บทที่ 3 มิลิน

หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จครูซก็กลับไปพักที่โรงแรมเพื่อเดินทางกลับไทยในช่วงเช้ามืดทันที การมาครั้งนี้เขาไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งเพื่อนตัวเอง บอกคนรักแค่ว่าต้องมาเคลียร์งานเท่านั้น ที่เลือกไม่บอกความจริงคนรักเพราะเขาเห็นว่าไม่จำเป็นอะไร เธอเองก็กำลังท้องกำลังไส้กลัวว่าจะเครียดไปเสียเปล่า อีกอย่างเรื่องมิลินฮันน่าเองก็ไม่รู้เรื่อง

ตึก ตึก..

“ลุก” เสียงทุ้มเอ่ยกับคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง มือหนากระชากผ้าห่มออกจากตัวทำหญิงสาวที่นอนสะลึมสะลือตื่นขึ้นมอง

“อื้อ คะ..คุณนำทัพ”

“ฉันไม่ได้จ่ายเงินเพื่อให้เธอมานอน” เขารู้สึกว่าอีกคนทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ ยังไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าไหร่กับจำนวนเงินที่เสียไป

“ละ ลินไม่ไหว” ร่างไร้เรี่ยวแรงค่อย ๆ ประคองตัวลุกนั่ง มือสั่นเทาพนมไหว้เพื่อขอให้เขาเห็นใจ

มิลิน หญิงสาววัย 22 ปี มีนิสัยส่วนตัว ยิ้มง่าย อ่อนหวานและเงียบขรึมในบางครั้ง เหมือนจะเข้าถึงง่ายแต่ก็ไม่.. เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ชีวิตเธอพลิกผันกลายมาเป็นนางบำเรอให้กับผู้ชายใจร้าย ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ชีวิตเธอก็ไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ทุกคนรอบตัวต่างบีบบังคับให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่ได้อยากจะทำเลยสักนิด ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่อยู่กับปีศาจร้ายคนนี้ เธอไม่เคยได้รับความอ่อนโยนหรือเห็นใจจากเขาเลยแม้แต่น้อย นำทัพปฏิบัติกับเธอราวกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ยามที่เขาต้องการไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่ห้ามขัดเขาเด็ดขาด ต้องยอมเท่านั้น ใครจะคิดว่าคนที่หยิบยื่นชีวิตใหม่ให้กับเธอจะกลายเป็นคนทำลายชีวิตเธอด้วยมือของเขาเอง..

“ไม่ไหวงั้นเหรอ หึหึ”

หมับ! มือหนาเลื่อนไปจับเข้าที่ใบหน้าแดงฝาดพร้อมกับออกแรงบีบทำเอาหญิงสาวรู้สึกเจ็บเหมือนกระดูกจะแหลกคามือจนน้ำตาไหล สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและเวทนา จะมีสักครั้งไหมที่เขาจะอ่อนโยนกับเธอ

“อึก!” ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลง ปล่อยให้เขากระทำตามใจชอบจนกว่าจะพอใจ

“อยากนอนแบบไม่ตื่นไหมล่ะ” ประโยคถัดมาของอีกคนทำหญิงสาวลืมตาขึ้นมอง เขาจะทำมันจริง ๆ ใช่ไหม ช่วยลงมือตอนนี้เลยได้หรือเปล่า เพราะต่อให้อยู่ไปทุกคนก็มองเธอเป็นแค่เครื่องมือเท่านั้น ไม่เคยมีใครสนใจความรู้สึกของเธออยู่แล้วนี่ ได้โปรดทำมันสักที เธอไม่ไหวแล้ว..

“ได้โปรด..ฮึก~”

“อะไรกันมิลิน ฉันยังได้ไม่คุ้มกับเงินที่เสียไปเลยนะ เธอจะทิ้งฉันไปแล้วเหรอ” เสียงทุ้มเย็นก้มกระซิบข้างหูชวนขนลุก เขายังไม่พอใจกับสิ่งที่ได้สักเท่าไหร่ เธอต้องทนอยู่ให้เขาเสพสุขกับร่างกายนี้จนกว่าจะพอใจ ใครมันจะปล่อยให้อาหารชิ้นโปรดหายไปล่ะ

“ฮึก!”

“น้ำตามันทำให้เธอดูสวยเป็นพิเศษเลยสาวน้อย” เขามองน้ำตาที่อาบใบหน้าคนตัวเล็ก ยิ่งเธอร้องมากเท่าไหร่เขายิ่งรู้สึกชอบ

“..อึก”

“ฉันหิวแล้ว” หน้าที่ทำอาหารให้เขากินเป็นของเธอ แค่เธอเท่านั้น...

“วะ วันนี้ลินขอพักได้ไหมคะ” เธอรู้สึกปวดหัวเหมือนจะไม่สบาย กลัวว่าจะทำอาหารให้เขาไม่อร่อยแล้วเดี๋ยวจะถูกลงโทษอีก

“ถ้าฉันไม่อนุญาตล่ะ”

“....”

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบพวกพูดไม่รู้เรื่อง”

“....”

“ถ้าฉันไม่ได้กินข้าว รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ต่อให้บ้านเขาจะมีแม่บ้านอยู่เต็มไปหมดเขาก็ไม่ต้องการ เพราะคนที่ต้องการมีแค่เธอ

“ค่ะ อึก!” สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่สามารถขัดคำสั่งเขาได้ ทุกคนอาจจะมองว่าเธอโง่ที่ไม่ยอมหนีไป ทำไมต้องทนอยู่กับคนใจร้ายแบบนี้ ลองมาเป็นเธอแล้วจะรู้ว่าทุกอย่างที่พูดมามันไม่ง่ายเลยสักนิด ไม่ว่าจะหนีเป็นหรือหนีตายเธอก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาผู้ชายคนนี้ไปได้เลย เขามันยิ่งกว่าซาตานเสียอีก

“หึหึ เลี้ยงให้เชื่องแบบนี้สิถึงจะน่ารักหน่อย” เขายอมปล่อยมือออกจากใบหน้าของเธอ ร่างสูงขยับถอยห่างออกไปสองก้าว สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาว ดูว่าเธอจะขยับตัวลงจากเตียงได้ตอนไหน

ครืน ครืน

ซึ่งในขณะนั้นเอง.. มือถือคนตัวเล็กที่วางอยู่หัวเตียงก็มีเสียงเรียกเข้า นำทัพเหลือบมองไปยังมือถือนั้นสีหน้าเรียบนิ่ง เขามองดูปฏิกิริยาของอีกคนว่าจะจัดการกับเจ้าของสายนั้นยังไง

“รับสิ รับแล้วเปิดเสียงให้ฉันได้ยิน”