข้าไม่เข้าใจ  เหตุใดถึงพูดชื่อของชิงเสี่ยวหว่านไม่ได้เจ้าคะ  เขากล้าเตะท่านได้อย่างไรกัน"

"ข้านั่งคิดๆหลายวันตอนที่เราเดินทาง  ตอนนั้นเขาเข้ามาแล้วก็ด่าข้าๆพูดถึงชิงเสี่ยวหว่านเขาก็โมโหบีบคอข้าแล้วก็ออกไป  จากนั้นไม่นานเหมือนจะได้ยินเสียงเดินก็เข้ามากระชากข้าแล้วก็เตะข้าจนกระอักเลือด  เป็นนเพราะข้าใส่ผ้าคลุมหน้าอยู่ตอนล้มลงคนที่เตะข้าไม่ได้ใส่ชุดเจ้าบ่าว   เวลาแค่ไม่ถึงถ้วยชาเขาไม่น่าเป็นลี่ยนชุดไวขนาดนั้น  ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้ว  บนตัวของคนๆนั้นมีกลิ่นกำยานแรงพอควรเหมือนว่าเขาต้องใช้สิ่งนี้ตลอดเวลา  แต่ตั้งแต่ชินอ๋องกลับมาจากปราบโจรข้าเจอกับเขาหลายครั้งกลับไม่ได้กลิ่นกำยานจากตัวเขา"

"หมายความว่าคนที่ทำร้ายท่านไม่ใช่คนผู้นั่นหรือเจ้าคะ  แต่เอะพี่ใหญ่คนที่ใช้กำยานทุกวันเพื่อให้คนเองนอนหลับมีสองคนๆนึงบิดาท่านโจวจือเมิ่ง   อีกคนก็น้องชายท่านโจวจื่อทง"

โจวหว่านถิงกำลังรวบรวมความทรงจำของร่างเดิม  โจวจื่อเมิ่งรักใครเยี่ยเยี่ยนหรันมากนักโจวลิ่วผิงกับโจวจื่อทงเป็นบุตรของนางและเป็นบุตรที่เขารักที่สุดวันแต่งงานคนที่เตะนางน่าจะเป็นโจวจื่อทง  เพราะโจวลิ่วผิงแอบรักซ่างกวนหลิวหยาง  แล้วโจวจื่อทงมีความแค้นอันใดกับเจ้าของร่างนี้กัน  ถึงต้องอาศัยชื่อของซ่างกวนหลิวหยางมาทำร้ายพี่สาว  ยิ่งคิดก็หาเหตุผลไม่ได้

 โจวจื่อทงเป็นคนวางยานางกับคนขับรถม้า  แต่กลับกลายเป็นซ่างกวนหลิวหยางที่เผอิญมาถูกยาปลุกกำหนัดแทน    ตอนที่เขาพาคนมาจับชู้อุตส่าห์พาคนมาทั้งจวนรวมถึงหลี่หมิงคู่หมั้นของร่างเดิม  แต่ใครจะคิดว่าคนที่นอนไร้อาภรณ์อยู่บนเตียงกอดก่ายนางอยู่จะเป็นซ่างกวนหลิวหยางไม่ใช่คนขับรถม้าที่พวกเขาวางตัวคนไว้แต่แรก  

"เสี่ยวชุย  สกุลเยี่ยทำการค้าเกี่ยวกับผ้าใช่หรือไม่"

"เจ้าค่ะ  เห็นว่าสกุลเยี่ยทำการค้ามีกำไรมากกว่าสองแสนตำลึงต่อปี  ส่วนสกุลโจวทำการค้าเกี่ยวกับธัญพืชเจ้าค่ะบางอย่างที่ส่งเข้าเมืองหลวงล้วนแต่เป็นตระกูลของท่านที่นำเข้ามาเจ้าค่ะ"

โจวหว่านถิงนิ่งไปอย่างใช้ความคิด  ชาติก่อนเธอเป็นผู้จัดการใหญ่บริษัทนำเข้าส่งออกรายใหญ่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์แปรรูปอาหาร  อีกทั้งยังมีงานอดิเรกเป็นดีไซเนอร์ออกแบบเสื้อผ้าอีกหนึ่งอย่าง

"สกุลโจวกับสกุลเยี่ยตัวดี  พวกเจ้ารอข้าก่อนข้าจะทำให้พวกเจ้าล่มจมให้ได้ไม่นานเกินรอหรอก  ข้าจะแก้แค้นให้ร่างนี้รวมถึงมารดาของนางอีกด้วย"

"พี่ใหญ่ๆพี่ใหญ่เจ้าคะท่านคิดอันใดอยู่ข้าเรียกท่านหลายครั้งแล้ว"  โจวหว่าถิงหยุดความคิดก่อนจะส่ายศรีษะแล้วยิ้มให้กับเสี่ยวชุ่ย  จากนั้นก็นอนพักอีกสามวันจะเทียบท่าแล้ว  พวกนางยังมีเรื่องให้ต้องทำอีกมากมาย  ไม่รู้ว่าที่ดินรกร้างแค่ไหน  สภาพบ้านผุพังเพียงใด