บทที่ 30 ถ้าวันหนึ่งคุณไม่เหลือใคร

“....” แววตาฟาดฟันถูกส่งไปให้หมอหนุ่มที่ยืนแสยะยิ้มชอบใจกับการทำให้อีกคนเกิดอาการโมโหได้

“วันนี้อากาศบ้านคุณนำทัพดีจังเลยนะครับ ผมขอเข้าไปนั่งพักให้หายเหนื่อยหน่อยสิ” ไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต หมอไมลส์ก็ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินผ่านหน้านำทัพเข้าไปอย่างถือวิสาสะ เขายิ้มแล้วมองไปทั่วบริเวณบ้าน จะเรียกบ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ